SNO 43/07 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 27 SIERPNIA 2007 R.

SNO 43/07

Przewodniczący: sędzia SN Marek Pietruszyński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jolanta Strusińska-Żukowska, Stanisław Zabłocki.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y po rozpoznaniu na

posiedzeniu wniosku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 31 maja

2007 r., sygn. akt (...), w przedmiocie przekazania sprawy dyscyplinarnej sędziego

Sądu Rejonowego w A. innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości

postanowił: wniosku nie uwzględnić.

Uzasadnienie

Sędzia Sądu Rejonowego w A. obwiniona została o popełnienie przewinienia

dyscyplinarnego polegającego na tym, że w okresie od dnia 2 stycznia 2004 r. do dnia

14 października 2006 r. pełniąc funkcję przewodniczącej Wydziału Ksiąg

Wieczystych Sądu Rejonowego w A. rażąco naruszyła obowiązki służbowe przez

uporczywe i długotrwałe nękanie i zastraszanie pracowników sekretariatu i

referendarzy sądowych zatrudnionych w kierowanym przez nią Wydziale, mając na

celu ich poniżenie i wywołanie u nich zaniżonej oceny przydatności zawodowej, tj.

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm.).

W dniu 16 maja 2007 r. obwiniona wystąpiła do Sądu Apelacyjnego z wnioskiem

o wystąpienie do Sądu Najwyższego o przekazanie jej sprawy dyscyplinarnej do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości. W swoim wniosku podniosła, że jedną z osób

współodpowiedzialnych za zaistniały konflikt jest były Prezes Sądu Okręgowego w B.

– sędzia Sądu Apelacyjnego w C. Nadto stwierdziła, że sędziom z kierownictwa Sądu

Apelacyjnego znany był fakt zapowiedzi przez sędziego Sądu Apelacyjnego w C.

eskalacji konfliktu i mimo to nie podjęto żadnych kroków zmierzających do

przywrócenia prawidłowych relacji służbowych. Te okoliczności, jej zdaniem,

uzasadniały powstanie u niej uzasadnionego przekonania o braku warunków do

rozpoznania tej sprawy dyscyplinarnej przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w

C. w sposób bezstronny.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w C. postanowieniem z dnia 31 maja 2007

r., sygn. akt (...), zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy

dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego w A. innemu sądowi równorzędnemu ze

względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Z treści pisma obwinionej, zmierzającego do zainicjowania postępowania o

przekazanie sprawy dyscyplinarnej innemu równorzędnemu sądowi na podstawie art.

37 k.p.k. – znajdującego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym

zgodnie z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych – wynika, że z

zaangażowania określonych sędziów Sądu Apelacyjnego w C. w wyjaśnienie i

rozwiązanie konfliktu zaistniałego w kierowanym przez nią Wydziale Sądu

Rejonowego w A., wyprowadza ona obawę o możliwość zachowania bezstronności

dotyczącej całego sądu właściwego do rozpoznania jej sprawy dyscyplinarnej. Tego

rodzaju przeświadczenie obwinionej nie zostało jednak poparte żadnymi racjonalnymi

argumentami. Podzielając to przekonanie obwinionej, Sąd Apelacyjny wnosząc o

przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie przedstawił żadnych, poza

subiektywnymi odczuciami obwinionej, argumentów, które mogłyby przekonać o

zagrożeniu bezstronności orzekania w tej sprawie sądu właściwego.

Zdaniem Sądu Najwyższego, przesłanka przekazania sprawy innemu

równorzędnemu sądowi, a to kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości”, powinna

być interpretowana w sposób ścisły, z podkreśleniem wyjątkowego charakteru tego

przepisu. W judykaturze wskazuje się, że jeżeli pomiędzy sędzią lub sędziami sądu

właściwego a jedną ze stron postępowania zachodzą stosunki tego rodzaju, że

rozpoznanie sprawy przez tego sędziego lub sędziów mogłoby podważyć zaufanie do

bezstronności sądu, to nie jest to podstawa do przekazania sprawy innemu sądowi, lecz

podstawa do wyłączenia sędziego (por. postanowienie SN z dnia 23 kwietnia 1998 r.,

II KO 6/98, Prok. i Pr. 1998, nr 9, poz. 6, dodatek). Przedstawione okoliczności

upoważniały zatem do nieuwzględnienia wniosku Sądu Apelacyjnego w C.