SNO 43/06 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 5 WRZEŚNIA 2006 R.

SNO 43/06

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Henryk Pietrzkowski.

S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

po rozpoznaniu zażalenia obwinionego sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie

Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt:

(...), odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 27 kwietnia 2006 r.,

p o s t a n o w i ł : u t r z y m a ć w m o c y zaskarżone z a r z ą d z e n i e .

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 21 stycznia 2005 r. zawiesił

sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych, obniżając mu jednocześnie

wysokość wynagrodzenia do 50 %. Obwiniony sędzia zaskarżył to orzeczenie. Sąd

Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w dniu 28 kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy

zaskarżoną uchwałę.

W czasie rozprawy przed Sądem dyscyplinarnym pierwszej instancji obwiniony

sędzia złożył wniosek o uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

nie uwzględnił wniosku obwinionego sędziego Sądu Okręgowego o uchylenie

uchwały o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Zażalenie na to orzeczenie wniósł obwiniony sędzia.

Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego zarządzeniem z dnia 23 maja

2006 r., sygn. akt (...), na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia

27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm.), odmówił przyjęcia zażalenia obwinionego sędziego.

Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem sędzia Sądu Okręgowego i podnosząc, że

„wszelkie decyzje o zastosowaniu i utrzymaniu zawieszenia sędziego w czynnościach

służbowych (...) są zaskarżalne”, wniósł o uchylenie wymienionego wyżej

zarządzenia. Ponadto w piśmie z dnia 21 sierpnia 2006 r., które wpłynęło do Sądu

Najwyższego w dniu 25 sierpnia 2006 r., wniósł o „powtórne przeprowadzenie

losowania”, bowiem o wcześniejszym terminie losowania składu Sądu Najwyższego 

Sądu Dyscyplinarnego, wyznaczonego do rozpoznania jego zażalenia, nie został

powiadomiony.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie obwinionego sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie jest zasadne.

Uchwałą Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 21 stycznia 2005 r.

zawieszono sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych. Zgodnie z

treścią art. 131 § 4 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (zwanej dalej

„u.s.p.”) na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziemu przysługuje

zażalenie. Nie oznacza to jednak, że na każdą uchwałę wydaną w przedmiocie

zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych przysługuje wymieniony wyżej

środek odwoławczy. Zażalenie przysługuje tylko na uchwałę o zawieszeniu w

czynnościach służbowych (podkreśl. SN). Gdyby ustawodawca chciał aby, tak jak

twierdzi skarżący, wszelkie decyzje o zastosowaniu i utrzymaniu zawieszenia sędziego

w czynnościach służbowych były zaskarżalne, to wyraźnie wyartykułowałby takie

uprawnienie. Nie uczynił tego jednak. Treść art. 131 u.s.p. wskazuje na jakie uchwały

podejmowane w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej

sędziów i jakim podmiotom przysługuje zażalenie. Jak już wyżej zaznaczono nie ma

wśród nich uchwały o nieuwzględnieniu wniosku sędziego o uchylenie uchwały o

zawieszeniu w czynnościach służbowych. Przeciwko takiemu stanowisku nie

przemawia też treść art.132 u.s.p., ponieważ przepis ten, w swojej końcowej części,

daje sądowi dyscyplinarnemu uprawnienie do wcześniejszego uchylenia zawieszenia

w czynnościach służbowych , co samo przez się nie daje prawa do skarżenia takiej

decyzji. Konstatacja ta odnosi się nie tylko do obwinionego sędziego, ale również do

innych podmiotów postępowania dyscyplinarnego.

W tej sytuacji Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego trafnie uznał,

że zażalenie obwinionego sędziego na postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2006 r.

jest niedopuszczalne z mocy ustawy i na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128

u.s.p., i w związku z tym słusznie odmówił jego przyjęcia.

Przechodząc do kolejnych kwestii podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu

oraz w uzupełniającym je piśmie z dnia 21 sierpnia 2006 r., należy przyznać rację

obwinionemu sędziemu, że decyzja odmawiająca uwzględnienia jego wniosku zapadła

w niewłaściwej formie. Z treści art. 131 § 1 u.s.p. jednoznacznie wynika, iż „(…) w

sprawie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych (…) sąd dyscyplinarny

wydaje uchwałę (…)”. Ponadto art. 127 u.s.p. nakazuje, aby rozstrzygnięcia

zapadające w toku postępowania dyscyplinarnego były z urzędu uzasadniane i

doręczane stronom. W tej sytuacji postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego wydane w przedmiocie wniosku o uchylenie uchwały o zawieszeniu

sędziego w czynnościach służbowych nie spełniało wymogów przewidzianych

przepisami ustawy – Prawo o ustroju sadów powszechnych. Uchybienie to nie miało

jednak wpływu na prawidłowość skarżonego zarządzenia, bowiem, jak wyżej

wywiedziono, na taką decyzję, wydaną także prawidłowo, zażalenie nie przysługuje.

Ponadto, wbrew sugestiom obwinionego, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

rozpoznając zażalenie na zarządzenie Prezesa Sądu nie może rozstrzygać kwestii

zastrzeżonych dla sądu drugiej instancji, rozpoznającego odwołanie od orzeczenia

kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Odnośnie wniosku obwinionego sędziego, dotyczącego powtórzenia losowania

składu Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wyznaczonego do rozpoznania

powyższej sprawy należy stwierdzić, że Sąd Najwyższy działa w oparciu o przepisy

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz.2052 ze

zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 i 3 tej ustawy zasady wewnętrznego postępowania

tego organu określa Regulamin Sądu Najwyższego uchwalony przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego. Regulamin ten został ogłoszony w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w 2003 r. Nr 57, poz. 898 ze

zm. W § 18 ust. 9 wymienionego Regulaminu nałożono na Kolegium Sądu

Najwyższego obowiązek uchwalenia regulaminu losowania składów orzekających

sądu dyscyplinarnego oraz wyznaczania tych składów w drodze losowania. Taki

regulamin został uchwalony przez Kolegium Sądu Najwyższego w dniu 17 lutego

2003 r. Żaden z przepisów tego regulaminu nie przewiduje obowiązku informowania o

terminie losowania składów i obecności stron, czy też ich pełnomocników, w czasie

wykonywania tej czynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na

wstępie.