SNO 43/04 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 4 LISTOPADA 2004 R.

SNO 43/04

Przewodniczący: sędzia SN Marian Buliński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Kazimierz Zawada, Tadeusz Żyznowski.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na rozprawie z

udziałem

Zastępcy

Rzecznika

Dyscyplinarnego

oraz

protokolanta

po

rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r., sprawy byłego asesora Sądu

Rejonowego w związku z odwołaniem Krajowej Rady Sądownictwa od wyroku

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn.

akt (...)

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k.

Uzasadnienie

W dniu 2 czerwca 2004 r. do Sądu Dyscyplinarnego – Sądu Apelacyjnego

wpłynął wniosek Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego o

rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko asesorowi Sądu Rejonowego o

to, że:

1) w okresie od dnia 12 grudnia 2002 r. do dnia 31 marca 2004 r. w A. pełniąc

funkcję asesora Sądu Rejonowego dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy

przepisu art. 423 § 1 k.p.k. poprzez niesporządzenie uzasadnień w sprawach

o sygn. akt: II K 351/01 i II K 129/03 oraz sporządzenie uzasadnień po

upływie 3 miesięcy w sprawach: II K 408/01, II K 96/02, II K 281/02, II K

344/02, II K 346/02, II K 353/02, II K 442/02, II K 456/02, II K 506/02, II K

522/02, II K 527/02, tj. o popełnienie przewinienia służbowego z art. 107

ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.);

2) w okresie od dnia 16 października 2002 r. do dnia 5 maja 2003 r. pełniąc

funkcję asesora Sądu Rejonowego, prowadząc jako sędzia sprawozdawca

sprawy: I C 230/98, I Ns 152/01 i I Ns 206/01 dopuścił się oczywistej i

rażącej obrazy przepisu art. 6 k.p.c. poprzez zaniechanie wykonania

czynności procesowych, co spowodowało nieuzasadnioną przewlekłość

postępowań:

w sprawie I C 230/98 od dnia 11 grudnia 2002 r. do dnia 30 kwietnia

2003 r.,

w sprawie I Ns 152/01 od dnia 16 października 2002 r. do dnia 5

maja 2003 r.,

w sprawie I Ns 206/01 od dnia 20 listopada 2002 r. do dnia 30

kwietnia 2003 r.,

tj. o popełnienie przewinienia służbowego z art. 107 ust. 1 cyt. ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r.

Jednocześnie Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego na podstawie art. 128

cyt. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. i art. 335 § 1 k.p.k. wniósł o wydanie wyroku

skazującego obwinionego asesora i orzeczenie kary upomnienia. Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn. akt

(...) uznał obwinionego asesora winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i

na podstawie art. 109 § 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. wymierzył mu

karę upomnienia.

Odwołanie od tego wyrku złożyła Krajowa Rada Sądownictwa, zarzucając

temuż orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary w stosunku do przewinienia

służbowego. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego przez zaostrzenie kary i wymierzenie na

podstawie art. 109 § 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

kary złożenia z urzędu.

W dniu 1 sierpnia 2004 r. wpłynęło do Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego pismo Prezesa Sądu Rejonowego zawiadamiające, że

obwiniony asesor z dniem 31 lipca 2004 r. nie pracuje już w tym Sądzie, gdyż

decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 marca 2004 r. zwolniony został ze

stanowiska asesora sądowego w Sądzie Rejonowym (k. 89 i 90). Na rozprawie

przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego, obwiniony i jego obrońca zgodnie wnieśli o utrzymanie w

mocy zaskarżonego wyroku.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie Krajowej Rady Sądownictwa nie jest zasadne. Na wstępie

zauważyć trzeba, iż przedmiotem rozpoznania sądowego sprawy jest jej zakres

określony

we

wniosku

Zastępcy

Rzecznika

Dyscyplinarnego.

Dla

przypomnienia, zarzuty sprowadzały się do niesporządzenia uzasadnienia

orzeczenia w dwóch sprawach karnych (co Sąd Dyscyplinarny skorygował do

jednej sprawy) oraz sporządzenia uzasadnień po upływie 3 miesięcy w 11

sprawach karnych (co Sąd Dyscyplinarny określił jako w 12 sprawach karnych).

Zatem zarzut Krajowej Rady Sądownictwa, że obwiniony nie sporządził w

chwili orzekania uzasadnień w 21 sprawach karnych wyraźnie rozmija się z

zakresem rozpatrywanej sprawy.

Natomiast bezsporne w przedmiotowej sprawie jest to, że Sąd pierwszej

instancji przy orzekaniu o karze uwzględnił cały szereg okoliczności

łagodzących i wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną upomnienia,

najniższą z możliwych. Zarzut Krajowej Rady Sądownictwa sprowadza się do

uznania tej kary za rażąco łagodną. Skarżący nie uznając za okoliczności

łagodzące stopnia trudności spraw, obciążenia pracą oraz sytuacji rodzinnej

obwinionego

wniósł

o

wymierzenie

dyscyplinarnej, kary złożenia z urzędu.

obwinionemu

najsurowszej

kary

Nie ma racji skarżący, że w przedmiotowej sprawie nie występują

okoliczności łagodzące. Długotrwała choroba matki obwinionego od dnia 26

sierpnia 2002 r. do dnia 26 sierpnia 2004 r. zakończona jej zgonem z powodu

choroby nowotworowej, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego,

miała decydujący wpływ na pracę obwinionego w postaci nieterminowego

sporządzania uzasadnień. W sprawie tej niewątpliwie występuje także cały

szereg okoliczności obciążających, lecz w zderzeniu z tą okolicznością

łagodzącą, wymierzenie asesorowi kary dyscyplinarnej upomnienia Sąd

Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznaje za wymierzenie kary łagodnej, lecz nie

rażąco łagodnej.

Dlatego też Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na wstępie.