SNO 43/03 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 23 CZERWCA 2003 R.

SNO 43/03

Przewodniczący: Sędzia SN Elżbieta Sadzik.

Sędziowie: SN Gerard Bieniek , Mirosława Wysocka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego, sędziego Sądu Okręgowego oraz w sprawie

sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu zażalenia obwinionego na

zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 29

kwietnia

2003

r.

i

po

wysłuchaniu

wniosku

Zastępcy

Rzecznika

Dyscyplinarnego

p o s t a n o w i ł:

u t r z y m a ć zaskarżone zarządzenie w mocy.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2003 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

orzekł o popełnieniu przez obwinionego sędziego Sądu Rejonowego,

przewinienia z art. 80 § 1 d. u.s.p. i wymierzył mu karę upomnienia. Odwołania

od tego wyroku wnieśli Minister Sprawiedliwości oraz obwiniony.

Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego zarządzeniem z dnia

29 kwietnia 2003 r. odmówił przyjęcia odwołania obwinionego na podstawie

art. 429 k.p.k., wobec tego, że zostało ono złożone po upływie terminu

ustawowego.

Obwiniony sędzia w zażaleniu na to zarządzenie podniósł, że doręczenie

mu odpisu wyroku z uzasadnieniem nastąpiło w rzeczywistości w innej dacie,

aniżeli wynika to z potwierdzenia odbioru, która została przezeń wpisana

omyłkowo. W konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i

przyjęcie odwołania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Dowód doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem został przez skarżącego

podpisany i opatrzony wyraźnie napisaną datą. Stanowiło to nie budzącą

wątpliwości podstawę do ustalenia początkowej daty biegu terminu do

wniesienia odwołania i zarządzenie Prezesa Sądu, odmawiające przyjęcia

odwołania jako spóźnionego, było oparte na właściwie ustalonej podstawie i

prawidłowe. Brak było przy jego wydawaniu, i brak jest obecnie, podstaw do

powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do złożenia środka odwoławczego w

terminie.

Zażalenie skarżącego nie zawiera zarzutów, które mogłyby prowadzić do

skutecznego zakwestionowania zarządzenia Prezesa Sądu. Twierdzenia zawarte

w zażaleniu nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione, i nie mogą

stanowić podstawy do zakwestionowania daty doręczenia, w sposób

niewątpliwy stwierdzonej przez samego skarżącego.

Skarżący, przedstawiając w zażaleniu wnioski dowodowe, nie sprecyzował

konkretnych okoliczności, które miałyby zostać przy ich pomocy wykazane; z

rodzaju tych dowodów nie wynika także, aby na ich podstawie możliwe było

ustalenie konkretnej, pewnej daty doręczenia, innej niż potwierdzona na piśmie.

Wniosek o przeprowadzenie „dowodu z dokumentów poświadczających obieg

pism związanych z doręczaniem dokumentów na polecenie Sądu Apelacyjnego”

jest nieprecyzyjny i pozbawiony tezy dowodowej. Z wniosków o przesłuchanie

świadków nie wynika, w jaki sposób i na jakiej podstawie – według skarżącego

– zeznania tych osób miałyby stanowić podstawę ustalenia konkretnej daty

doręczenia, innej niż stwierdzona jednoznacznie i wyraźnie, w pisemnej formie

przez skarżącego.

Fakt, że skarżący pomylił datę przy podpisywaniu dowodu doręczenia

innego dokumentu (przy czym sam datę tę poprawił) jest pozbawiony znaczenia

dowodowego z punktu widzenia ustalenia daty doręczenia, będącego

przedmiotem analizy w związku z zaskarżonym zarządzeniem.

Ostatecznie, wobec braku podstaw do zakwestionowania prawidłowości

zarządzenia wydanego na podstawie art. 429 k.p.k., zażalenie skarżącego

podlegało oddaleniu.