SNO 41/05 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 29 SIERPNIA 2005 R.

SNO 41/05

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Kozielewicz.

Sędziowie SN: Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca), Stanisław

Zabłocki.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem protokolanta w sprawie

sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu, w dniu 29 sierpnia 2005 r.,

zażalenia wniesionego przez Kolegium Sądu Okręgowego na zarządzenie

Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 maja 2005 r.,

sygn. akt (...) oraz zażalenia sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn.

akt (...)

I.

II. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie z dnia 30 maja 2005 r.;

uchylił zaskarżone zarządzenie z dnia 30 czerwca 2005 r. i sprawę w

przedmiocie zażalenia sędziego Sądu Okręgowego przekazał Prezesowi

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Apelacyjnego odmówił wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego.

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2005 r. Prezes Sądu Dyscyplinarnego

odmówił przyjęcia – złożonego przez tego sędziego – zażalenia. Kolejnym

zarządzeniem z dnia 30 maja 2005 r. Przewodniczący tego Sądu

Dyscyplinarnego odmówił przyjęcia zażalenia złożonego przez Kolegium Sądu

Okręgowego z dnia 23 maja 2005 r., motywując, że zostało ono wniesione z

uchybieniem terminu przewidzianego w art. 114 § 6 Prawa o ustroju sądów

powszechnych.

Odmawiając – zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2005 r. – przyjęcia

zażalenia złożonego przez sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie z dnia 13

maja 2005 r. Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego w uzasadnieniu tego

zarządzenia wskazał, że odpis zarządzenia z dnia 13 maja 2005 r. doręczony

został sędziemu Sądu Okręgowego dnia 30 maja 2005 r., a zażalenie skarżącej –

wniesione z zachowaniem drogi służbowej (art. 89 § 1 Po ustroju sądów

powszechnych) – wpłynęło do właściwego – w rozumieniu art. 428 § 1 k.p.k. –

sądu dnia 9 czerwca 2005 r., tj. po upływie ustawowego terminu przewidzianego

w art. 460 w zw. z art. 466 § 1 k.p.k.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła sędzia Sądu Okręgowego.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 89 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych,

a nadto wskazała, że skoro jej zażalenie wpłynęło do Prezesa Sądu Okręgowego

przed upływem terminu do jego wniesienia, to przy zastosowaniu art. 125 k.p.k.,

wymagany ustawowo termin do złożenia zażalenia, został zachowany.

Kolegium Sądu Okręgowego złożyło zażalenie na powyżej przytoczone

zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego – Przewodniczącego Sądu

Dyscyplinarnego, wnosząc o jego zmianę i przyjęcie zażalenia wniesionego

przez Kolegium z dnia 23 maja 2005 r. Kolegium dowodziło, iż skoro o treści

kwestionowanego zarządzenia otrzymało informację na posiedzeniu odbytym

dnia 18 maja 2005 r., a zażalenie zostało złożone do właściwego sądu dnia 25

maja 2005 r., to zachowany został termin 7 dni od dnia doręczenia

kwestionowanego zarządzenia.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie sędziego Sądu Okręgowego jest zasadne. Zaskarżone zarządzenie

podlega uchyleniu (art. 437 § 1 w zw. z art. 466 § 1 k.p.k.). Bezspornym jest, że

odpis zarządzenia Prezesa Sądu Apelacyjnego– Przewodniczącego Sądu

Dyscyplinarnego obwiniona sędzia otrzymała dnia 30 maja 2005 r. Zażalenie na

powyższe zarządzenie wniosła dnia 6 czerwca 2005 r. za pośrednictwem

Prezesa Sądu Okręgowego – Przewodniczącego Sądu Dyscyplinarnego. W myśl

art. 428 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych środek

odwoławczy wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jednakże –

jak trafnie wskazała obwiniona sędzia w uzasadnieniu wniesionego zażalenia –

istnieją podstawy do zastosowania art. 125 k.p.k., pominiętego w toku ferowania

zaskarżonego orzeczenia. Zażalenie zostało wniesione przed upływem terminu

określonego w art. 460 k.p.k. Powołany przepis art. 125 k.p.k. określając

konsekwencje omyłkowego wniesienia  do innego organu niż właściwy –

pisma procesowego zapewnia ochronę od następstw tego rodzaju omyłki.

Stanowi on, że pismo omyłkowo wniesione przez upływem terminu do

niewłaściwego sądu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

Zastosowanie tego przepisu, pominiętego w zaskarżonym zarządzeniu, prowadzi

do uchylenia tego zarządzenia.

Zażalenie Kolegium Sądu Okręgowego skupiające się na chronologii

podejmowanych przez ten organ czynności i zawierające wniosek „... o zmianę

zaskarżonego zażalenia i przyjęcie zażalenia Kolegium Sądu Okręgowego z

dnia 23 maja 2005 r.” nie kwestionuje daty doręczenia odpisu postanowienia

odmawiającego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (k. 42). Prawidłowość

i skuteczność doręczenia odpisu tego postanowienia Prezesowi Sądu

Okręgowego – jako Przewodniczącemu Kolegium tego Sądu nie może być

podważana w świetle przepisów art. 30 w zw. z art. 28 Prawa o ustroju sądów

powszechnych. Skoro zażalenie kolegium wniesione zostało do właściwego

sądu dopiero dnia 25 maja 2005 r., to uchybienie terminu do jego wniesienia – w

świetle art. 114 § 6 Prawa o ustroju sądów powszechnych – jest oczywiste.

Dalsze wywody zawarte w uzasadnieniu zażalenia, mające obrazować

przeszkody i trudności w realizacji uprawnień ustawowych i zawierające

krytykę obowiązującego stanu prawnego, mogłyby być rozważane oraz

uwzględniane de lege ferenda z zachowaniem nie budzących wątpliwości

założeń, pominiętych w treści tego zażalenia.

Do nich należy, po pierwsze powinność respektowania podległości ustawie;

po drugie, nakaz rangi konstytucyjnej o rozpatrzeniu sprawy bez

nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1) obejmuje także i sprawy dyscyplinarne;

po trzecie państwo przyjęło odpowiedzialność za sprawne funkcjonowanie

wszystkich organów wymiaru sprawiedliwości, czego wyrazem jest ustawa z

dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179,

poz. 1843); po czwarte próba konstruowania modelu funkcjonowania

sądownictwa dyscyplinarnego i systemu środków odwoławczych musi

odpowiadać elementarnym wymaganiom, a prawodawca nie może kierować się

interesami lub wręcz wygodą jednego z podmiotów (organów) – uczestników

postępowania dyscyplinarnego; po piąte skala przedstawionego problemu i

ciężar gatunkowy argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zażalenia, powinny

być – przed ich przedstawieniem instancji nadrzędnej – skonfrontowane z

rażącym uchybieniem terminu do wniesienia środka odwoławczego, bowiem

omawiane

uzasadnienie

nie

przytacza

istniejących

wątpliwości

interpretacyjnych ani też skonkretyzowanych przeszkód usprawiedliwiających

niewypełnienie ustawowego uprawnienia.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł o

utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia (art. 437 § 1 w zw. z art. 466 § 1

k.p.k.).