SNO 41/02 · Sąd Najwyższy

UCHWAŁA Z DNIA 28 LISTOPADA 2002 R.

SNO 41/02

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu Apelacyjnego w

sprawie dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu zażalenia

obwinionego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 5

lipca 2002 r., sygn. akt (...) w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego

Sądu Apelacyjnego do odpowiedzialności karnej

uchwalił:

uchwałę w zaskarżonej części utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 5 lipca 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny zezwolił Prokuratorowi Okręgowemu bądź innej właściwej

jednostce Prokuratury RP pociągnąć sędziego

Sądu Rejonowego do

odpowiedzialności karnej za popełnione w okresie od 1997 roku do dnia 25

kwietnia 2000 r. sfałszowanie dokumentów przez podrobienie podpisów

Magdaleny J. na następujących dokumentach:

a) na zeznaniach podatkowych z dnia 3 kwietnia 1997 r. o dochodach

osobistych w roku 1996, z dnia 21 kwietnia 1999 r. o dochodach osobistych w

roku 1998 i z dnia 25 kwietnia 2000 r. o dochodach osobistych w roku 1999,

które złożył jako autentyczne w Urzędzie Skarbowym w K.;

b) na wniosku skarbowym z dnia 29 kwietnia 1999 r. do Urzędu Miasta i

Gminy w A. o rejestrację pojazdu marki Ford Ka i na wniosku skarbowym z

dnia 20 grudnia tegoż roku do tego samego Urzędu o rejestrację samochodu

Nissan Patrol, które to dokumenty przedłożył jako autentyczne w tym Urzędzie;

c) na fakturach VAT, a to nr (...) wystawionej w dniu 28 kwietnia 1999 r.

przez C.(...) P. (...) S.A. i nr (...) wystawionej w dniu 15 grudnia 1999 r. przez

A.(...) A.(...) C.(...) spółka z o.o., które to dokumenty przedłożył jako

autentyczne w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w A.,

to jest za czyny odpowiadające znamionom przestępstw z art. 270 § 1 k.k.

Tą samą uchwałą Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny oddalił wniosek

Prokuratora o zezwolenie do pociągnięcia sędziego Sądu Rejonowego do

odpowiedzialności karnej za czyn odpowiadający znamionom przestępstwa z

art. 231 § 1 k.k.

Na powyższą uchwałę, w części zezwalającej na pociągnięcie go do

odpowiedzialności karnej za czyny odpowiadające znamionom przestępstw z

art. 270 § 1 k.k., złożył zażalenie obwiniony sędzia zarzucając mający wpływ na

treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę

orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie takie uzasadnia traktowanie

tych czynów jako przestępstw, z uwagi na materialną ich treść (społeczna

szkodliwość czynów), podczas gdy prawidłowa ocena tych zachowań powinna

prowadzić do wniosku, iż zachowania takie zawierają w sobie znikomy stopień

szkodliwości społecznej, a zatem nie stanowią przestępstw.

Tak formułując zarzut skarżący wniósł o zmianę uchwały w zaskarżonej

części i oddalenie wniosku Prokuratora Okręgowego, względnie o uchylenie

zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

pierwszej instancji.

Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje. Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione.

Pomimo iż w zażaleniu sformułowany został zarzut błędu w ustaleniach

faktycznych, obwiniony ustaleń tych w istocie nie kwestionuje. Zarzucił

natomiast, iż Sąd Apelacyjny nie podjął nawet próby oceny stopnia

szkodliwości społecznej jego zachowań. Wywodził, iż zarzucane mu fałszerstwa

dokumentów nie spowodowały ujemnych następstw dla jego żony, której

podpisy miał podrobić i w związku z tym należy uznać, iż nie tylko nie są one

społecznie szkodliwe, ale wręcz są społecznie akceptowane, co prowadzi do

wniosku, że czyny te nie są przestępstwami.

Sąd Najwyższy staje na stanowisku, iż ocena stopnia społecznej

szkodliwości czynów zarzucanych obwinionemu, co do których złożono

wniosek o zezwolenie na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej,

pozostaje poza zakresem kognicji sądu dyscyplinarnego. Zagadnienie to, jak

słusznie zauważa skarżący, istotne z punktu widzenia oceny, czy zarzucane

zachowanie stanowi przestępstwa (art. 1 § 2 k.k.), podlega analizie w toku

postępowania karnego. Analizowanie zaś w toku postępowania w przedmiocie

zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej byłoby niezgodne z

funkcją immunitetu sędziowskiego, którego zadaniem jest uchronienie sędziego

od szykan ze strony organów ścigania. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie zaś wskazał – odnosząc się do

należytego uprawdopodobnienia stawianych obwinionemu zarzutów – iż

wniosek o pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej w takim zakresie, w

jakim udzielono zezwolenia na ściganie, szykaną taką nie jest.

W tym stanie rzeczy, wobec niepotwierdzenia się zarzutu podniesionego w

zażaleniu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwalił jak wyżej.