SNO 39/09 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 26 MAJA 2009 R.

SNO 39/09

Przewodniczący: sędzia SN Dariusz Świecki (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marian Buliński, Roman Sądej.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r.

zażalenia wniesionego przez obrońcę obwinionego na postanowienie Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt (...)

p o s t a n o w i ł : zmienić zaskarżone postanowienie i zawiesić postępowanie

dyscyplinarne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego przeciwko

sędziemu Sądu Rejonowego w sprawie o przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 2

w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. Sąd Dyscyplinarny – Sąd Apelacyjny

nie uwzględnił wniosku obrońcy obwinionego o zawieszenie postępowania

dyscyplinarnego podnosząc, że poprzednio wydane postanowienie o zawieszeniu

postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego, które

mogło wówczas zostać wszczęte w związku z wnioskiem prokuratora o zezwolenie na

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za przestępstwo, którego znamiona

zostały wskazane we wniosku dyscyplinarnym, zostało uchylone przez Sąd Najwyższy

– Sąd Dyscyplinarny, a sprawa przekazana celem dalszego prowadzenia. W zażaleniu

na to postanowienie obrońca wniósł o jego uchylenie i zawieszenie postępowania

dyscyplinarnego do czasu ukończenia postępowania karnego prowadzonego przeciw

obwinionemu o popełnienie przestępstw z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego wyrażono pogląd, że jeżeli przedmiotem toczących się równocześnie

postępowań – dyscyplinarnego i karnego, jest odpowiedzialność sędziego związana z

zarzutem popełnienia tego samego czynu o znamionach przestępstwa, to orzeczeniem

obalającym domniemanie niewinności jest wyrok wydany w postępowaniu karnym.

Brak takiego wyroku może stanowić przeszkodę uniemożliwiającą kontynuowanie

postępowania dyscyplinarnego, jeżeli zarzucanym przewinieniem jest wyłącznie czyn

objęty oskarżeniem w postępowaniu karnym (postanowienie z dnia 27 listopada 2003

r., SNO 73/03, Lex nr 471884). Pogląd ten został potwierdzony w uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 28 września 2006 r., I KZP 8/06 (OSNKW 2006, z. 10, poz. 87).

Należy zatem przyjąć, że w sytuacji, gdy przewinienie dyscyplinarne zawiera

znamiona przestępstwa, to zachodzi konieczność zawieszenia postępowania

dyscyplinarnego do czasu wydania prawomocnego wyroku sądu karnego, stosując

odpowiednio art. 22 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

Skoro więc w rozpoznawanej sprawie obwinionemu postawiono zarzut

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego

na zachowaniu

wypełniającym znamiona przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i o popełnienie tego

przestępstwa oskarżono sędziego przez wniesienie aktu oskarżenia, to zażalenie należy

uznać za zasadne.

Na marginesie trzeba jednak zauważyć, że nietrafnie Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny wydając zaskarżone postanowienie uznał, że postanowienie Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 stycznia 2009 r., z uwagi na

rozstrzygnięcie o przekazaniu sprawy celem dalszego prowadzenia, uniemożliwiało

uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania. Zapatrywanie prawne wyrażone

w tym postanowieniu dotyczyło sytuacji, w której w stosunku do obwinionego nie

było wszczęte postępowanie karne, a zatem Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

wówczas uznał, że „postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane co

najmniej przedwcześnie”. W dniu 31 marca 2009 r. prokurator wniósł do Sądu

Rejonowego akt oskarżenia przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego o popełnienie

przestępstw z art. 222 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 226 §

1 k.k. Wobec zmiany sytuacji procesowej obwinionego, ten pogląd stracił więc na

aktualności i nie było przeszkód do wydania odmiennego obecnie rozstrzygnięcia w

myśl zasady rebus sic stantibus.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w

postanowieniu.