SNO 39/03 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 23 CZERWCA 2003 R.

SNO 39/03

Przewodniczący: sędzia SN Elżbieta Sadzik (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Mirosława Wysocka, Gerard Bieniek.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego po rozpoznaniu zażalenia Ministra Sprawiedliwości na

zarządzenie sędziego Sądu Apelacyjnego działającego z upoważnienia Prezesa

tego Sądu z dnia 7 maja 2003 r. sygn. akt (...) odmawiającego przyjęcia

odwołania Ministra Sprawiedliwości od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone zarządzenie i p r z e k a z a ć sprawę do dalszego

postępowania związanego z wniesieniem odwołania Ministra Sprawiedliwości

od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 kwietnia

2003 r. sędziego Sądu Rejonowego uznano za winnego przewinienia

służbowego z art. 107 § 1 u.s.p. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 109 §

1 pkt 5 u.s.p. wymierzono mu karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu.

Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 123 § 1 w zw. z art. 129 § 3

u.s.p. w wyroku nie zawarto orzeczenia o obniżeniu wynagrodzenia sędziego na

czas zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, które to zawieszenie z

mocy prawa przewiduje przepis art. 123 § 1 u.s.p.

W tej kwestii wyznaczono dodatkowe posiedzenie w dniu 30 kwietnia

2003 r. Uchwałą z tego dnia Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, podjął

decyzję o obniżeniu wynagrodzenia sędziego Sądu Rejonowego w okresie

zawieszenia go w czynnościach służbowych, związanego z nieprawomocnym

wyrokiem, o 30%.

W dniu 6 maja 2003 r. Minister Sprawiedliwości wniósł odwołanie od

wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 kwietnia 2003 r.

sygn. akt (...) na niekorzyść obwinionego sędziego Sądu Rejonowego zarzucając

rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 u.s.p. przez nie orzeczenie

w tym wyroku o wysokości obniżenia wynagrodzenia sędziego na czas

zawieszenia go w czynnościach służbowych. Wniósł o zmianę zaskarżonego

wyroku przez orzeczenie na podstawie art. 123 § 1 u.s.p. obniżenia sędziemu

Sądu Rejonowego wynagrodzenia o 50%.

Upoważniony przez Prezesa Sądu Apelacyjnego sędzia, zarządzeniem z

dnia 7 maja 2003 r., na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

odmówił przyjęcia odwołania Ministra Sprawiedliwości od wyroku z dnia 8

kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu wyraził pogląd, iż wniesienie odwołania od

wyroku Sądu Dyscyplinarnego było in concreto niedopuszczalne z mocy

ustawy, albowiem środek odwoławczy przysługuje od „orzeczenia wydanego w

pierwszej instancji”. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny

orzeczenia w kwestii podmiotowej w odwołaniu nie wydał. Wydał je natomiast

w uchwale z dnia 30 kwietnia 2003 r. i od tej uchwały Minister Sprawiedliwości

ma uprawnienie do złożenia środka odwoławczego.

Zarządzenie zaskarżył zażaleniem Minister Sprawiedliwości wnosząc o

jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że wymierzenie przez Sąd

Dyscyplinarny kary złożenia sędziego z urzędu, powoduje z mocy prawa

zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych z jednoczesnym obniżeniem

wynagrodzenia

i

rozstrzygnięcie

w

przedmiocie

wysokości

obniżenia

wynagrodzenia w wyroku jest obligatoryjne. Wyrok takiego rozstrzygnięcia nie

zawiera, co daje podmiotowi posiadającemu prawo do zaskarżenia wyroku

prawo do wniesienia odwołania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznał zażalenie za słuszne.

Artykuł 123 § 1 u.s.p. stanowi, że w wypadku wymierzenia kary

dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu, orzeczenie to powoduje z mocy

prawa zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych, a sąd dyscyplinarny

ma obowiązek w wyroku orzec o obniżeniu wynagrodzenia na czas zawieszenia

w czynnościach (T. Ereciński, I. Gudowski, J. Iwulski: Komentarz do prawa o

ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,

Warszawa 2002, s. 375).

Wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w sprawie sędziego

Sądu

Rejonowego

nie

zawiera

orzeczenia

w

przedmiocie

obniżenia

wynagrodzenia sędziego na czas zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Słusznie zatem Minister Sprawiedliwości zaskarżył wyrok odwołaniem

zarzucając rażące naruszenie art. 123 § 1 u.s.p. i wnosząc o jego zmianę przez

obniżenie sędziemu wynagrodzenia.

Nie do zaakceptowania jest pogląd wyrażony w zaskarżonym zarządzeniu,

że skoro w wyroku nie podjęto decyzji w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia

sędziego, to brak podstaw do składania w tym zakresie środka odwoławczego.

W tym przedmiocie odwołać się należy do stosowanego odpowiednio w

postępowaniu dyscyplinarnym przepisu art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i jego utrwalonej

w orzecznictwie wykładni. Zgodnie z nią, środek odwoławczy można skierować

nie tylko przeciwko rozstrzygnięciu zawartemu w orzeczeniu, ale także

przeciwko rozstrzygnięciu, które nie zostało zamieszczone, choć – zdaniem

odwołującego się – powinno się w nim znaleźć (Kodeks postępowania karnego

pod red. P. Hofmańskiego, Warszawa 1999, t. III, s. 484; S. Zabłocki. Nowe

kodyfikacje karne. Kodeks postępowania karnego. Krótkie komentarze. Zeszyt

4. Warszawa 1997, s. 19). W tym względzie więc, należy uznać argumentację

wywiedzioną w zażaleniu Ministra Sprawiedliwości za trafną. To, że w

niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny podjął próbę naprawienia błędu przez

orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia sędziego uchwałą z dnia 30 kwietnia

2003 r. nie może mieć dla rozstrzygnięcia słuszności zażalenia prawnego

znaczenia. Zważyć bowiem należy, iż uchwała z dnia 30 kwietnia 2003 r. nie

znajduje podstawy prawnej, albowiem ani przepisy u.s.p., ani też stosowane w

postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednio przepisy kodeksu postępowania

karnego nie przewidują możliwości uzupełniania wyroku w tym trybie.

Z

powyższych

względów,

należało

uznać

zażalenie

Ministra

Sprawiedliwości za zasadne i orzec o uchyleniu zaskarżonego zarządzenia oraz

o przekazaniu sprawy do dalszego postępowania związanego z wniesieniem

przez Ministra Sprawiedliwości odwołania od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.