SNO 37/03 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 21 PAŹDZIERNIKA 2003 R.

SNO 37/03

W postępowaniu dyscyplinarnym nie można stosować art. 540 k.p.k.

określającego podstawy wznowienia postępowania karnego, skoro kwestia

ta uregulowana jest autonomicznie w ustawie – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (art. 128 ustawy).

Przewodniczący: SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marek Pietruszyński, Henryk Pietrzkowski.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie na posiedzeniu bez

udziału stron (art. 544 § 3 k.p.k.) w dniu 21 października 2003 r. po rozpoznaniu

wniosku obrońcy sędziego Sądu Rejonowego o wznowienie postępowania

dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wyższego Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 23 maja 2000 r., sygn. akt (...) utrzymującym w mocy

wyrok Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 listopada 1999 r., sygn. akt (...)

postanowił:

1) w n i o s e k o d d a l i ć;

2) kosztami sądowymi postępowania obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 listopada 1999 r. sędzia Sądu

Rejonowego uznana została za winną tego, że w okresie od połowy listopada

1996 roku wbrew obowiązującym przepisom regulującym czas pracy sędziego

określonym w art. 65 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych i poleceniom przewodniczącego wydziału oraz kierownictwa

Sądu Rejonowego odmawiała świadczenia pracy na stanowisku sędziego w

czasie stosownym do jej zadań, a następnie od dnia 14 marca 1998 r. do dnia 10

września 1998 r. nie stawiała się do pracy w Sądzie Rejonowym i nie

usprawiedliwiła swojej nieobecności, tj. czynu z art. 80 § 1 ustawy z dnia 20

czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych za co na podstawie art.

82 § 1 pkt 5 tej ustawy skazana na karę dyscyplinarną wydalenia ze służby

sędziowskiej.

Wyrok powyższy, poddany kontroli instancyjnej na skutek odwołania

obwinionej,

utrzymany

został

w

mocy

wyrokiem

Wyższego

Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 23 maja 2000 r.

Aktualnie obrońca obwinionej wniósł wniosek o wznowienie postępowania

w sprawie. Nie wskazując ewentualnej podstawy wznowienia autor wniosku

wywiódł, iż dotychczas obwiniona nie wskazywała, iż w „okresie objętym

aktem oskarżenia” nie mogła pracować z powodu przewlekłej choroby, a swoją

nieobecność w pracy uważała za usprawiedliwioną z powodu błędnej

interpretacji przepisu art. 60 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych.

W pisemnej odpowiedzi na wniosek Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

w Sądzie Okręgowym wniósł o oddalenie wniosku.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Jego autor,

choć nie wskazuje który przepis miałby być podstawą wznowienia

postępowania w sprawie, usiłuje wykazać, iż w sprawie po wydaniu

prawomocnego orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody nie znane

przedtem Sądowi, wskazujące na to, iż wyszły na jaw nowe okoliczności lub

dowody, które mogły uzasadniać uniewinnienie w rozumieniu art.126 § 2

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Argumentacja, która – zdaniem obrońcy obwinionej – ma uzasadniać

wniosek o wznowienie może być określona jako wprost niedorzeczna. Nie da się

bowiem nie dostrzec, iż okoliczności, które podnoszone są we wniosku, nie są

okolicznościami, które teraz dopiero wyszły na jaw w rozumieniu art. 126 § 2

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Okoliczność, iż obwiniona

pozostawała w błędzie co do interpretacji art. 60 § 1 poprzednio obowiązującej

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych podnoszona była i oceniona w

toku postępowania przed sądami dyscyplinarnymi.

Nie jest także okolicznością nową fakt choroby obwinionej w okresie,

którego dotyczy skazanie. Niezależnie od tego, iż nie przedstawiono żadnej

dokumentacji

świadczącej

o

niezdolności

obwinionej

do

pracy

w

„inkryminowanym” okresie, trzeba zauważyć, że przepis art. 126 § 2 Prawa o

u.s.p. – odmiennie niż art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. nie uzależnia możliwości

wznowienia postępowania od tego, czy ujawnione okoliczności nie były znane

Sądowi. Wskazuje zaś, iż chodzi o nowe okoliczności lub dowody, które wyszły

na jaw po prawomocnym skazaniu. W postępowaniu dyscyplinarnym nie można

zaś stosować art. 540 k.p.k. określającego podstawy wznowienia postępowania

karnego, skoro kwestia ta uregulowana jest autonomicznie w ustawie – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (por. art. 128 tej ustawy). Nie sposób w związku z

tym przyjąć, iż wynikający ze stanu zdrowia fakt niezdolności sędziego do

wywiązywania się z jego obowiązków mógłby być oceniony jako okoliczność

nowa – dająca podstawę do wznowienia postępowania w sprawie.

Uwzględniwszy powyższe, orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach

rozstrzygając stosownie do art. 133 ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych.