SNO 33/10 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 16 LIPCA 2010 R.

SNO 33/10

Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf, Bogumiła Ustjanicz.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie X. Y. – od 1

lipca 2010 r. sędziego Sądu Okręgowego w A. i W. Z. sędziego Sądu Okręgowego w

B. po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. inicjatywy Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w C. zawartej w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt

ASD (...), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na

podstawie art. 37 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

postanowił: sprawę sędziów X. Y. i W. Z. przekazać do

rozpoznania

Sądowi

Apelacyjnemu

–

Sądowi

Dyscyplinarnemu w W.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w C. postanowieniem z dnia 23 czerwca

2010 r., sygn. akt ASD (...), zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie

art. 37 k.p.k. sprawy sędziów X. Y. i W. Z. do rozpoznania innemu równorzędnemu

Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu, położonemu możliwie blisko

miejsca zamieszkania tych sędziów.

Obydwoje sędziowie zwracali się z podobnymi wnioskami do Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w C., uzasadniając je tym, że dojazd z miejsc

ich zamieszkania – B. i D. – do C. jest bardzo utrudniony z uwagi na złe połączenia

komunikacyjne. Sędzia W. Z., jako dodatkową niedogodność w dotarciu do Sądu

wskazywała zły stan zdrowia spowodowany urazem głowy i kręgosłupa, co pociąga za

sobą ból tych narządów oraz zawroty głowy. Dolegliwości zdrowotne sędziego

potwierdzone zostały zaświadczeniem lekarza sądowego z dnia 11 czerwca 2010 r.,

który stwierdził, że obwiniona „nie może stawić się w najbliższym czasie w C. i nie

będzie mogła w okresie kilku najbliższych miesięcy”.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, uznając wniosek za uzasadniony

zważył, co następuje:

Zasadą jest, że sąd powinien rozpoznawać sprawy według swej właściwości

miejscowej; są jednak od niej wyjątki wówczas, gdy wymaga tego m. in. dobro

wymiaru sprawiedliwości (art. 37 k.p.k.).

Pojęcie to nie zostało ustawowo określone, a zatem podlega ocenie i

każdorazowo musi być rozważone – jakie kryteria mogą zadecydować o przekazaniu

sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że za dobro wymiaru

sprawiedliwości można uznać również potrzebę rozpoznania sprawy bez niepotrzebnej

zwłoki, która może być spowodowana np. złym stanem zdrowia obwinionego.

Przeszkoda tego rodzaju staje się realna zwłaszcza wówczas, gdy nie ma

rokowań, że stan zdrowia obwinionego w najbliższym czasie może się polepszyć

(patrz np. postanowienia SN: z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt II KO 83/03 oraz z

dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II KO 70/05).

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny podzielił zasadność

argumentów zawartych w inicjatywie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w

C. Ponieważ ze względu na miejsce aktualnej pracy sędziego W. Z. nie można było

jako właściwego z delegacji wskazać sądu położonego najbliżej miejsca zamieszkania

obwinionych, wybrano Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w W. z dotarciem, do

którego nie powinno być problemów.