SNO 33/07 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 21 CZERWCA 2007 R.

SNO 33/07

Przewodniczący: Sędzia SN Stanisław Kosmal (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jan Górowski, Beata Gudowska.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego po rozpoznaniu zażalenia radcy prawnego na zarządzenie

Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 22 marca 2007 r.

p o s t a n o w i ł : u t r z y m a ć w m o c y zaskarżone z a r z ą d z e n i e .

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 22 marca 2007 r. Wiceprezes Sądu Apelacyjnego odmówił

przyjęcia kasacji radcy prawnego od postanowienia Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 23 stycznia 2007 r., mocą którego utrzymano w mocy

zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego odmawiające

przyjęcia wniosku wspomnianego wyżej radcy prawnego o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego.

Zarządzenie to zostało zaskarżone przez radcę prawnego, który powołując się na

art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 oraz art. 110 i 111 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001

r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 523 § 1 k.p.k., domagał się na tej

podstawie „zmiany zaskarżonego zarządzenia i przyjęcia wniesionej przez niego

kasacji”.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie radcy prawnego nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie stwierdzić trzeba, że przywołane przez stronę skarżącą w

zarzutach przepisy Kodeksu postępowania karnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych regulują kwestie związane z podstawami kasacji,

postępowaniem przedkasacyjnym oraz kwestie związane z właściwością sądów

dyscyplinarnych i ich obsadą, i w żaden sposób nie korespondują z uzasadnieniem

przedmiotowego zażalenia. Z uzasadnienia zażalenia domyślać się jedynie można, że

strona skarżąca kwestionuje to, iż zaskarżone zarządzenie nie ma uzasadnienia, które

wskazywałoby na powody nieprzyjęcia jej kasacji przez osobę uprawnioną,

wymienioną w art. 530 k.p.k.

Ustosunkowując się do tego ostatniego zarzutu stwierdzić trzeba, że zgodnie z

art. 99 § 2 k.p.k. zarządzenie prezesa lub upoważnionego sędziego, które jest

zaskarżalne wymaga pisemnego uzasadnienia. Takim zarządzeniem w myśl art. 530 §

3 k.p.k. jest na pewno zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji. Skoro zaskarżone

przez radcę prawnego zarządzenie Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 22 marca

2007 r. o odmowie przyjęcia kasacji skarżącej takiego uzasadnienia nie zawiera jest

zarządzeniem wadliwym. Nie oznacza to jednak, iż wniosek skarżącego radcy

prawnego o jego „zmianę” jest zasadny.

Zmiana lub uchylenie orzeczenia bądź zarządzenia z uwagi na naruszenie

przepisów postępowania może nastąpić jedynie wtedy, gdy owo naruszenie mogło

mieć wpływ na treść tego orzeczenia lub zarządzenia.

W niniejszej sprawie wspomniane wyżej uchybienie Wiceprezesa Sądu

Apelacyjnego nie mogło mieć żadnego wpływu na treść tego zarządzenia albowiem

bezspornym jest, iż od postanowienia Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 23 stycznia 2007 r. kasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa. Nie przewidują

jej bowiem, ani przepisy Kodeksu postępowania karnego, które w związku z art. 128

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sprawach nieuregulowanych w

ustawie stosuje się w postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednio, ani przepisy Prawa

o ustroju sądów powszechnych.

Artykuł 519 k.p.k. dopuszcza bowiem kasację strony jedynie od prawomocnych

wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie, zaś art. 122 Prawa o

ustroju sądów powszechnych nie przewiduje kasacji w sprawach dyscyplinarnych

sędziów nawet od wyroków sądów dyscyplinarnych drugiej instancji.

Mając na uwadze powyższe rozważania należało zaskarżone zarządzenie

utrzymać w mocy.