SNO 33/05 · Sąd Najwyższy

UCHWAŁA Z DNIA 14 LIPCA 2005 R.

SNO 33/05

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś.

Sędziowie SN: Helena Ciepła (sprawozdawca), Mirosław Bączyk.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu bez udziału Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego, z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu

Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 r. w związku z zażaleniem na

uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 25 maja 2005 r.

sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych

u c h w a l i ł : utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę i kosztami postępowania

obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Prezes Sądu Okręgowego w dniu 17 maja 2005 r., działając na podstawie

art. 130 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, zarządził natychmiastową

przerwę w czynnościach służbowych wykonywanych przez sędziego Sądu

Rejonowego od dnia 17 maja 2005 r. do dnia 16 czerwca 2005 r., podając że

wymagają tego istotne interesy służbowe.

Sąd Apelacyjny  Sąd Dyscyplinarny ustalił, że wymieniony sędzia w

okresie od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 13 kwietnia 2005 r. pełnił funkcję

Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Sądu Rejonowego. Decyzją Ministra

Sprawiedliwości z dnia 23 marca 2005 r. został oddelegowany do pełnienia

obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r.

do dnia 30 września 2005 r.

Prokurator Prokuratury Krajowej w odpowiedzi z dnia 16 maja 2005 r.

udzielonej Prezesowi Sądu Okręgowego, co do stanu zaawansowania

postępowania przygotowawczego prowadzonego między innymi wobec sędziów

tego Sądu stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w trakcie śledztwa

Prokuratora Apelacyjnego, sygn. akt AP II Ds. (...), pozwala na sformułowanie

pod adresem sędziego Sądu Rejonowego zarzutu dopuszczenia się czynów

zabronionych w okresie pełnienia funkcji Przewodniczącego Wydziału.

W tak ustalonym stanie faktycznym i powołaniu się na znany Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu z urzędu fakt złożenia przez

Prokuratora Apelacyjnego wniosku z dnia 20 maja 2005 r. o zezwolenie na

pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do odpowiedzialności karnej, Sąd ten

uznał, że istotne interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają

zawieszenia tego sędziego w wykonywaniu czynności służbowych.

W konkluzji, uchwałą z dnia 25 maja 2005 r., na podstawie art. 131 § l

u.s.p. zawiesił sędziego w czynnościach służbowych.

Sędzia Sądu Rejonowego w zażaleniu na tę uchwałę zarzucił obrazę

przepisów:

- art. 439 § 1 pkt1 k.p.k. w związku z art. 111 u.s.p. przez udział w wydaniu

orzeczenia sędziego nieuprawnionego;

- art. 438 pkt 2 k. p. k. w związku z art. 6, 7, 92 i art.410 oraz art. 168 w

związku z art. 170 § 3 i 368 k.p.k. przez:

 naruszenie prawa obwinionego do obrony,

 oparcie treści uchwały na nieujawnionym materiale dowodowym w

postaci akt sprawy AP II Ds. (...) Prokuratury Apelacyjnej i wniosku

Prokuratora tej Prokuratury o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej oraz nieuwzględnienie wniosku obrońcy o

zarządzenie przerwy celem zapoznania się z wymienionym materiałem

dowodowym,

 brak uzasadnienia, jakie istotne interesy służbowe przemawiają za

zawieszeniem w czynnościach służbowych i na czym ma polegać dobro

wymiaru sprawiedliwości,

- art. 438 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 130 u.s.p. przez uznanie, że istotne

interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają zawieszenia

go w czynnościach służbowych na czas nieokreślony.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jej zmianę przez uchylenie

zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2005 r. o

natychmiastowej przerwie w czynnościach służbowych wykonywanych przez

skarżącego.

Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Stanowisko Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie może być

skutecznie zwalczane, albowiem znajduje uzasadnienie w treści art. 131 § 1

u.s.p.

Zarzut naruszenia przepisu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 111

u.s.p. okazał się chybiony. Jak bowiem wynika z pisma Wiceprezesa Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 lipca 2005 r. do zmiany składu

orzekającego w przedmiotowej sprawie doszło w związku z pozostawaniem na

urlopie pierwotnie wylosowanego sędziego E. M., co spowodowało, jak tego

wymaga przepis art. 111 § l u.s.p., ponowne losowanie, w wyniku którego

wylosowano nowego członka składu w osobie sędziego A. U. Tym samym nie

zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza, o jakiej mowa w art. 439 § l pkt

1 k.p.k.

Nie może też odnieść skutku zarzut naruszenia prawa obwinionego do

obrony. Wprawdzie słusznie zarzuca on Sądowi Apelacyjnemu  Sądowi

Dyscyplinarnemu, obrazę wymienionych na wstępie przepisów kodeksu

postępowania karnego przez nieuwzględnienie, złożonego na posiedzeniu Sądu

w dniu 25 maja 2005 r., wniosku jego obrońcy o umożliwienie zapoznania się z

wnioskiem Prokuratury Apelacyjnej o pociągnięcie obwinionego do

odpowiedzialności karnej i z aktami tej sprawy, jednakże uchybienie to

ostatecznie pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej uchwały. Jak bowiem

wynika z akt Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w sprawie o

zezwolenie na pociągnięcie obwinionego do odpowiedzialności karnej, z

których Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny przeprowadził dowód, obwiniony

sędzia otrzymał odpis wymienionego wniosku w dniu 6 czerwca 2005 r. i

zapoznał się wraz ze swoim obrońcą z aktami tej sprawy w dniu 8 czerwca 2005

r. W związku z tym uzupełnił złożone zażalenie w sprawie rozpoznawanej przez

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny. W konsekwencji bez wpływu na treść

zaskarżonej uchwały pozostaje też akcentowany przez obwinionego brak

formalnego oddalenia przytoczonego wyżej wniosku dowodowego jego

obrońcy, jak tego wymagają przepisy art.170 § 3 k.p.k., który obwiniony

traktuje wyjątkowo instrumentalnie.

Wreszcie, nieuzasadniony okazał się zarzut kwestionujący prawidłowość

uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Wprawdzie ma rację obwiniony, że

postępowanie dyscyplinarne podporządkowane jest regułom przepisów

normujących sporządzanie uzasadnień w postępowaniu karnym oraz że

uzasadnienie jest ogólnikowe i zawiera zwroty ustawowe. Jednakże w

postępowaniu dyscyplinarnym nie można stosować tych wszystkich przepisów

kodeksu postępowania karnego, których nie można pogodzić ze specyficznym

charakterem postępowania dyscyplinarnego. Ogólnikowość uzasadnienia

zaskarżonej uchwały nie jest też takiego stopnia, żeby uniemożliwiała

dokonanie kontroli instancyjnej. Zawiera ono bowiem elementy wymagane

przepisem art. 424 k.p.k. Wskazuje, odwołując się do treści odpowiedzi

otrzymanej przez Prezesa Sądu Okręgowego od Prokuratora Prokuratury

Krajowej powody, jakimi kierował się Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

przy ferowaniu zaskarżonej uchwały. Sąd ten nie naruszył też wymienionego

przepisu, używając zwrotu ustawowego zawartego w przepisie art. 130 u.s.p., że

„istotne interesy służbowe i dobro wymiaru sprawiedliwości wymagają

zawieszenia sędziego”. Co należy rozumieć pod pojęciami istotnych interesów

służbowych i powagi sądu nie może budzić wątpliwości u obwinionego jako

sędziego i dlatego brak ich konkretyzacji pozostaje bez wpływu na trafność

zaskarżonej uchwały.

W tym stanie rzeczy, skoro nie zachodzi żadna z bezwzględnych przyczyn

odwoławczych, stwierdzić trzeba, że zaskarżona uchwała jest merytorycznie

słuszna i dlatego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał ją w mocy.