SNO 33/02 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 11 PAŹDZIERNIKA 2002 R.

SNO 33/02

Przewodniczący: sędzia SN Stanisław Kosmal.

Sędziowie SN: Gerard Bieniek, Marian Buliński (sprawozdawca),

Jacek Gudowski, Wiesław Kozielewicz, Elżbieta Skowrońska-Bocian,

Jacek Sobczak.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w sprawie sędziego Sądu

Rejonowego w związku z wnioskiem o stwierdzenie nieważności uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 7 lutego 2002 r., sygn. akt (...)

o r z e k ł : wniosek pozostawić bez rozpoznania.

Uzasadnienie

Prezes Sądu Okręgowego w oparciu o art. 130 § 1 u.s.p. zarządził z dniem

25 października 2001 r. przerwę w czynnościach służbowych sprawowanych

przez sędziego Sądu Rejonowego do czasu wydania uchwały przez Sąd

Dyscyplinarny, nie dłużej jednak niż do dnia 24 listopada 2001 r. Zastępca

Rzecznika

Dyscyplinarnego

Sądu

Okręgowego

po

przeprowadzeniu

postępowania wyjaśniającego, w dniu 13 listopada 2001 r. wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego o przewinienie dyscyplinarne

przewidziane w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów

powszechnych,

polegające

na

uchybieniu

godności

urzędu

sędziowskiego.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 19 listopada 2001 r.

sygn. akt: (...) na podstawie art.130 § 1 i 2 oraz art.129 § 1 i art.132 u.s.p.

zawiesił sędziego Sądu Rejonowego w czynnościach sędziego na czas trwania

postępowania dyscyplinarnego z jednoczesnym obniżeniem jego wynagrodzenia

o 25 % na czas trwania zawieszenia w czynnościach służbowych.

Zażalenia na tę uchwałę wnieśli sędzia i jego obrońca.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 7 lutego 2002 r. sygn.

akt (...) utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. W dniu 5 sierpnia 2002 r. sędzia

Sądu Rejonowego złożył wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Sądu

Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 7 lutego 2002 r. sygn. akt (...)

utrzymującej w mocy uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego o

zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziego Sądu Rejonowego.

Wnioskodawca podniósł zarzut, iż powyższa uchwała Sądu Najwyższego –

Sądu Dyscyplinarnego dotknięta jest wadą, o której stanowi art. 101 § 1 pkt 7

k.p.k. w zw. z art. 128 Prawa o u.s.p., a mianowicie w jej treści zachodzi

sprzeczność między tzw. „dyspozytywną częścią orzeczenia a uzasadnieniem”.

Na rozprawie przed

Sądem Najwyższym w powiększonym składzie

wnioskodawca poparł swój wniosek, a Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

wniósł o jego oddalenie.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wnioskodawca ma rację jedynie w tym, iż zgodnie z art. 128 Prawa o

ustroju sądów powszechnych w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 –

Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów – stosuje się odpowiednio przepisy

kodeksu postępowania karnego. Zagadnienie nieważności orzeczeń sądów

dyscyplinarnych nie zostało uregulowane w rozdziale 3 „Odpowiedzialność

dyscyplinarna sędziów” powołanego Prawa o ustroju sądów powszechnych,

wobec czego w postępowaniu dyscyplinarnym mają odpowiednie zastosowanie

przepisy dot. stwierdzenia nieważności orzeczenia (art. 101 k.p.k. i następne).

Tak jak w postępowaniu karnym nie każde orzeczenie może być rozpatrywane

w przedmiocie stwierdzenia nieważności, tak i w postępowaniu dyscyplinarnym,

nie

każde

orzeczenie

sądu

dyscyplinarnego

może

być

przedmiotem

rozpatrywania jego nieważności.

Bezsporne jest, iż zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych jest

odpowiednikiem środków zapobiegawczych opisanych w rozdziale 28 k.p.k.

Skoro tak, to uchwała w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach

służbowych może być uznana za odpowiednik postanowienia o zastosowaniu

środka zapobiegawczego. Nie budzi wątpliwości także i to, iż kategorie

postanowień podlegających procedurze stwierdzenia nieważności określonej w

art. 102 i następne wymienione zostały w art.101 § 1 k.p.k. taksatywnie. A

contrario uzasadnione jest przyjęcie, że nie mogą być uznane za nieważne

postanowienia nie mieszczące się w zamieszczonym w tym przepisie

wyliczeniu.

Zatem nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności orzeczeń o

charakterze incydentalnym, np. postanowień dotyczących właściwego sądu,

postanowień o odroczeniu rozprawy, postanowień o dopuszczeniu dowodu lub

oddaleniu wniosku dowodowego, postanowień w przedmiocie stosowania

środków zapobiegawczych, a na gruncie postępowania dyscyplinarnego

określonego w rozdziale 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych, uchwał o

zawieszeniu sędziego w czynnościach służbowych.

Wobec tego wniosek sędziego Sądu Rejonowego o stwierdzenie

nieważności uchwały należało pozostawić bez rozpoznania. I tak też Sąd

Najwyższy w powiększonym składzie uczynił.