SNO 32/04 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 15 WRZEŚNIA 2004 R.

SNO 32/04

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Zbigniew Strus, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. sprawy obwinionego sędziego Sądu

Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od wyroku

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt

(...)

z m i e n i ł zaskarżony w y r o k w części dotyczącej kary w ten sposób, że

w miejsce orzeczonej kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce

służbowe wymierzył obwinionemu sędziemu Sądu Rejonowego, na podstawie

art. 109 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, ze zm.), karę dyscyplinarną

złożenia sędziego z urzędu.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r.,

sygn. akt (...) uznał obwinionego sędziego Sądu Rejonowego winnym tego, że w

dniu 24 listopada 2003 r. w A. uchybił godności sprawowanego przez siebie

urzędu sędziego sądu powszechnego, w ten sposób, że będąc w stanie

nietrzeźwości – 1,96 ‰ alkoholu we krwi prowadził po drodze publicznej

samochód osobowy marki Daewoo o nr rej. (...), tj. przewinienia

dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i za to z

mocy art. 109 § 1 pkt 4 tej ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną

przeniesienia na inne miejsce służbowe.

Od tego wyroku odwołanie złożył Minister Sprawiedliwości. Zaskarżył to

orzeczenie na niekorzyść obwinionego w części dotyczącej kary i zarzucając

rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne

miejsce służbowe w stosunku do przypisanego przewinienia służbowego, wniósł

o zmianę wyroku w zaskarżonej części oraz wymierzenie obwinionemu kary

dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Wprawdzie uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru kary Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny podniósł, że obwiniony sędzia prowadził

samochód w stanie znacznej nietrzeźwości, okazując tym samym lekceważenie

porządku prawnego oraz daleko idącą nieodpowiedzialność, narażając na

niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego na ruchliwej ulicy A.

Wskazał też, że czyn obwinionego miał negatywny wydźwięk społeczny, gdyż

należy do tej kategorii występków umyślnych, które spotykają się ze

szczególnym potępieniem opinii publicznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji

obwiniony uchybił w istotny sposób godności sprawowanego urzędu, a oceny

tej nie może zmienić fakt, że dotychczasowa droga zawodowa sędziego w

wymiarze

sprawiedliwości

nie

budziła

zastrzeżeń.

Mimo

naganności

przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego Sąd pierwszej

instancji uznał jednak, że obwiniony cyt. „nie utracił kwalifikacji do

sprawowania urzędu sędziego. Świadczy o tym jego postawa w procesie, bo

przecież potrafił on rzetelnie i samokrytycznie ocenić swoje zachowanie, a

nawet poddać się surowej karze dyscyplinarnej, jaką jest przeniesienie na inne

miejsce służbowe. Dostrzegł więc rangę zarzutu i powagę sytuacji, w jakiej się

znalazł”.

Poza sporem jest, że Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny analizując

sprawę w aspekcie wymiaru kary dostrzegł wszystkie tzw. okoliczności

obciążające jak i łagodzące. Rozstrzygając w zakresie kary przecenił jednak

znaczenie okoliczności odnoszących się do postawy obwinionego w toku

postępowania dyscyplinarnego. Ta okoliczność, w realiach sprawy, nie

uzasadnia tezy, że obwiniony popełniając przypisany mu czyn nie utracił

kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego. Wyeksponowana przez Sąd

pierwszej instancji postawa obwinionego dowodzi tylko, jak trafnie zauważył

skarżący, że obwiniony dostrzega rangę zarzutu oraz powagę sytuacji w której

się znalazł.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku zauważyć trzeba, że sprawowanie urzędu sędziego wymaga przecież

zaufania publicznego. Nie można, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego

wyobrazić

sobie

wiarygodnego

i

odpowiedzialnego

wymierzania sprawiedliwości przez sędziego, który w sposób rażący narusza

prawo, popełniając przewinienie dyscyplinarne wyczerpujące znamiona

umyślnego przestępstwa.

Podkreślenia wymaga przy tym, że wynikający z roty ślubowania (art. 66

u.s.p.) oraz treści art. 82 § 2 u.s.p. nakaz postępowania sędziego w sposób, który

nie uchybia godności urzędu, mieści w sobie także obowiązek utrzymywania

nie-skazitelnego charakteru warunkującego powołanie na to stanowisko (art. 61

§ 1 pkt 2 u.s.p.). Popełnienie zatem przez obwinionego umyślnego przewinienia

dyscyplinarnego stanowiącego rażące naruszenie porządku prawnego, skutkuje

utratą kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego.

W świetle powyższego wymierzenie obwinionemu sędziemu Sądu

Rejonowego kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe jest

orzeczeniem kary rażąco łagodnej, gdyż nieadekwatnej do stopnia zawinienia

obwinionego oraz charakteru i wagi popełnionego przez niego przewinienia

dyscyplinarnego, a także faktu, że tego rodzaju przewinienie wyrządza znaczną

szkodę służbie sędziowskiej, godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości

podważając autorytet jego organów.

Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny podzielając argumentację odwołania zmienił zaskarżony wyrok

w części dotyczącej kary poprzez jej zaostrzenie i wymierzył obwinionemu

sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu.