SNO 30/11 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 20 LIPCA 2011 R.

SNO 30/11

Przewodniczący:

sędzia

SN

Jadwiga

Żywolewska-Ławniczak

(sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jacek Gudowski, Bogusław Cudowski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na posiedzeniu w

sprawie sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku, po rozpoznaniu w dniu 20

lipca 2011 r. wniosku sędziego w stanie spoczynku o wznowienie postępowania w

sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23

czerwca 2005 r., sygn. SNO 31/05, zmieniającym wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. ASD (...)

postanowił:

1. w n i o s e k p o z o s t a w i ć b e z r o z p o z n a n i a ;

2. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r., ASD (...), Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny, w wyniku rozpoznania sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu

Okręgowego obwinionego o to, że w nocy z dnia 30 na 31 maja 2004 r. w A., po

zatrzymaniu przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej odmówił poddania się

badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, czym dopuścił się

uchybienia godności urzędu sędziego, to jest popełnienia czynu z art. 107 § 1 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070

ze zm., dalej u.s.p.) uznał obwinionego sędziego winnym popełnienia zarzucanego mu

czynu i na mocy art. 109 § 1 pkt 1 ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną

upomnienia.

Po rozpoznaniu odwołania Ministra Sprawiedliwości od powyższego wyroku –

na niekorzyść obwinionego – w części orzeczenia o karze, Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r., SNO 31/05, zmienił zaskarżony

wyrok w zakresie orzeczenia o karze i w miejsce wymierzonej kary dyscyplinarnej

upomnienia orzekł karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe.

W piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r., skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego, sędzia Sądu Okręgowego w stanie spoczynku, na podstawie art. 125

oraz art. 126 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wniósł o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego w tej sprawie na jego korzyść, uchylenie

wyroków Sądów Dyscyplinarnych obu instancji i umorzenie postępowania

dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał na rażące naruszenie prawa

procesowego, mianowicie art. 4 i art. 7 k.p.k., wskutek nierzetelnej analizy

całokształtu ujawnionych faktów, stanowiącej podstawę zaskarżonego wyroku, co

miało istotny wpływ na treść wyroków wydanych w tej sprawie. Domagał się

odmiennej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzącej do

wniosku, że nie popełnił przypisanego mu czynu, a przyjęte za podstawę

kwestionowanego wyroku zeznania funkcjonariuszy policji były nieprawdziwe. Wedle

twierdzenia skarżącego wadliwie ustalone fakty nie uwzględniały okoliczności, iż

uczestniczący w zatrzymaniu go do kontroli funkcjonariusze policji „nie posiadali

alkomatu ani innego przyrządu służącego do mierzenia alkoholu w wydychanym

powietrzu” (k. 4 i 5 akt sprawy SNO 2/10).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 26 lutego 2010 r.

oddalił powyższy wniosek stwierdzając, że skarżący nawet nie usiłował wykazać, że w

sprawie po wydaniu prawomocnego orzeczenia ujawniły się nowe okoliczności lub

dowody nie znane przedtem Sądowi, a w istocie domagał się niedopuszczalnego w

postępowaniu wznowieniowym badania prawidłowości dokonanej poprzednio przez

sąd orzekający oceny przeprowadzonych dowodów oraz procesowej prawidłowości

poczynionych ustaleń faktycznych.

Niniejsza sprawa została zainicjowana kolejnym wnioskiem sędziego Sądu

Okręgowego w stanie spoczynku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej

wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 23 czerwca 2005 r.,

sygn. SNO 31/05, zmieniającym w zakresie orzeczenia o karze wyrok Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. ASD (...), w

którym, powołując się na nowe fakty świadczące o wadliwości tych orzeczeń, wniósł

uchylenie wyżej wymienionych wyroków i uniewinnienie go od zarzuconego mu

czynu.

Autor wniosku wskazał jako nowy fakt, nieznany sądom wyrokującym we

wskazanej wyżej sprawie, okoliczność, że w chwili zatrzymania go funkcjonariusze

policji „nie posiadali alkomatu ani też innego przyrządu służącego do mierzenia

alkoholu w wydychanym powietrzu” co miałoby wskazywać na brak możliwości

odmowy poddania się badaniu na zawartość alkoholu, przypisanego wnioskodawcy

kwestionowanymi wyrokami. Okoliczność tę miały wykazać zeznania świadków w

osobach funkcjonariusza policji Jerzego B. oraz obecnych przy zatrzymaniu

wnioskodawcy, Stanisława D. i Krzysztofa S.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wniosek sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku o wznowienie

postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. SNO 31/05, został merytorycznie

rozpoznany i oddalony prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 26 lutego 2010 r.

Orzeczenie to stworzyło stan materialnej prawomocności w odniesieniu do

poddanych ocenie Sądu Najwyższego okoliczności, wskazanych w rozpoznanym

wniosku jako nowe fakty lub dowody.

Zaistniały stan rzeczy nie wykluczył możliwości ponownego złożenia wniosku o

wznowienie postępowania przez tę samą osobę, w tej samej sprawie, pod warunkiem,

że kolejny wniosek zostałby oparty na innych faktach i dowodach wskazujących na

wadliwość kwestionowanego orzeczenia, a nie na tych, które stanowiły podstawę

oddalenia pierwszego wniosku (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 lutego

1980 r., IV KO 72/79, OSNKW 1980 r., z. 4, poz. 40; z dnia 10 listopada 2004 r., II

KZ 37/ 04, R-OSNKW 2004, poz. 2077).

Tymczasem wniosek będący przedmiotem niniejszej sprawy powiela twierdzenia

stanowiące podstawę wniosku prawomocnie oddalonego w sprawie SNO 2/10.

Porównanie treści obu wniosków nie pozostawia wątpliwości, iż wnioskodawca

ponownie powołał jako nowy fakt wskazujący na niepopełnienie przypisanego mu

czynu okoliczność, że dokonujący zatrzymania funkcjonariusze „nie posiadali

alkomatu ani też innego przyrządu służącego do mierzenia alkoholu w wydychanym

powietrzu” (k. 3).

W tym stanie rzeczy wniosek jako niedopuszczalny z mocy ustawy nie podlega

rozpoznaniu, wobec czego, na podstawie art. 128 u.s.p. w zw. z art. 545 § 2 i art. 429 §

1 k.p.k. należało postanowić jak na wstępie.