SNO 27/04 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 7 LIPCA 2004 R.

SNO 27/04

Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może

być także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan

spoczynku. Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest

dopuszczalne skazanie sędziego

za przewinienie popełnione przed

przejściem w stan spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku

odpowiada za przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan

spoczynku.

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański.

Sędziowie SN: Jacek Sobczak (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy sędziego Sądu Okręgowego w stanie

spoczynku w związku z zażaleniem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego na

postanowienie Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt (...)

p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone p o s t a n o w i e n i e i sprawę

przekazać Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20 maja 2002 r.

uznał sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku za winnego popełnienia

czynu określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i za to, na mocy

art. 109 § 1 pkt 5 tej ustawy wymierzył obwinionemu karę złożenia sędziego z

urzędu, a kosztami postępowania dyscyplinarnego obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżony został odwołaniem obwinionego, a w wyniku

jego uwzględnienia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20

września 2003 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt SD (...), Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny umorzył postępowanie dyscyplinarne

przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego, zaś wydatkami poniesionymi w

postępowaniu dyscyplinarnym obciążył Skarb Państwa.

Na

wspomniane

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego

–

Sądu

Dyscyplinarnego, zażalenie wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w

Sądzie Apelacyjnym. W zażaleniu skarżący zarzucił obrazę przepisów

postępowania – art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegającą na jego zastosowaniu

pomimo braku ku temu podstaw oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych

za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że przejście sędziego w stan

spoczynku w trakcie trwającego postępowania dyscyplinarnego powoduje, iż nie

może on odpowiadać za przewinienie dyscyplinarne popełnione przed

przejściem w stan spoczynku. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym

okazało się w pełni zasadne.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny wyraził

przekonanie, iż na dalsze procedowanie w sprawie nie pozwala norma prawa

materialnego zawarta w art. 104 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zdaniem Sądu

Dyscyplinarnego sędzia w stanie spoczynku może być pociągnięty do

odpowiedzialności tylko „za uchybienia godności, po przejściu w stan

spoczynku” oraz za „uchybienie godności urzędu sędziego w okresie pełnienia

służby”, co wyłącza możliwość kontynuowania wszczętego wcześniej

postępowania w sprawie przewinienia służbowego.

Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może być

także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku.

Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest dopuszczalne

skazanie sędziego za przewinienie popełnione przed przejściem w stan

spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku odpowiada za

przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan spoczynku.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w sentencji

postanowienia.