SNO 26/11 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 30 CZERWCA 2011 R.

SNO 26/11

Przewodniczący: sędzia SN Jarosław Matras (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Katarzyna Gonera.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30

czerwca 2011 r. zażalenia, wniesionego przez obwinionego sędziego Sądu

Okręgowego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt ASD (...), na podstawie art. 437 §

1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

postanowił: zaskarżone z a r z ą d z e n i e u t r z y m a ć w m o c y .

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 marca 2011 r. sędzia Sądu Apelacyjnego

odmówił – w oparciu o przepis art. 429 § 1 k.p.k. – przyjęcia odwołania wniesionego

przez obwinionego sędziego Sądu Okręgowego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego, wydanego w dniu 15 grudnia 2011 r. w sprawie ASD (…),

albowiem wniesione ono zostało po terminie 14 dni. W uzasadnieniu wskazano, że

termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 marca 2011 r., zaś odwołanie zostało

nadane na poczcie w dniu 3 marca 2011 r., a więc jeden dzień po zawitym terminie do

wniesienia odwołania.

W zażaleniu na to zarządzenie, obwiniony sędzia zarzucając zarządzeniu

naruszenie art. 429 § 1 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że zażalenie zostało złożone po

terminie, oraz art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nie wskazanie

oznaczenia organu oraz osoby wydających zarządzenie, wniósł o uchylenie

zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu tego środka odwoławczego skarżący

podniósł, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 16 lutego 2011 r., a

odwołanie od tego wyroku sporządził w dniu 2 lutego 2011 r. (we wskazanej dacie

zaistniała omyłka pisarska, albowiem odwołanie nosi datę 2 marca 2011 r. – dop. SN –

SD) i tego samego dnia złożył je w sekretariacie Prezesa Sądu Okręgowego, zaś z

przepisu art. 89 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wynika, że żądania, wystąpienia i

zażalenia w sprawach związanych z pełnionym urzędem sędzia może wnosić tylko w

drodze służbowej, a zatem odwołanie złożył zgodnie z tym przepisem i nie miał

żadnego wpływu na to, kiedy odwołanie zostanie wysłane do właściwego sądu. W

zakresie zarzutu naruszenia art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. obwiniony

podkreślił, że z zarządzenia nie wynika czy wydała je osoba uprawniona, albowiem

nie wskazano ani organu wydającego zarządzenie ani osoby, co nie pozwala na

ustalenie czy sporządziła je osoba uprawniona.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Z oryginału wydanego w dniu 11 marca 2011 r.

zarządzenia o odmowie przyjęcia odwołania wynika w sposób jednoznaczny, że wydał

je – działając z upoważnienia Prezesa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego –

sędzia Sądu Apelacyjnego. To, że w znajdującym się w aktach sprawy Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego odpisie tego zarządzenia (k. 5 akt SN – SD) nie

wskazano danych sędziego wydającego to zarządzenie, a umieszczono jedynie

informację podpisaną przez inspektora w Oddziale Kadr, iż na oryginale znajdują się

właściwe podpisy, stanowi wadę w sporządzeniu odpisu zarządzenia a nie stanowi o

naruszeniu wskazanego przez skarżącego przepisu art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art.

94 § 2 k.p.k. Oczywiste jest, że ocenę zawartości zaskarżonego zarządzenia pod kątem

spełnienia wymogów określonych w tych przepisach procesowych należy odnosić do

wydanego zarządzenia a nie do jego odpisów; jest bezsporne, że w przypadku

sporządzania i doręczania odpisów zarządzeń, które podlegają zaskarżeniu, treść

sporządzanych odpisów powinna zawierać dane prezesa sądu lub sędziego wydającego

zarządzenie (art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 93 § 2 k.p.k.), a

jedynie fakt złożenia podpisu na oryginalnym zarządzeniu może być poświadczony

przez właściwego urzędnika sądowego sporządzającego odpis.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 429 § 1 k.p.k. Nie ma racji obwiniony

wywodząc, że już złożenie w terminie zawitym 14 dni odwołania prezesowi sądu, w

którym pełni służbę sędziego, stanowi o terminowym wniesieniu tego środka

zaskarżenia. Powoływany przez obwinionego przepis art. 89 § 1 u.s.p. nie reguluje

bowiem trybu składania środków odwoławczych wnoszonych od orzeczeń sądów

dyscyplinarnych, a jedynie nakłada obowiązek zachowania drogi służbowej przy

składaniu żądań, wystąpień i zażaleń w sprawach związanych z pełnionym urzędem.

Fakt, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano dla obwinionego za

pośrednictwem prezesa sądu, w którym pełnił on służbę (k.906), był jedynie

konsekwencją realizacji zapisu § 572 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów

sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. z 2003 r. Nr 5, poz. 22

ze zm.) i takie postąpienie absolutnie nie zmieniało trybu wnoszenia środków

odwoławczych przez obwinionego sędziego nie tylko dlatego, iż regulacja ta

skierowana była tylko w jedną stronę, tj. doręczanie przez sąd dyscyplinarny wezwań,

zawiadomień i odpisów orzeczeń sędziom, ale przede wszystkim dlatego, że tryb

wnoszenia tych środków – wobec braku odmiennych uregulowań w u.s.p. (art. 128

k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. i w zw. z art. 121 § 1 i 2 u.s.p.) – wynikał z przepisów

rangi ustawowej, tj. Kodeksu postępowania karnego, a zwłaszcza z przepisu art. 445 §

1 k.p.k. w zw. z art. 428 § 1 k.p.k. oraz art. 124 k.p.k. i art. 125 k.p.k. (co do relacji §

572 powołanego wyżej zarządzenia do przepisów k.p.k. w zakresie doręczania

korespondencji – por. uchwała SN-SD z dnia 30 marca 2005 r., SNO 11/05, OSN-SD

2005, poz.6). Złożenie przez obwinionego w terminie zawitym odwołania prezesowi

sądu w którym obwiniony sędzia pełni obowiązki (o ile obwinionym sędzią nie jest

sędzia Sądu Najwyższego – art. 53 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym – Dz. U. Nr 240, poz.2052 ze zm.) nie mieści się w dyspozycji żadnego z

powołanych powyżej przepisów, a więc nie stanowi o dokonaniu tej czynności w

terminie. Wypada jedynie dodać, że treścią dyspozycji przepisu art. 125 k.p.k. jest

objęta sytuacja, w której pismo omyłkowo wniesiono do niewłaściwego – dla

przyjęcia tego pisma procesowego – organu procesowego [zob. np. T. Grzegorczyk:

Kodeks postępowania karnego, Komentarz, 2003, s.368; J. Grajewski, L.K. Paprzycki,

S. Steinborn, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I (art. 1 – 424), LEX,

2010 teza 2; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego,

Komentarz, Warszawa 1999, s. 532], a Sąd Okręgowy nie jest w postępowaniu

dyscyplinarnym organem procesowym; takim organem był tylko Sąd Apelacyjny oraz

Sąd Najwyższy (art. 110 §1 u.s.p.). Skoro zatem odwołanie obwinionego sędziego

zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 3 marca 2011 r. (data stempla

pocztowego), to jest oczywiste, że wniesione zostało po terminie. W tej sytuacji

zarządzenie o odmowie przyjęcia odwołania nie naruszało przepisów prawa

procesowego i nie może zostać uchylone, jak domaga się tego skarżący. Wobec

złożenia przez obwinionego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania

rzeczą właściwego sądu będzie rozpoznanie tego wniosku.

Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.