SNO 24/09 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 21 KWIETNIA 2009 R.

SNO 24/09

Przewodniczący: sędzia SN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jan Górowski, Dariusz Zawistowski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego obwinionego o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1

ustawy z dnia 27 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98,

poz. 1070 ze zm.), po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. wniosku

Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia 4 marca 2009 r. o

przekazanie w trybie art. 36 k.p.k. sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu –

Sądowi Dyscyplinarnemu w B. na podstawie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

p o s t a n o w i ł : przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi

Dyscyplinarnemu w B.

Uzasadnienie

Wniosek zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie można nie wyrazić

dezaprobaty dla sposobu procedowania Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w

A., prowadzącego do zbędnej zwłoki w merytorycznym rozpoznaniu sprawy, i to

ograniczonej obecnie do jednego, nieskomplikowanego zarzutu uchybienia godności

urzędu, po zawieszeniu postępowania co do drugiego czynu (mającego zawierać

znamiona przestępstwa). Wszak wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

wpłynął w dniu 9 czerwca 2008 r., Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego był obecny

na rozprawach w dniach 19 września 2008 r. i 17 lutego 2009 r., a więc choćby

wówczas mógł być wezwany przez Sąd do wypowiedzenia się co do potrzeby

przesłuchania określonych świadków, zaś korespondencyjnie w każdym czasie,

podobnie jak obwiniony i jego obrońca, którzy uczestniczyli w pierwszej rozprawie.

Sąd właściwy potrzebował zatem prawie dziewięć miesięcy na konstatację, że

ekonomika procesowa przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu

sądowi równorzędnemu, bo wszyscy świadkowie podlegający wezwaniu zamieszkują

z dala od Sądu właściwego.

Nie mniej tak w istocie jest. Należy wezwać na rozprawę troje świadków

zamieszkujących w C., czyli w znacznej odległości od A., a blisko Sądu Apelacyjnego

w B. Tylko więc ze względu na ten fakt oraz to, że dwoje świadków jest

funkcjonariuszami Policji, a zatem należy minimalizować czas zakłócenia planu ich

służby, Sąd Najwyższy uznał, że zachodzą powody do uwzględnienia wystąpienia,

tym bardziej, iż ewentualna nieobecność obwinionego i jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 115 § 3 u.s.p.).

Dlatego postanowiono jak na wstępie.