SNO 24/03 · Sąd Najwyższy

WYCIĄG Z PROTOKOŁU

posiedzenia Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego

z dnia 23 maja 2003 r.

SNO 24/03

Krajowa Rada Sądownictwa nie ma uprawnienia do złożenia środka

odwoławczego od rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego dotyczącego kwestii

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę

stanowiska.

Przewodniczący: sędzia SN Dorota Rysińska.

Sędziowie

SN:

Marek

Sychowicz,

Tadeusz

Domińczyk

(sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w sprawie sędziego Sądu

Rejonowego na podstawie art. 128 u.s.p. w zw. z art. 430 § 1 i art. 429 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

pozostawić bez rozpoznania odwołanie Krajowej Rady

Sądownictwa od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30

stycznia 2003 r. w sprawie sygn. akt (...), a kosztami postępowania

dyscyplinarnego obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Odwołanie

Krajowej

Rady

Sądownictwa

wniesione

zostało

od

rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego odmawiającego

uwzględnienia wniosku Kolegium Sądu Okręgowego, złożonego na podstawie

art. 75 § 2 pkt 3 u.s.p., o przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe poza

obszarem właściwości Sądu Apelacyjnego w A. – ze względu na powagę

stanowiska.

Rozstrzygnięcie to, zgodnie z treścią art. 131 § 1 u.s.p., zapadło w formie

uchwały, co ma istotne znaczenie w podlegającej rozważeniu z urzędu kwestii

dopuszczalności wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia przez nie będący

stroną niniejszego postępowania organ, jakim jest Krajowa Rada Sądownictwa.

W treści przepisu art. 131 § 2 u.s.p., regulującego zagadnienie wnoszenia

środków odwoławczych od rozstrzygnięć wskazanych w § 1 tej normy, pomija

się w ogóle możliwość złożenia zażalenia na uchwałę wydaną przez sąd

dyscyplinarny w przedmiocie wskazanym w art. 75 § 2 pkt 3 u.s.p.; ten ostatni

przepis, w § 4, również takiej możliwości nie przewiduje, co oznaczałoby, iż

środek odwoławczy od zapadłego w tej kwestii orzeczenia jest niedopuszczalny

z mocy ustawy. W sprawie niniejszej, na uwadze jednak w szczególności

należało mieć to, iż w żadnym z wymienionych przepisów ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych Krajowej Radzie Sądownictwa – jako organowi

nie będącemu stroną postępowania – nie przyznano uprawnienia do złożenia

środka odwoławczego od rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego dotyczącego

kwestii przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę

stanowiska, a brak takiego uprawnienia wynika jednocześnie z treści normy art.

121 § 1 u.s.p. Przepis ten bowiem stanowi, iż organowi temu odwołanie

przysługuje wyłącznie od wydanych w pierwszej instancji wyroków sądu

dyscyplinarnego oraz postanowień i zarządzeń zamykających drogę do wydania

wyroku. Będąca przedmiotem niniejszego zaskarżenia uchwała, w żadnym więc

razie nie należy do przytaczanej kategorii rozstrzygnięć, jakie podlegają

zaskarżeniu przez Krajową Radę Sądownictwa.

W świetle powyższego stwierdzić należało, iż złożenie przez Krajową Radę

Sądownictwa odwołania nie znajdowało podstaw prawnych, gdyż uprawnienie

takie organowi temu w sprawie niniejszej nie przysługuje. W tym zaś stanie

rzeczy, niezależnie od meritum argumentacji podnoszonej w tym odwołaniu

(jakie to argumenty mogą być przedmiotem kolejnych rozważań uprawnionego

do tego Kolegium w ramach dyspozycji art. 75 § 2 pkt 3 u.s.p.), środek ten – na

mocy powołanych na wstępie przepisów – należało pozostawić bez rozpoznania.

Na oryginale właściwe podpisy.