SNO 22/10 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 MAJA 2010 R.

SNO 22/10

Przewodniczący: sędzia SN Antoni Kapłon.

Sędziowie SN: Marek Sychowicz, Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca).

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku po rozpoznaniu w dniu 25

maja 2010 r. zażalenia wniesionego przez obwinionego na postanowienie Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt ASD (...)

postanowił:

postanowienie.

utrzymać

w

mocy

zaskarżone

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne wobec obwinionego sędziego Sądu

Okręgowego w stanie spoczynku, w związku z tym, że ustała przyczyna

uniemożliwiająca jego prowadzenie. W uzasadnieniu tego orzeczenia ustalono, że ten

sam Sąd Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt ASD

(...), zawiesił postępowanie dyscyplinarne w stosunku do wymienionego wyżej

obwinionego do czasu zakończenia postępowania karnego, toczącego się w sprawie o

przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Nadto Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji ustalił,

że po rozpoznaniu apelacji: prokuratora, oskarżonego – obwinionego sędziego i jego

obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt II K 631/06,

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt XI Ka 1005/07,

zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając wszystkie apelacje za bezzasadne oraz

orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Wobec powyższego Sąd

Dyscyplinarny pierwszej instancji uznał, że postępowanie karne o czyn będący

również przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dyscyplinarnym zostało

prawomocnie zakończone, a zatem zaistniały podstawy do podjęcia i prowadzenia

postępowania dyscyplinarnego.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w przedmiocie

podjęcia postępowania dyscyplinarnego zaskarżył obwiniony zażaleniem na podstawie

art. 22 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. Zarzucił naruszenie przepisów

procesowych, mające wpływ na treść orzeczenia poprzez jednostronną ocenę

przedstawionych okoliczności oraz subiektywną ocenę przesłanek natury głównie

faktycznej i niekorzystną dla obwinionego ich interpretację.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący sformułował zarzuty dotyczące przebiegu

postępowania karnego odwoławczego, a nadto wywodzi, że jego obrońca wywiódł w

dniu 16 kwietnia 2010 r. kasację od wyroku Sądu Okręgowego, skierowaną do Sądu

Najwyższego i zawierającą wniosek, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., o wstrzymanie

wykonania prawomocnego orzeczenia Sądu karnego. Ponadto obwiniony wywodzi, że

biegli lekarze psychiatrzy w opiniach sądowo-psychiatrycznych podkreślają

nerwowość w jego poczynaniach i prezentowanie osobowości ze wszech miar

nieprawidłowej.

W piśmie z dnia 17 maja 2010 r. (k. 15 akt) sędzia Sądu Apelacyjnego –

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego poinformował Sąd Najwyższy, że nie weźmie

udziału w posiedzeniu z uwagi na ważne zajęcia służbowe oraz wniósł o

nieuwzględnienie zażalenia obwinionego sędziego i utrzymanie w mocy zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny zasadnie podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne w sytuacji

ustania przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie w następstwie prawomocnego

zakończenia postępowania karnego przeciwko obwinionemu wyrokiem Sądu

Okręgowego z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt XI Ka 1005/07.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 28 września 2006 r., I KZP

8/06 (OSN K i W 2006 r., z. 10, poz. 87), postępowanie dyscyplinarne co do zasady

toczy się niezależnie od postępowania karnego, także w wypadku jednoczesności i

podmiotowo – przedmiotowej tożsamości tych postępowań. Jednakże wzgląd m.in. na

ekonomię procesową wymaga zawieszenia postępowania dyscyplinarnego, ale tylko

do czasu ukończenia postępowania karnego, na mocy odpowiedniego zastosowania

art. 22 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego Sąd

dyscyplinarny powinien podjąć zawieszone wcześniej postępowanie dyscyplinarne, a

nawet uwzględnić materiały sprawy karnej w prowadzonym postępowaniu

dyscyplinarnym. Prawomocne zakończenie postępowania karnego czyni więc i

bezprzedmiotowym i niedopuszczalnym dalsze utrzymywanie stanu zawieszenia

postępowania dyscyplinarnego, a to wobec braku istnienia wówczas przesłanek

takiego zawieszenia, przewidzianych w art. 22 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego służy bowiem ograniczeniu do minimum

niebezpieczeństwa wydania w odrębnych postępowaniach (karnym i dyscyplinarnym)

dwóch odmiennych rozstrzygnięć, odnoszących się do tych samych okoliczności

faktycznych i prawnych.

Niebezpieczeństwo takie ustaje jednak po prawomocnym zakończeniu

postępowania karnego, a więc po wydaniu w tym postępowaniu wyroku przez sąd

drugiej instancji. Wyrok taki kończy prawomocnie postępowanie karne zgodnie z

przyjętą w polskim porządku prawnym zasadą dwuinstancyjnego postępowania

sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP). Stanowiska tego nie zmienia zarzut

podniesiony przez obwinionego sędziego w zażaleniu, że obrońca obwinionego w dniu

16 kwietnia 2010 r. złożył do Sądu Najwyższego kasację od prawomocnego wyroku,

wraz z wnioskiem, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia. Kasacja w postępowaniu karnym jest bowiem

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym w określonych ustawą

sytuacjach od wyroku sądu drugiej instancji, którego wydanie prawomocnie

zakończyło już postępowanie karne.

Natomiast podnoszone przez obwinionego sędziego w zażaleniu okoliczności

naruszenia przepisów postępowania przez Sąd rozpoznający apelację są

bezprzedmiotowe przy ocenie zasadności zażalenia obwinionego, ponieważ tak

sformułowany zarzut nie podważa stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia, że postępowanie karne przeciwko obwinionemu

sędziemu zostało prawomocnie zakończone, co przesądziło o wystąpieniu podstawy

do podjęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny postanowił jak na

wstępie.