SNO 2/04 · Sąd Najwyższy

UCHWAŁA Z DNIA 23 LUTEGO 2004 R.

SNO 2/04

Przewodniczący: sędzia SN Henryk Gradzik (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Stanisław Dąbrowski, Mirosława Wysocka.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w sprawie sędziego Sądu

Rejonowego, po

rozpoznaniu

zażalenia

wniesionego

przez

Rzecznika

Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 3 grudnia 2003 r., sygn. akt (...) w części dotyczącej

obniżenia sędziemu Sądu Rejonowego wynagrodzenia o 25 %

uchwalił: u t r z y m a ć w m o c y u c h w a ł ę w zaskarżonej części.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 3 grudnia 2003 r., sygn. akt (...), Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny na podstawie art. 130 § 2 i art. 129 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, zawiesił sędziego Sądu

Rejonowego w czynnościach służbowych. Jako przyczynę zawieszenia Sąd

Dyscyplinarny wskazał wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko

sędziemu Sądu Rejonowego z powodu oczywistej i rażącej obrazy przepisów

prawa, a zarazem uchybienia godności urzędu – przez prowadzenie w dniu 7

listopada 2003 r. pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.

W tejże uchwale Sąd Dyscyplinarny na podstawie art. 129 § 2 u.s.p.

obniżył sędziemu Sądu Rejonowego wynagrodzenie o 25 % na czas trwania

zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu stwierdził, że

orzekając o takiej skali obniżenia wynagrodzenia, uwzględnił stan rodzinny i

sytuację finansową sędziego.

Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Okręgowego zaskarżył uchwałę w części

dotyczącej obniżenia sędziemu wynagrodzenia. W zażaleniu nie sformułował

zarzutu. Niemniej jednak, z wywodu zamieszczonego w uzasadnieniu wynika,

że zdaniem skarżącego motywacja Sądu Dyscyplinarnego nie uwzględnia

wszystkich okoliczności, które w jego przekonaniu powinny być brane pod

uwagę przy orzekaniu o proporcji, w jakiej podlega obniżeniu wynagrodzenie

sędziego z powodu zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych. Autor

zażalenia utrzymuje, że Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji powinien był

uwzględnić, przy podejmowaniu kwestionowanego orzeczenia, treść zarzutu

stawianego sędziemu, prognozę co do spodziewanej kary dyscyplinarnej, a także

społeczne reperkusje sprawy. Z punktu widzenia tych kryteriów, pominiętych

przez Sąd Dyscyplinarny, obniżenie wynagrodzenia o 25 % jest, w ocenie

Rzecznika Dyscyplinarnego, niewystarczające. W konkluzji skarżący wniósł o

zmianę uchwały w zaskarżonej części przez obniżenie wynagrodzenia

przysługującego sędziemu w okresie zawieszenia o 50 %, tj. w maksymalnym,

dopuszczonym przez ustawę stopniu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Do warunków formalnych zażalenia wnoszonego przez Rzecznika

Dyscyplinarnego należy, między innymi, wskazanie zarzutu stawianego

rozstrzygnięciu (art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.). Jak już wyżej

nadmieniono, w zażaleniu nie sprecyzowano zarzutu, ani też nie wskazano

wprost przepisu, który miał zostać naruszony zaskarżonym orzeczeniem.

Zważywszy jednak na treść uzasadnienia wnosić należy, że autor zażalenia

wytyka Sądowi Dyscyplinarnemu pierwszej instancji obrazę art. 129 § 3 u.s.p.,

tj. przepisu normującego przesłanki obniżenia wynagrodzenia sędziego w

postępowaniu dyscyplinarnym, skalę obniżenia oraz czasokres, na który może

być ono orzeczone.

Odnosząc się do zażalenia już na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżona

uchwała nie narusza żadnego z uregulowań zawartych w art. 129 § 3 k.p.k.

Wszak w zgodzie z jego dyspozycją o obniżeniu wynagrodzenia sędziego

orzeczono w następstwie zawieszenia go w czynnościach służbowych i na czas

trwania tego zawieszenia. Także i stopień obniżenia wynagrodzenia (25 %)

ustalono z zachowaniem określonych w nim granic.

Przepis art. 129 § 3 u.s.p. nie zawiera dalej idących unormowań. Nie

precyzuje w szczególności jakimi kryteriami powinien kierować się Sąd

Dyscyplinarny przy rozstrzyganiu o rozmiarach obniżenia wynagrodzenia.

Wymaga jedynie, by mieściły się one w przedziale od 25 do 50 %. Oznacza to,

że ustawodawca pozostawił sądom dyscyplinarnym, w oznaczonych przez siebie

granicach, swobodę przy orzekaniu o skali wynagrodzenia w konkretnych

sprawach. W niniejszym wypadku Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji

odwołał się w uzasadnieniu uchwały do tej funkcji wynagrodzenia, która wiąże

się z zapewnieniem sędziemu materialnych warunków utrzymania siebie i

rodziny. Z tych właśnie względów uznał, że obniżenie wynagrodzenia nie

powinno przekroczyć 25 %. Z akt sprawy wynika, że obwiniony sędzia Sądu

Rejonowego ma na utrzymaniu dwoje dzieci, a jego żona zatrudniona jako

nauczycielka pobiera stosunkowo skromne uposażenie. Tak więc, skarżone

rozstrzygnięcie

wskazujące

na

przesłanki,

którymi

kierował

się

Sąd

Dyscyplinarny, nie narusza w żadnym aspekcie art. 129 § 3 u.s.p., zważywszy

zwłaszcza granice ustawowo dopuszczalnej swobody co do określenia stopnia

obniżenia wynagrodzenia.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, nie stwierdzając

obrazy art. 129 § 3 u.s.p., nie miał podstaw do uwzględnienia zażalenia i

zawartego w nim wniosku. W konsekwencji orzekł o utrzymaniu w mocy

uchwały w zaskarżonej części.

Ponadto Sąd Najwyższy zauważa, że wskazywane w zażaleniu

okoliczności dotyczące czynu zarzucanego obwinionemu sędziemu, które

pozostały bez wpływu na rozstrzygnięcie o skali obniżenia wynagrodzenia, będą

mieć bez wątpienia istotne znaczenie w dalszym toku postępowania

dyscyplinarnego i mogą wpłynąć na treść rozstrzygnięcia merytorycznego.