SNO 15/07 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 2 KWIETNIA 2007 R.

SNO 15/07

Przewodniczący: sędzia SN Henryk Gradzik (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Zbigniew Strus.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na rozprawie z udziałem

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta w

sprawie asesora sądowego – obwinionej o przewinienie służbowe z art. 107 § 1 u.s.p.,

polegające na popełnieniu czynu wyczerpującego znamiona występku określonego w

art. 270 § 1 k.k., po zapoznaniu się z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt (...)

p o s t a n o w i ł na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. z a w i e s i ć

p o s t ę p o w a n i e d y s c y p l i n a r n e do czasu prawomocnego zakończenia

postępowania karnego prowadzonego aktualnie przez Prokuratora Rejonowego w

sprawie o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., sygn. Ds. (...).

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał obwinioną – asesora sądowego za

winną tego, że w nieustalonym bliżej czasie pomiędzy dniem 28 czerwca a 5 sierpnia

2005 r. dokonała zmian w zapisach zawartych w wyrokach zapadłych w sprawach o

sygn. akt V K 256/05, V K 260/05 i V K 258/05, a pomiędzy 30 czerwca i 5 sierpnia

2005 r. odnośnie spraw V K 272/05, V K 276/05, V K 280/05, V K 284/05, V K

288/05, V K 292/05, V K 300/05, V K 302/05 i V K 304/05 Sądu Rejonowego, a to w

ten sposób, że wskazaną pierwotnie podstawę prawną zasądzonych świadczeń

pieniężnych jako „art. 49a § 1 k.k.” zamieniła na „art. 49 § 2 k.k.” i po podpisaniu tych

dokumentów umieściła je w aktach sprawy, usuwając zalegające tam oryginały

orzeczeń uprzednio ogłoszonych i podpisanych – tj. przewinienia służbowego z art.

107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych i za

popełnienie go, na mocy tego przepisu oraz art. 109 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o u.s.p.

wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany.

Obwiniona złożyła apelację od powyższego wyroku. Skarżąc wyrok w całości,

podniosła zarzut następującej treści: „obrazy art. 4, 5, 170, 368, 424 i 405 k.p.k., co

miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przez nierozważenie wszystkich

okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść obwinionej;

rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionej, oparcie ustaleń

na okolicznościach, które pomija się w ocenie dowodów, nie orzeczenie w

przedmiocie dwóch dopuszczonych dowodów, a to wniosku o przesłuchanie w

charakterze świadka informatyka sądowego (wniosek dopuszczony, dowód nie

przeprowadzony bez oddalenia wniosku dowodowego) i dopuszczonego z urzędu

wykazu wokand sędziego Sądu Rejonowego X. Y., którego dowodu też nie

przeprowadzono oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku,

a nadto obrazę art. 424 k.p.k., polegającą na błędnym sporządzeniu uzasadnienia

wyroku przez błąd w logicznym rozumowaniu, sprzeczności pomiędzy dowodami

przeprowadzonymi przez sąd, a dokonywanymi ustaleniami i naruszenie zasad

prowadzenia postępowania sądowego.”

Podnosząc tak sformułowany zarzut, obwiniona wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego

rozpoznania.

Zauważyć należy, że w następstwie skazania obwinionej za przewinienie

służbowe odpowiadające znamionom przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k.,

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 19 października 2006 r., na mocy

art. 119 u.s.p. zezwolił na pociągnięcie asesora sądowego do odpowiedzialności karnej

za ten czyn. Z akt sprawy wynika z kolei, że Prokurator Rejonowy wszczął pod sygn.

Ds. (...) śledztwo w sprawie dokonania, w czasie pomiędzy dniem 28 czerwca a 5

sierpnia 2005 r. w A., przerobienia podstaw prawnych wskazanych pierwotnie w 11

wyrokach wydanych przez Sąd Rejonowy, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2006 r. Prokurator stwierdził, iż podstawowe dla

śledztwa dowody stanowią jednocześnie materiał dowodowy zgromadzony w

postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko obwinionej asesor i w związku z tym

zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego o jego udostępnienie. Już w toku śledztwa

powołano dowód z opinii biegłego informatyka w celu zbadania zawartości dwóch

komputerowych dysków twardych i trzech dyskietek zdeponowanych do sprawy

dyscyplinarnej asesora sądowego. Biegłemu zadano pytanie, czy zapisy poczynione na

dyskach zabezpieczonych komputerów, odnośnie przedmiotowych wyroków, ulegały

modyfikacji od momentu zapisu, a jeśli tak, to w jakiej dacie były czynione te

modyfikacje oraz jaka była pierwotna treść zapisu. W uzasadnieniu postanowienia

stwierdzono, że istnieje uzasadnione podejrzenie dokonania zmian w pierwotnych

zapisach wyroków z wykorzystaniem dwóch komputerów i trzech dyskietek, które

zabezpieczono dla potrzeb postępowania dyscyplinarnego.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że obwiniona nie przyznała się do

dokonania zmian w wyrokach wydanych w dniach 28 i 30 czerwca 2005 r.

Utrzymywała, że odmienna ich treść odnotowana w repertorium i widoczna w

niektórych odpisach, jest rezultatem umyślnego działania osób trzecich, zmierzających

do sprowokowania postępowania dyskwalifikującego ją jako asesora sądowego

pretendującego do nominacji sędziowskiej. Dla wsparcia tych wyjaśnień obwiniona

wskazała na bezsporny fakt usunięcia z pamięci komputerów oryginalnych zapisów

treści przedmiotowych wyroków, wydrukowanych bezpośrednio przed ich

podpisaniem. Co prawda, w postępowaniu dyscyplinarnym dopuszczono dowód z

opinii biegłego z zakresu informatyki dla wyjaśnienia tych okoliczności, ale nie

uzyskano oczekiwanego rezultatu. Biegły stwierdził, że nie jest w stanie odtworzyć z

dysku, co było tam zapisane przed skasowaniem danych. Dodał jednak, że byłoby to

możliwe w warunkach laboratoryjnych, pod warunkiem, że na dysku nie zapisano

wcześniej zbyt wielu dokumentów (k. 1094).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Dyscyplinarny pierwszej

instancji przypisał obwinionej sfałszowanie treści wyroków na podstawie dowodów

osobowych, przy czym, jak stwierdził, dowodzenie tego faktu przebiegało w drodze

rozumowania opartego na ustaleniu faktów pośrednich, z których fakt główny

niezbicie wynikał. Mimo, iż Sąd ten nie przywiązywał wagi do zapisów

komputerowych na dyskach i dyskietkach (s. 13 uzasadnienia), to nie może ulegać

wątpliwości, że odtworzenie pierwotnych plików komputerowych, zawierających treść

wyroków, które obwiniona podpisała przed ich ogłoszeniem, dostarczyłoby dowodu

rozwiewającego jakiekolwiek wątpliwości co do okoliczności spornych w sprawie.

Przytoczona wypowiedź biegłego informatyka wskazuje na możliwość uzyskania

takiego dowodu po badaniach dysków w warunkach laboratoryjnych, a toczące się

śledztwo w Prokuraturze Rejonowej stwarza sposobność ku temu, skoro dopuszczono

w nim dowód z opinii biegłego informatyka w celu odtworzenia pierwotnej treści

zapisów.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznał za celowe

zawieszenie niniejszego postępowania dyscyplinarnego do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia w przedmiocie postępowania karnego toczącego się aktualnie w

Prokuraturze Rejonowej. Jego przedmiot jest tożsamy z przedmiotem postępowania

dyscyplinarnego, zwłaszcza w zakresie ustalenia, czy treść wyroków znajdujących się

w aktach 12 spraw objętych zarzutem przewinienia dyscyplinarnego i treść plików

komputerowych, utworzonych w dniach 28 i 30 czerwca 2005 r., z których wyroki te

zostały wydrukowane i podpisane, są ze sobą zgodne. Już z dotychczas podjętych w

śledztwie czynności widać, że rysuje się możliwość uzyskania w jego toku najbardziej

miarodajnych dowodów, rozstrzygających w przedmiocie odpowiedzialności

oskarżonej zarówno w postępowaniu karnym, jak i dyscyplinarnym. Wzgląd na

ekonomię procesową przemawia za tym, by postępowanie dyscyplinarne w jego

stadium odwoławczym, podjąć po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego

(zob. uchwała SN z dnia 28 września 2006 r., I KZP 8/06, OSNKW 2006/10/87).