SDI 62/04 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 GRUDNIA 2004 R.

SDI 62/04

Uprawnienia Sądu Najwyższego co do orzekania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach, określone w art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20

czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206, ze zm.),

odnosić należy jedynie do takiej konfiguracji procesowej, w której zawieszenie to związane jest z potrzebą dokonania oceny należytego zabezpieczenia toku postępowania, dotyczącą deliktu dyscyplinarnego, co do którego sąd powołany jest do rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym.

Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki (sprawozdawca).

Sędziowie SN: P. Kalinowski, M. Pietruszyński.

Sąd Najwyższy postanowił:

p o z o s t a w i ć bez rozpoznania zawarty w końcowej części skargi kasacyjnej wniosek o uchylenie zawieszenia B.S. w czynnościach.

UZASADNIENIE

Pole zaskarżenia skargą kasacyjną stanowiło jedynie orzeczenie z

pkt II tzw. sentencji orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego dla

Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym RP, albowiem – zgodnie z art.

83 § 2 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 519 k.p.k. –kasacja przysługuje

stronom jedynie od orzeczenia: 1) wydanego przez sąd dyscyplinarny drugiej instancji, 2) prawomocnie kończącego postępowanie. Wprawdzie ten

ostatni warunek nie został expressis verbis wyrażony w treści przepisu art.

83 § 2 ustawy o prokuraturze, ale konieczność jego zmaterializowania się

jest wręcz oczywista w związku z treścią art. 519 k.p.k., stosowanego na

podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o prokuraturze także i w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko prokuratorom. Tak więc, nie może stanowić substratu zaskarżenia skargą kasacyjną jakiekolwiek inne orzeczenie Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, a zatem także i orzeczenie tego sądu z dnia 18 września 2003 r.

o utrzymaniu w mocy decyzji o zawieszeniu prokuratora B.S. w czynnościach, która to decyzja stanowi sui generis środek zapobiegawczy stosowany w toku postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji może być

na każdym jego etapie zmieniona (ma zatem charakter incydentalny i nie

zyskuje atrybutu „kończącej postępowanie”).

Wniosek co do uchylenia tego środka, zawarty w skardze kasacyjnej,

nie mógł stanowić przedmiotu rozpoznania przez sąd kasacyjny także w

innym trybie, tj. w trybie rozpoznania wniosku o charakterze incydentalnym.

Należy bowiem zważyć, że na obecnym etapie postępowania środek ten

bez wątpienia nie jest już stosowany w związku z deliktem dyscyplinarnym,

który zarzucany był B.S. w pkt I wniosku o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, gdyż w tej części postępowanie zostało prawomocnie umorzone z powodu przedawnienia, zaś skarga kasacyjna dotycząca tego pola orzekania została w dniu dzisiejszym oddalona. Środek

ten nie jest też stosowany w związku z deliktem dyscyplinarnym, który stanowił przedmiot zarzutu z pkt IV wniosku o pociągnięcie B.S. do odpowiedzialności dyscyplinarnej, albowiem w tej części postępowanie zostało

prawomocnie umorzone, już przez organ orzekający w pierwszej instancji,

z powodu przedawnienia, ani też w związku z deliktem dyscyplinarnym,

który stanowił przedmiot zarzutu z pkt II wniosku, albowiem w tej z kolei

części postępowanie zostało prawomocnie zakończone orzeczeniem ska-

zującym na karę upomnienia, utrzymanym w mocy przez Odwoławczy Sąd

Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym w dniu 18

września 2003 r., i kasacja w tym zakresie nie była wnoszona. Tak więc na

aktualnym etapie postępowania środek w postaci zawieszenia prokuratora

B.S. w czynnościach stosowany jest jedynie w związku z przedstawionym

mu zarzutem popełnienia deliktu dyscyplinarnego, zawartym w pkt III wniosku o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej. W tym zakresie

zaś Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze

Generalnym uchylił orzeczenie sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji i

przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy,

postępowanie w tym zakresie nadal toczy się. Sąd Najwyższy nie jest właściwy do wypowiadania się w kwestii zasadności stosowania zawieszenia

w czynnościach B.S. w związku z tym zarzutem z tego powodu, że zarzut

ten – jak już wyżej wskazano – nie był i nie mógł być objęty polem zaskarżenia skargą kasacyjną, a zatem nie pozostaje w jakimkolwiek aspekcie w

kognicji sądu kasacyjnego. Tak więc prerogatywy Sądu Najwyższego co do

orzekania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach, określone w art. 71

ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Nr 21 z

2002 r., poz. 206, ze zm.), odnosić należy jedynie do takiej konfiguracji

procesowej, w której zawieszenie to związane jest z potrzebą dokonania

oceny należytego zabezpieczenia toku postępowania, dotyczącą deliktu

dyscyplinarnego, co do którego sąd kasacyjny powołany jest do rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym.

W układzie procesowym, z którym mamy do czynienia w niniejszej

sprawie, organem właściwym do ewentualnego uchylenia zawieszenia prokuratora w czynnościach pozostaje – na dalszym etapie postępowania –

sąd dyscyplinarny właściwy do rozpoznania sprawy w przedmiocie deliktu

dyscyplinarnego zarzuconego prokuratorowi B.S. w pkt III wniosku o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 71 ust. 4 ustawy o proku-

raturze) oraz – na każdym etapie postępowania - przełożony dyscyplinarny

(art. 71 ust. 7 ustawy o prokuraturze). Jednakże tenże przełożony, t.j. –

działający z upoważnienia Prokuratora Generalnego – Prokurator Krajowy,

postanowieniem z dnia 26 listopada 2004 r. (a więc wydanym już po wydaniu postanowienia przez Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów

przy Prokuratorze Generalnym z dnia 18 września 2003 r.) nie znalazł po

temu należytych podstaw.

Tak więc uznając, że w opisanym wyżej układzie procesowym rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia prokuratora B.S. w czynnościach

wykraczałoby poza zakres kognicji sądu kasacyjnego – Sąd Najwyższy pozostawił wniosek złożony w tym przedmiocie bez rozpoznania.