SDI 54/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt SDI 54/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Józef Dołhy‎SSN Kazimierz KlugiewiczProtokolant Anna Kuras przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej w sprawie adwokata S. R. obwinionego z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 8 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 20 czerwca 2015 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej ‎w […] z dnia 26 listopada 2014 r.

1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej i uniewinnia adwokata S. R. od popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego;

2. kosztami postępowania dyscyplinarnego obciąża organa samorządu adwokackiego, zaś wydatkami postępowania kasacyjnego – Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego Izy Adwokackiej w […] z dnia 26 listopada 2014 r., adwokat S.R. został uznany za winnego tego, że w dniu 31 sierpnia 2011 r. wniósł do Sądu Okręgowego w […] w imieniu R. P. pozew przeciwko Skarbowi Państwa w sytuacji, gdy roszczenie było już przedawnione, co skutkowało oddaleniem powództwa, tj. przewinienia dyscyplinarnego z art. 80 u.p.a. w zw. z § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, za które – na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 u.p.a. – wymierzono mu karę nagany.Od tego orzeczenia odwołanie wniósł obwiniony oraz pokrzywdzony – R.

P. Adwokat S. R. podniósł zarzut obrazy prawa materialnego – § 8 i § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z art. 80 u.p.a. przez niewłaściwą wykładnię i interpretację ww. przepisów oraz wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie od zarzucanego mu czynu. Pokrzywdzony podniósł zarzut mających wpływ na treść orzeczenia błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzut rażącej niewspółmierności kary i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymiaru kary pieniężnej poprzez jej podwyższenie do wysokości 20-krotności podstawowej składki izbowej.Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury orzeczeniem z dnia 20 czerwca 2015 r., utrzymał w mocy orzeczenie Sądu pierwszej instancji.Orzeczenie Sądu ad quem zostało zaskarżone kasacją obrońcy obwinionego, w której podniesiono zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, tj.

§ 8 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z art. 80 u.p.a. przez niewłaściwą wykładnię oraz interpretację wskazanych przepisów, która doprowadziła do uznania obwinionego za winnego przewinienia dyscyplinarnego. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury i uniewinnienie S. R. od zarzucanego mu czynu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna.W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że w świetle opisu czynu istotą przypisanego obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego było wniesienie pozwu o przedawnione roszczenie, a nie wadliwość udzielonej porady prawnej, polegającej na niepoinformowaniu pokrzywdzonego o tym, że roszczenie przeciwko Skarbowi Państwa jest przedawnione z uwagi na upływ 3-letniego, a nie 5-letniego terminu przedawnienia.

Tylko zatem w odniesieniu do tej czynności procesowej Sąd Najwyższy badał poprawność dokonanej przez sądy orzekające oceny dyscyplinarno-prawnej zachowania obwinionego przez pryzmat norm deontologicznych oraz przepisów prawa powszechnie obowiązujących.W tym kontekście należy zauważyć, że jak wynika z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 117 § 2 k.c., art. 5 k.c.), wytoczenie powództwa o roszczenie przedawnione jest dopuszczalne i może zostać uwzględnione, jeżeli strona pozwana nie podniesie zarzutu przedawnienia albo zrzeknie się tego zarzutu bądź, gdy sąd uzna, że uwzględnienie tego zarzutu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt SDI 35/12, OSNSD 2013, poz. 52).

Prowadzi to do wniosku, że działanie obwinionego, choć nieefektywne, mające znikome szanse powodzenia, stanowiło jednak zachowanie legalne, a zatem nie mogło stanowić podstawy pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej.Z uwagi na to, że czyn przypisany nie stanowi przewinienia zawodowego, zaś zachowania poprzedzające wniesienie powództwa, gdzie mogła występować naganność postawy obwinionego, nie znalazły się w opisie czynu, należało uchylić oba wydane w sprawie orzeczenia sądów dyscyplinarnych i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uniewinnić obwinionego od zarzucanego mu czynu. kc