SDI 4/04 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 2 MARCA 2004 R.

SDI 4/04

Przewodniczący: sędzia SN Tomasz Grzegorczyk.

Sędziowie SN: Józef Dołhy (sprawozdawca), Halina Gordon-Krakowska.

Sąd Najwyższy – Izba Karna z udziałem Zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej oraz protokolanta w sprawie

adwokata obwinionego o przewinienia dyscyplinarne po rozpoznaniu na

rozprawie w dniu 2 marca 2004 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę

obwinionego, od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady

Adwokackiej z dnia

10 listopada 2001 r., sygn. akt (...) zmieniającego

orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej z dnia 11 stycznia 2001 r.,

sygn. akt (...)

uchylił

zaskarżone

orzeczenie

i sprawę przekazał Wyższemu

Sądowi Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2001

r. uznał adwokata za winnego tego, że:

I. jako obrońca w sprawach karnych nie wziął udziału w rozprawach i nie

usprawiedliwił swojej nieobecności w następujących sprawach:

1. w sprawie II K.1752/97 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonego

Tadeusza K., w dniach: 13.01.1997 r., 14.03.1997 r., 5.09.1997 r.,

9.11.1997 r., 19.02.1998 r., 27.05.1998 r., 8.09.1998 r., 1.12.1998 r.,

22.12.1998 r., 16.02.1999 r., 29.03.1999 r., 15.07.1999 r., 14.10.1999

r. 30.11.1999 r., 1.12.1999 r.,

2. w sprawie II K.164/98/G w Sądzie Rejonowym dotyczącej

oskarżonego Krzysztofa G., w dniach: 21.08.1998 r., 2.10.1998 r.,

3.11.1998 r., 25.11.1998 r., 15.12.1998 r., 6.01.1999 r., 26.02.1999 r.,

20.04.1999 r., 22.09.1999 r., 10.11.1999 r. i 15.12.1999 r.,

3. w sprawie IV K.225/94 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Jarosława W., w dniach: 8.06.1999 r. i 2.08.1999 r.,

4. w sprawie IV K.355/97 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonych

Jarosława W. i Jarosława P., w dniu 15.04.1999 r.,

5. w sprawie IV K.89/98 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Roberta R., w dniu 15.12.1998 r.,

6. w sprawie IV K.29/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Witolda M., w dniach 24.03.1999 r. i 9.04.1999 r.,

7. w sprawie II Ka 36/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego

Marcina Z., w dniu 15.04.1999 r.,

8. w sprawie II K.431/96 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonej

Marii J., w dniach: 12.11.1996 r., 4.03.1997 r., 7.05.1997 r., 5.09.1997

r., 9.06.1998 r. i 28.04.1999 r.,

9. w sprawie II Aka 55/99 w Sądzie Apelacyjnym dotyczącej

oskarżonego Jacka W., w dniu 25.03.1998 r.,

tj. przewinienia z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze w zw. z § 8 oraz § 30 art. 1 i 2 Zbioru Zasad Etyki

Adwokackiej i Godności Zawodu z dnia 10 października 1998 r., i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o adwokaturze wymierzył

obwinionemu

zawodowych;

karę

jednego

roku

zawieszenia

w

czynnościach

II. w okresie od lipca 1998 r. do 27 grudnia 1999 r. uporczywie uchylał się od

obowiązku uiszczania składek korporacyjnych doprowadzając do zaległości z

tego tytułu w łącznej kwocie 1.900 zł,

tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 65 cyt. zbioru, i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę

nagany;

III. w okresie od lipca 1997 r. uchyla się od uiszczenia kary pieniężnej w kwocie

6.000 zł orzeczonej przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w dniu 18

czerwca 1997 r. w sprawie sygn. (...),

tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 63 cyt. zbioru i za to na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę

nagany;

nadto orzekł – na podstawie art. 81 cyt. 3 cyt. ustawy – zakaz wykonywania

patronatu na okres pięciu lat, na zasadzie art. 84 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył

obwinionemu za przewinienia określone w pkt II i III jako karę łączną – karę

nagany.

Od tego orzeczenia obwiniony adwokat złożył odwołanie, kwestionując

wysokość kary wymierzonej mu za czyn opisany w pkt I oraz zakres

przypisanego mu przewinienia i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia,

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę

orzeczenia i wymierzenie mu stosownej kary pieniężnej.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej orzeczeniem z

dnia 10 listopada 2001 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że na

podstawie art. 84 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze wymierzył obwinionemu adwokatowi za wszystkie popełnione

przewinienia dyscyplinarne jedną karę łączną jednego roku zawieszenia w

czynnościach zawodowych oraz orzekł dodatkowo zakaz wykonywania

patronatu na okres pięciu lat, zaś w pozostałej części zaskarżone orzeczenie

utrzymał w mocy.

Od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady

Adwokackiej kasację wniósł obrońca oskarżonego adwokata zarzucając

naruszenie prawa wyrażające się obrazą przepisów postępowania, a w

szczególności art. 6 k.p.k., § 22 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 23 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 635) – a contrario, która mogła mieć

wpływ na treść orzeczenia, wyrażające się bezpodstawnym uznaniem

nieobecności obwinionego na rozprawie w dniu 10 listopada 2001 r. jako

zbędnej i nieusprawiedliwionej. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego

orzeczenia

i

przekazanie

sprawy

Wyższemu

Sądowi

Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie kasacyjnej Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej

Rady Adwokackiej wniósł o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy obwinionego jest zasadna.

Bezsporne jest, że obwiniony adwokat w pisemnym wniosku z dnia 12

października 2001 r. wyraził wolę osobistego wzięcia udziału w rozprawie

odwoławczej i deklarował zamiar przedstawienia na tej rozprawie dokumentów

mających, jego zdaniem, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Bezsporne jest również, że na kolejną rozprawę odwoławczą w dniu 10

listopada 2001 r. obwiniony nie stawił się. Powodem jego niestawiennictwa był

wypadek, któremu uległ w dniu 9 listopada 2001 r. i w wyniku którego odniósł

obrażenia fizyczne uniemożliwiające mu poruszanie się. O powyższym

zdarzeniu,

udokumentowanym

zaświadczeniem

lekarskim,

obwiniony

powiadomił w dniu 9 listopada 2001 r. faksem Sąd odwoławczy, wnioskując o

odroczenie rozprawy. Do Sądu odwoławczego przesłane faksem pisma

obwinionego

dotarły

w

zniekształconej

postaci.

Uznając

nieobecność

obwinionego za nieusprawiedliwioną, Sąd odwoławczy rozpoznał odwołanie i

wydał zaskarżone orzeczenie. Tymczasem nawet pobieżna lektura nadesłanego

faksem zaświadczenia lekarskiego wskazuje, że Sąd odwoławczy, zachowując

minimum staranności, powinien zauważyć, iż nieobecność obwinionego była

usprawiedliwiona.