SDI 1/04 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2004 R.

SDI 1/04

Przewodniczący: sędzia SN Józef Dołhy (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Krzysztof Cesarz, Andrzej Siuchniński.

Sąd Najwyższy – Izba Karna z udziałem Zastępcy Głównego Rzecznika

Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych oraz protokolanta w sprawie

radcy

prawnego

w

przedmiocie

odmowy

wszczęcia

postępowania

wyjaśniającego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2004 r. kasacji,

wniesionej przez pokrzywdzoną Alicję K., od orzeczenia Wyższego Sądu

Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia 10 września 2003 r.,

sygn. akt (...) utrzymującego w mocy postanowienie Okręgowego Sądu

Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 9 października 2002

r., sygn. akt (...)

uchylił

zaskarżone

orzeczenie

oraz utrzymane nim w mocy

postanowienie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców

Prawnych i sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania

odwołania pokrzywdzonych od postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego z

dnia 17 kwietnia 2002 r.;

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w kwocie 20 zł obciążył

Krajową Radę Radców Prawnych.

Uzasadnienie

Alicja K., Maria P. i Feliksa P. w skargach skierowanych do Okręgowej

Izby

Radców

Prawnych

zarzuciły

radcy

prawnemu

niewłaściwe

reprezentowanie ich interesów jako mocodawców w sprawie o odzyskanie

nieruchomości w A., będącej obecnie we władaniu KZF „P.(...)” S.A.

Rzecznik

Dyscyplinarny

Okręgowej

Izby

Radców

Prawnych

postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2002 r. odmówił wszczęcia postępowania

wyjaśniającego.

Z

motywów

orzeczenia

wynika,

że

Rzecznik

„po

przeanalizowaniu zarzutów i obszernych załączników do korespondencji oraz

złożonych – na żądanie Rzecznika – przez radcę prawnego wraz z załączoną

obszerną dokumentacją, wyjaśnień, uznał, że sprawa dotyczy wykonywania

zawartej między stronami umowy”. Zdaniem Rzecznika w tej kwestii właściwa

jest dla rozstrzygnięcia racji stron droga postępowania sądowego, nie zaś

postępowania dyscyplinarnego. Od tego postanowienia odwołanie wniosły

Maria P. i Alicja K., kwestionując odmowę wszczęcia postępowania

wyjaśniającego.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych

postanowieniem z dnia 17 listopada 2002 r. zaskarżone postanowienie utrzymał

w mocy.

Orzeczenie to zostało zaskarżone zażaleniem przez Alicję K., Marię P. i

Feliksę P.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych orzeczeniem

z dnia 10 września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Kasację od powyższego orzeczenia wywiodła Alicja K., która zaskarżając

w całości orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, podniosła w kasacji

zarzut błędnego zastosowania art. 64 ustawy o radcach prawnych, a tym samym

błędnej oceny postępowania radcy prawnego. W konkluzji skarżąca wniosła o

„uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do

ponownego

jej

rozpoznania

w

celu

prawidłowego

rozstrzygnięcia

odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego”.

Rozpoznając niniejszą kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

o

Uwzględniając argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, istotę

stawianego zarzutu sprowadzić należy do zakwestionowania przez skarżącą

sposobu ustosunkowania się przez Sąd odwoławczy do argumentów zawartych

w odwołaniu wniesionym od orzeczenia Sądu pierwszej instancji. W

postępowaniu dyscyplinarnym radców prawnych w odniesieniu do orzeczeń

Sądu odwoławczego ma odpowiednie zastosowanie przepis art. 457 § 3 k.p.k.

Przepis ten określając obowiązki sądu rozpoznającego apelacje obliguje do

przedstawienia argumentów, jakimi kierowano się przy wydaniu wyroku oraz

wskazania dlaczego wnioski apelacji zostały uznane za zasadne albo niezasadne.

Prawidłowe wypełnienie tych zadań ma zasadnicze znaczenie nie tylko z punktu

widzenia realizacji uprawnień strony wnoszącej środek zaskarżenia, lecz także

warunkuje możliwość przeprowadzenia kontroli kasacyjnej. Oczywiste jest

bowiem, że rażące braki uzasadnienia Sądu odwoławczego uniemożliwiają

poprawne przeprowadzenie kontroli kasacyjnej, co – w przypadku postawienia

takiego zarzutu – nie pozwala na jego skuteczne odparcie.

Na gruncie przedmiotowej sprawy doszło do naruszenia dyspozycji art. 457

§ 3 k.p.k. i to w takim stopniu o jakim mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Pisemne

stanowisko Sądu odwoławczego ogranicza się w istocie rzeczy do

zaaprobowania ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd dyscyplinarny

pierwszej instancji, który z kolei w sposób wręcz ogólnikowy odniósł się do

odwołania stron kwestionujących zasadność odmowy wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego.

W motywach pisemnych orzeczeń Sądów obu instancji brak jest

ustosunkowania się do podniesionych przez skarżących zarzutów, wspartych

konkretnymi argumentami.

Powyższe naruszenie przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ

na treść orzeczenia zarówno Sądu odwoławczego, jak i Sądu pierwszej instancji,

co uzasadnia uchylenie obu orzeczeń i przekazanie sprawy Sądowi

Dyscyplinarnemu

Okręgowej

Izby

Radców

Prawnych

do

ponownego

rozpoznania

odwołania

pokrzywdzonych

Dyscyplinarnego z dnia 17 kwietnia 2002 r.

od

postanowienia

Rzecznika