KSP 6/12 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 4 LIPCA 2012 R.

KSP 6/12

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński.

Sędziowie SN: Przemysław Kalinowski (sprawozdawca), Roman Sądej.

S ą d N a j w y ż s z y – I z b a K a r n a w sprawie skargi Z. J. na przewlekłość

postępowania Sądu Apelacyjnego w i Sądu Okręgowego, sygn. akt II K 81/10 po

rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2012 r. z urzędu kwestii właściwości

postanowił:

przekazać

skargę Zbigniewa J. do rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu jako właściwemu.

UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2012 r. Z. J. złożył skargę o stwierdzenie przewlekłości

postępowania, które toczy przed Sądem Okręgowym, sygn. akt II K 81/10. Jednocześnie

wskazał, że skarga dotyczy również Sądu Apelacyjnego, nie precyzując jednak bliżej w

jakim zakresie jego sprawa toczyła się lub toczy przed tym ostatnim sądem.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z treści skargi Z. J. jednoznacznie wynika, ż dotyczy ona sprawy „aktualnie toczącej

się” – jak pisze jej autor – przed Sądem Okręgowym, sygn. akt II K 81/10. Stosownie

natomiast do dyspozycji art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 z późn. zm.) - sądem właściwym do

rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie.

W sytuacji zatem, gdy sprawa, w której Z. J. złożył skargę na przewlekłość postępowania,

toczy się w Sądzie Okręgowym – sądem przełożonym w rozumieniu powołanej ustawy –

jest Sąd Apelacyjny. Ta ogólna dyrektywa została uzupełniona przepisem art. 4 ust. 1 lit. b

wspomnianej ustawy (w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie

powołanej wyżej ustawy – Dz. U. Nr 61, poz. 498) obowiązującym od dnia 1 maja 2009

r., zgodnie z którym, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania toczącego się

przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, właściwym do jej rozpoznania w całości

jest sąd apelacyjny.

Zastosowanie powyższych przepisów w niniejszym wypadku obligowało do

postąpienia po myśli art. 35 § 1 in fine k.p.k.

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.