KSP 5/12 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 10 MAJA 2012 R.

KSP 5/12

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Michał Laskowski, Stanisław Zabłocki.

S ą d N a j w y ż s z y – I z b a K a r n a po rozpoznaniu na posiedzeniu bez

udziału stron w dniu 10 maja 2012 r. skargi skazanego J. M. na naruszenie prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym w sprawie o wznowienie postępowania z urzędu, sygn. akt II AKo 239/11

postanowił:

1. pozostawić skargę bez rozpoznania,

2. z w r ó c i ć J. M. wniesioną opłatę od skargi w wysokości stu złotych.

UZASADNIENIE

Skazany J. M. pismem z dnia 13 lutego 2012 r. wniósł skargę na przewlekłość

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w przedmiocie wznowienia z urzędu

postępowania karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia

28 listopada 2007 r., sygn. akt II Ka 214/07, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego z

dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II K 1035/02, domagając się stwierdzenia

przewlekłości tego postępowania „poprzez uchybienie obowiązkowi działania z urzędu w

celu dokładnego i bez zbędnej zwłoki wyjaśnienia całokształtu sprawy”.

Skargę skazanego należało pozostawić bez rozpoznania, albowiem została

wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania, a zatem nie został spełniony

wymóg formalny, określony w art. 5 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej:

ustawy o skardze na przewlekłość), zgodnie z którym skargę wnosi się „w toku

postępowania w sprawie”. Postępowanie w sprawie o sygn. akt II AKo 239/11 zostało

zakończone prawomocnym zarządzeniem sędziego Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia

2012 r., doręczonym J. M. w dniu 2 lutego 2012 r., który sporządzoną przez siebie skargę

na przewlekłość postępowania wniósł w dniu 15 marca 2012 r.

Należy podkreślić, że zadaniem wspomnianej ustawy jest dyscyplinowanie organów

wymiaru sprawiedliwości w celu zapewnienia sprawnego toku postępowania, które

sprzyjałoby realizacji prawa jednostki do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie.

Dlatego prawomocne zakończenie postępowania, którego dotyczy skarga uniemożliwia

zatem realizację celu ustawy, czyniąc skargę bezprzedmiotową. Odmienna sytuacja

zachodziłaby, gdyby skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona przed jego

zakończeniem, ale jej rozpoznanie przypadłoby na czas po wydaniu decyzji procesowej

kończącej postępowanie. W rozpoznawanej sprawie taki przypadek jednak nie zachodzi, a

– jak wynika z treści skargi – celem skarżącego zdaje się być bardziej próba zaskarżenia

wspomnianego zarządzenia sędziego Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lutego 2012 r. o braku

podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, a podnoszenie kwestii przewlekłości

postępowania w sprawie II AKo 239/11 stanowi w tym kontekście jedynie środek służący

podważeniu tej decyzji procesowej.

Już tylko na marginesie trzeba zauważyć, że analiza treści wniesionej skargi

prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona żadnego uzasadnienia i argumentacji, która

mogłaby wspierać zgłoszone żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, będącego

jedynym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Skazany J. M. w swoim piśmie

skupił się na merytorycznym kwestionowaniu poprawności postępowania przed Sądem

Apelacyjnym, sygn. akt II AKo 239/11, a nie wykazywaniu jego przewlekłości. Świadczy

o tym także szereg pozostałych – oprócz stwierdzenia przewlekłości – wniosków,

sformułowanych w petitum skargi (m.in. skierowanie sprawy do Sądu Apelacyjnego

celem jego ponownego rozpoznania), które w ramach postępowania prowadzonego na

podstawie ustawy o skardze na przewlekłość nie mogą zostać uwzględnione. Okoliczność

ta prowadziłaby i tak do uznania skargi za niedopuszczalną w związku z unormowaniem

zawartym w art. 6 § 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.