KSP 2/12 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 10 MAJA 2012 R.

KSP 2/12

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński.

Sędziowie SN: Michał Laskowski, Stanisław Zabłocki (sprawozdawca).

Sąd

Najwyższy

–

Izba

K a r n a po rozpoznaniu skargi J. J. na

przewlekłość postępowania, toczącego się przed Sądem Apelacyjnym, sygn. akt (...), na

posiedzeniu w dniu 10 maja 2012 r.

postanowił:

1. o d m ó w i ć ustanowienia pełnomocnika z urzędu;

2. z w o l n i ć J. J. od opłaty od skargi;

3. oddalić skargę.

Uzasadnienie

W dniu 9 marca 2012 r. J. J. złożył skargę w związku z toczącym się przed Sądem

Apelacyjnym w A., sygn. akt II Akzw 2387/11, postępowaniem w przedmiocie

warunkowego przedterminowego zwolnienia (a ściślej rzecz ujmując – w związku z

zażaleniem złożonym przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 12

grudnia 2011 r. o odmowie warunkowego przedterminowego zwolnienia, sygn. VI Kow

891/11/wz – k. 100-103), wnosząc o stwierdzenie jego przewlekłości oraz o zasądzenie

od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł, nadto o zwolnienie od opłaty od skargi (kosztów

sądowych) i ustanowienie obrońcy z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga podlega rozpoznaniu, jako wniesiona w toku postępowania,

zgodnie z uregulowaniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Postępowanie w sprawie o

sygn. II Akzw 2387/11 zostało bowiem prawomocnie zakończone postanowieniem Sądu

Apelacyjnego A. z dnia 12 lutego 2012 r. (k. 144), zatem skarga J. J., złożona przed tą

ostatnią datą – w dniu 9 marca 2012 r., jest dopuszczalna.

Jako zasadny oceniony został wniosek o zwolnienie J. J. od obowiązku uiszczenia

opłaty od skargi. Osadzony nie jest w stanie uiścić tej opłaty, albowiem przebywa on

aktualnie w zakładzie karnym i nie pracuje w nim odpłatnie (stosowna informacja – k. 8).

Sformułowany w skardze wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie jest

jednakże zasadny. Charakter sprawy, odnoszący się jedynie do sfery faktów, został

oceniony przez Sąd Najwyższy jako prosty, nieskomplikowany i niewymagający

kwalifikacji prawniczych. W sprawie nie zachodzą jakiekolwiek warunki, które

utrudniałyby skazanemu obronę bądź uzasadniały istnienie tzw. obrony obowiązkowej.

Skarga J. J. na przewlekłość postępowania, w zakresie jej głównego żądania, także

nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt sprawy toczącej się przed Sądem

Apelacyjnym w A. pod sygnaturą II Akzw 2387/11 nie tylko nie wskazuje na to, aby

postępowanie przed tym Sądem toczyło się z nadmierną zwłoką, ale wręcz przemawia za

poglądem, że skarga wniesiona została przez skazanego bez najmniejszej refleksji nad

tokiem tego postępowania lub dla zwykłej szykany. Zażalenie J. J. na postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 12 grudnia 2011 r. (k. 100) wpłynęło w dniu 15 grudnia 2011 r. (k.

101 – prezentata biura podawczego). Zarządzenie o przesłaniu akt wraz z zażaleniem

zostało wydane w dniu 16 grudnia 2011 r. (k. 106), zaś do Sądu Apelacyjnego akta

dotarły w dniu 19 grudnia 2011 r. (k. 108). Jeszcze tego samego dnia wydane zostało

stosowne zarządzenie o przydzieleniu sprawy do referatu określonego sędziego i została

ona skierowana na posiedzenie, mające się odbyć dnia 16 stycznia 2012 r. (k. 110). W

trakcie powyższego posiedzenia nie doszło do rozpoznania zażalenia, albowiem brak było

akt osobowych skazanego (cz. A i B), które zostały skierowane do Sądu Rejonowego w

związku z postępowaniem wyjaśniającym i pomimo prośby o ich wypożyczenie nie

wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w A. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, że przed

datą wyznaczonego posiedzenia Sąd Apelacyjny w A. usilnie zabiegał o nadesłanie tych

akt na wyznaczony termin (k. 114-120). W związku z powyższym posiedzenie zostało

odroczone.

Należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny w A. nie ograniczył się do odebrania od Sądu

w B. informacji do jakiej daty akta osobowe skazanego będą potrzebne temu Sądowi, ale

w drodze korespondencji uzgodnił z tym Sądem, że zostaną one przesłane do A. jeszcze

przed zakończeniem postępowania w B. i po odbyciu posiedzenia przez Sąd Apelacyjny

w A. zostaną zwrócone do B. Po poczynieniu tych niezbędnych ustaleń organizacyjnych,

bez zbędnej zwłoki, zarządzeniem z dnia 20 lutego 2012 r. (k. 131) wyznaczono kolejny

termin posiedzenia w sprawie na dzień 12 marca 2012 r. Na posiedzeniu w dniu 12 marca

2012 r. Sąd Apelacyjny w A., uzyskawszy stosowne akta osobowe, wydał postanowienie

utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie i kończące postępowanie w sprawie.

W tej sytuacji, stwierdzić należy, iż od daty wpływu akt sprawy wraz z zażaleniem

do czasu zakończenia postępowania odwoławczego upłynęło nieco ponad 3 miesiące. Co

więcej, w tym czasie Sąd Apelacyjny w A. podejmował czynności zmierzające do

szybszego zakończenia postępowania i jedynie przeszkody natury obiektywnej (wiążące

się zresztą z działalnością skazanego, którego sprawy są, jak się okazało, przedmiotem

uwagi rozlicznych sądów), nie pozwoliły na jego zakończenie w czasie niespełna

miesiąca, na posiedzeniu w dniu 16 stycznia 2012 r. Nie można zatem mówić o

naruszeniu prawa skarżącego do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy badaniu,

czy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, doszło do przewlekłości, należało bowiem

analizować nie tyle czas przez jaki nie doszło do rozpoznania zażalenia, ale przyczyny

tego stanu rzeczy. W tej sprawie czas rozpoznania zażalenia był spowodowany potrzebą

przeprowadzenia dowodu z akt osobowych J. J., których sprowadzenie z innego Sądu,

mimo starań, nastręczało pewnych, udokumentowanych w aktach trudności, po których

pokonaniu niezwłocznie wyznaczono termin posiedzenia. Sąd Apelacyjny w A., jak

wynika z akt sprawy, dołożył wszelkich starań, aby sprawę J. J. rozpoznać tak szybko, jak

było to możliwe.

Należy także zauważyć, że okres rozpoznawania zażalenia, nie prowadził do

naruszenia istotnych interesów skazanego, skoro ostatecznie utrzymano w mocy

postanowienie o odmowie warunkowego przedterminowego zwolnienia go z odbywania

reszty orzeczonej kary pozbawienia wolności.

Z tych przyczyn skargę J. J. należało oddalić jako całkowicie bezzasadną.