IV KZ 47/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KZ 47/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca) w sprawie S. W. skazanego za czyn z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 października 2020 r.,‎zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt IV KO 67/20 odmawiające przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w N. z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego S. W. z dnia 5 czerwca 2020 r. zatytułowane „prośba”, które zawierało kolejny jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w N. z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K (…), którym został on skazany za popełnienie trzech przestępstw, w tym z art. 148 § 1 k.k., za które orzeczono karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności.

Skazany ten wystąpił także z wnioskiem o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenie i podpisania wniosku o wznowienie.Postanowieniem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt IV KO 67/20 Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku S.W. wobec jego oczywistej bezzasadności.Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany działający osobiście. W obszernie umotywowanym zażaleniu podniósł zarzuty sprowadzające się do:1) orzekania w sprawie sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, co stanowi – w przekonaniu skarżącego – bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 3 k.p.k.;2) nierozważenia w sposób należyty faktów wynikających z „zatajonych w procesie Sądu Okręgowego w N.” dokumentów medycznych złożonych do sprawy Sądu Najwyższego o sygn. akt IV KO 81/16, z których ma wynikać, jakoby u skazanego wystąpiły tempore criminis zaburzenia świadomości typu splątaniowego, na co miały wskazywać wyniki badania krwi błędnie zinterpretowane przez biegłych lekarzy psychiatrów;3) pominięcia „zatajonej” przez Prokuraturę i Sądy pierwszej oraz drugiej instancji, biegłych i obrońcę z urzędu dokumentacji medycznej;4) nierozważenia faktu przeprowadzenia badania EEG stanowiącego jeden z elementów podlegających analizie przez biegłych lekarzy – psychiatrów pół roku po zdarzeniu, niezawierającego „opisu częstotliwości fal mózgowych, amplitudy, itd.”;5) zaniechania przeprowadzenia i analizy w sprawie następujących dowodów: zeznań A.

W., M. W., J. W. , AA. M. , T. M., listu pożegnalnego, opinii sądowo-lekarskich wydanych przez lekarzy ze szpitala w G., wyników badania krwi, zmian anatomicznych w mózgu, dowodów wnioskowanych pismem 17 marca 2012 r., dokumentu z dnia 10 grudnia 2011 r., nieprawidłowego postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych, płyty z korespondencją elektroniczną B. W. , faktów medycznych, opinii biegłych oraz niedokonania analizy dowodów w wyroku Sądu pierwszej albo drugiej instancji.Dodatkowo w ocenie skarżącego doszło do zatajenia dokumentacji medycznej, nieprzesłuchania lekarza pogotowia i personelu ze Szpitala z G., komputera, poczty elektronicznej pokrzywdzonej, członków jej rodziny oraz mężczyzn, z którymi flirtowała.Nie rozważono wreszcie okoliczności gróźb skierowanych wobec dzieci skazanego oraz faktu „zanegowania” przez J.

W. zarzutów przedstawionych skazanemu.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie wyroku orzekającego karę dożywotniego pozbawienia wolności z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zaskarżone postanowienie podlegało utrzymaniu w mocy.W pierwszej kolejności należało zakwestionować pogląd skarżącego, jakoby przewodnicząca składu Sądu Najwyższego, który odmówił przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania jako oczywiście bezzasadnego, podlegała wyłączeniu z mocy prawa, wobec „rozpoznania” wcześniej złożonego przez S. W. wniosku o wznowienie postępowania.

W rzeczywistości bowiem sędzia ta rozpoznała – w sprawie IV KO 73/14 – zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego odmawiające przyjęcia osobistego wniosku skazanego z powodów formalnych. Nie oceniała więc, w trybie art. 545 § 3 k.p.k., materiału dowodowego sprawy, jak również nie odnosiła się uprzednio do formułowanych przez wnioskodawcę zarzutów o charakterze merytorycznym. Nie wchodziła w rachubę również – wskazana przez skarżącego – podstawa wyłączenia z art. 40 § 3 k.p.k.

Wypadek tam przewidziany dotyczy bowiem ewentualnego udziału w postępowaniu wznowieniowym (w tym także w toku kontroli wniosku w trybie art. 545 § 3 k.p.k.) tego samego sędziego, który wcześniej brał udział w wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie, a więc – w tym układzie procesowym – sędziego orzekającego w składzie Sądu Apelacyjnego w (…), który wydał wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r.Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu podnieść należało, że postępowanie wznowieniowe ma charakter ściśle sformalizowany i nie sprowadza się – jak oczekuje tego skazany – do ponownej analizy wydanych w sprawie rozstrzygnięć Sądów obu instancji pod kątem prawidłowości w sferze kompletowania i oceny materiału dowodowego.

Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu wznowieniowego z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).Wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skazanego.

Przedstawiona natomiast w zażaleniu argumentacja sprowadza się wyłącznie do kwestionowania trafności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie sprawstwa skazanego i stanu jego poczytalności. Autor środka odwoławczego po raz kolejny odnosi się do tych samych okoliczności, nieudolnie próbując zakwestionować prawomocnie dokonaną ocenę dowodów. Dodać także należy, że wniosek w sprawie objętej zażaleniem jest kolejnym – siódmym już wnioskiem o wznowienie postępowania pochodzącym od skazanego, zmierzającym do wzruszenia rozstrzygnięcia o jego odpowiedzialności karnej zawartego w wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K (…), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa (…).

Poprzednie wnioski inicjowały postępowania Sądu Najwyższego pod sygn. akt IV KO 73/14, IV KO 81/16, IV KO 16/17, IV KO 111/17, IV KO 75/19 oraz IV KO 153/19. W sprawie o sygn. akt IV KO 16/17 odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie z uwagi na niesporządzenie go przez podmiot fachowy. W sprawie o sygn. akt IV KO 111/17 skazanemu wyznaczono obrońcę z urzędu, który nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wobec powyższego, wezwano skazanego do uzupełnienia - w terminie 7 dni od daty otrzymania zarządzenia - braków formalnych wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę ustanowionego z wyboru.

S. W. nie uzupełnił ww. braku, wobec czego zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania. W sprawach zarejestrowanej pod sygn. akt IV KO 75/19 oraz IV KO 153/19 odmówiono przyjęcia wniosku skazanego wobec jego oczywistej bezzasadności.W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko, że żadna ze wskazywanych przez skazanego okoliczności nie ma charakteru nowości, wobec czego nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 540 § 1 k.p.k. Upoważniało to Sąd Najwyższy orzekający w dniu w dniu 9 września 2020 r. do odmowy przyjęcia tego wniosku na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadnego.

W zażaleniu skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów świadczących o nietrafności tego postanowienia, ponownie wskazując na rzekome mankamenty w sferze oceny rozmaitych – wyliczonych na s. 4-6 zażalenia - dowodów. Przyjęta przez wnioskodawcę strategia polegająca na interpretacji rozmaitych, często bardzo odlegle związanych z przedmiotem postępowania szczegółów i nadawanie nim bliżej nieokreślonego, choć bezwzględnie korzystnego dla skazanego znaczenia, nie może odnieść skutku w kontekście ustawowych ograniczeń regulujących instytucję wznowienia postępowania.Zażaleniowa kontrola trafności decyzji Sądu Najwyższego, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku uzupełnionego o nową argumentację, ale dotyczącą tych samych okoliczności, w tym wypadku – obecności skazanego na miejscu zdarzenia i dopuszczenia się przypisanego mu prawomocnie czynu.

Do prawomocnego wyroku odnosi się domniemanie jego prawdziwości, które sprawia, iż jeśli nie uda się uprawdopodobnić w stopniu wysokim występowania określonych błędów lub wad prawnych zaskarżonego wyroku, nie będzie on mógł zostać uchylony. Postępowanie wznowieniowe prowadzone w oparciu o art. 540 § 1 k.p.k. nie służy również uzupełnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu instancyjnym, ale zbadaniu, czy zaoferowane przez wnioskodawcę dowody jednoznacznie i bez wątpliwości podważają trafność jego skazania.

Wniosek skazanego warunku tego nie spełnia nawet w minimalnym stopniu.Rolą Sądu Najwyższego orzekającego w trybie art. 545 § 3 zdanie drugie k.p.k. jako sąd drugiej instancji jest, co do zasady, sprawdzenie, czy zasadnie, zgodnie z prawem oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści powinien zostać uznany za bezzasadny w stopniu oczywistym. Inne rozumienie omawianej instytucji oznaczałoby, że w postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy byłby organem ponownie oceniającym ten sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji (zob. postanowienia SN: z dnia 26 września 2018 r., IV KO 119/17; z dnia 9 października 2018 r., III KO 64/18).Ponieważ zaskarżone postanowienie Sądu Najwyższego jest w pełni zasadne, jako takie należało je utrzymać w mocy.

Z tych wszystkich względów, w oparciu o art. 545 § 3 k.p.k. orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.