IV KZ 40/22 · Sąd Najwyższy

IV KZ 40/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Bednarek‎SSN Adam Roch w sprawie M. Z. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i inne, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 marca 2023 r. bez udziału stron wniosku J. B. (córki skazanego) o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z 11 lipca 1985 r. sygn. II KR 158/85, utrzymującym w mocy wyroki Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z 17 grudnia i 19 grudnia 1984 r. sygn. akt IV K 110/84, w przedmiocie zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia ‎2022 r. sygn. IV KO 104/22 o odmowie przyjęcia wniosku córki skazanego – J.B., o wznowienie wskazanego wyżej postępowania – z powodu jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Wskazanymi powyżej wyrokami Sądu Wojewódzkiego w Katowicach M. Z. został skazany za dokonanie czterech zabójstw ze zgwałceniem, dwunastu zgwałceń oraz kilkunastu kradzieży na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i 100.000 zł grzywny (wyrok z 17 grudnia 1984 r.) oraz karę łączną śmierci z pozbawieniem praw publicznych na zawsze (wyrok z 19 grudnia 1984 r.). W konsekwencji rozpoznania rewizji Sąd Najwyższy utrzymał te orzeczenia w mocy. W dniu 6 września 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo córki skazanego – J.

B., w którym domagała się wznowienia powyższego postępowania. Sąd Najwyższy postanowieniem z 7 grudnia 2022 r. sygn. IV KO 104/22 ‎odmówił przyjęcia wniosku J. B. o wznowienie wskazanego wyżej postępowania - z powodu jego oczywistej bezzasadności. Autorka wniosku ‎nie przytoczyła bowiem żadnych konkretnych, odnoszących się do sprawy okoliczności, które mogłyby w najmniejszym stopniu uprawdopodobniać wystąpienie podstaw wznowieniowych. Postanowienie to zostało zaskarżone przez J. B., która w piśmie datowanym na dzień 13 grudnia 2022 r. wyraziła swoje niezadowolenie ze sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne. Skarżąca w istocie nie przedstawiła w nim żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że zaskarżone postanowienie jest błędne, wydane z naruszeniem prawa, czy niedostrzegające argumentacji skazanego przedstawionej w uzasadnieniu wniosku.Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli ‎z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, ‎nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2015 r., II KO 49/15). Analiza złożonego przez J. B. wniosku oraz uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2022 r., prowadzi do konkluzji, że zasadne jest wyrażone tam przekonanie Sądu Najwyższego ‎o oczywistej bezzasadności przedmiotowego wniosku.

Skarżąca nie zaprezentowała żadnych okoliczności świadczących o tym, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa bądź też zostało oparte na wadliwie dokonanych ustaleniach faktycznych. W pismach osobistych wymienionej, w tym w zażaleniu, nie wskazano żadnych okoliczności odpowiadających chociażby w przybliżeniu enumeratywnie wymienionym podstawom wznowienia postępowania, o których stanowi art. 540 ‎§ 1-3 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia istnienia jakichkolwiek okoliczności dających asumpt do przyjęcia oceny, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyjęcia osobistego wniosku J.

B. o wznowienie postępowania ‎w związku z jego oczywistą bezzasadnością jest wadliwe, postanowiono jak ‎w sentencji. Wyżej wskazane rozstrzygnięcia czynią bezprzedmiotowym również wniosek J. B. o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2021 r., V KZ 20/21).