Supreme Court dismisses prisoner's appeal for restoring deadline due to lack of statutory prerequisites.

Sygn. akt IV KZ 36/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie D.K. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 września 2021 roku zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 6 sierpnia 2021 r, sygn. akt II Ka (…), o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 20 maja 2021 r., sygn akt II Ka (…) postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEZaskarżonym, opisanym powyżej, postanowieniem Sąd Okręgowy w T. odmówił skazanemu D.K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu w przywołanej powyżej sprawie z uwagi na to, że niedotrzymanie przez niego terminu nastąpiło z przyczyn od niego zaleźnych.Na to postanowienie zażalenie wniósł sam skazany, który wniósł o przywrócenie terminu, bowiem jego obrońca „popełnił błąd” i nie poinformował go, że może złoźyć wniosek w ciągu 7 dni od ogłoszenia wyroku o uzasadnienie, do czego „mecenas się przyznał”.

Wobec tego, że nie został poinformowany w sposób prawidłowy uważa, że termin ten powinien być mu przywrócony. Nadmienił, że umówił się z obrońcą, iż ten będzie go reprezentował na rozprawie apelacyjnej, nie wie dlaczego tego nie uczynił, a sam w niej nie uczestniczył bo był chory.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie skazanego jest bezzasdadne.Sąd Okręgowy w postanowieniu będącym przedmiotem zaskarżenia wskazał (i uczynił to w sposób rzetelny) te okoliczności, które świadczą o braku podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku skazanego.W tym miejscu wypada więc tylko odesłać do tej argumentacji Sądu Okręgowego, tym bardziej, że sam skazany ograniczył się w zażaleniu w istocie do powtórzenia zaprezentowanych w owym wniosku tez, nie odnosząc się konkretnie do tej argumentacji.

Dla wyeksponowania trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w kontekście wymogu, że to wnioskujący o przywrócenie terminu ma obowiązek wykazać zaistnienie wymaganych ku temu przez ustawę przesłanek - zatem zauważyć tylko należy, iż:1.na rozprawie odwoławczej w dniu 20 maja 2021r.–mimo prawidłowego o niej powiadomienia – skazany i jego obrońca nie stawili się. W przedmiotowym wniosku skazany nic nie wspominał o tym, aby niestawiennictwo jego obrońcy na tej rozprawie wynikało z poczynionych przez niego z nim samym uzgodnierń, twierdził tylko, że on sam nie mógł być obecny na rozprawie, bo był chory (jakkolwiek tego faktu w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił).

Równocześnie ze złożonego w toku niniejszego postępowania oświadczenia obrońcy nie wynika , by faktycznie miał się on stawić na rozprawie odwoławczej w następstwie wspólnych ustaleń ze skazanym. Jest to okoliczność istotna o tyle, iż skazany wiedząc o rozprawie odwoławczej i mając już za sobą doświadczenia wynikłe (chociażby) z poprzedniego skazania, przebywając na wolności, nieusprawiedliwiając swojego niestawiennictwa na tej rozprawie oraz nie wnosząc o jej odroczenie, powinien był dochować wymaganej dla ochrony własnych interesów procesowych staranności i samodzielnie ustalić w sądzie treść zapadłego w jego sprawie wyroku.

Tym bardziej, iż – w świetle powyższych stwierdzeń – brak jest podstaw do przyjęcia, że uzgadniał ze swoim obrońcą jego obowiązkowe stawiennictwo na rozprawie odwoławczej, i to mimo tego, że był świadomy faktu wniesienia przez prokuratora apelacji na jego niekorzyść 2.Twierdzenia skazanego o tym, że obrońca błędnie, „przemęczony widocznie sprawami”, poinformował go o treści wydanego przez Sąd Okręgowy wyroku, nie znajdują poparcia w treści przywołanego już oświadczenia obrońcy. Ten bowiem jednoznacznie stwierdził, że „telefonicznie poinformował oskarżonego o jego treści”.

To więc nie wprowadzenie skazanego w błąd przez obrońcę co do treści wyroku było przyczyną uchybienia przez niego terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku.Przeciwne twierdzenia skazanego nie są w żaden więc sposób przez niego (nawet tylko) uprawdopodobnione.A to na nim – jak to już odnotowano – ciążył obowiązek wykazania zaistnienia tych zaszłości, które w przedmiotowym wniosku – jako jego uzasadnienie - przywołał.W takiej sytuacji brak jest podstaw do zakwestionowania trafności zaskarżonego postanowienia.Z tych to względów postanowiono jak na wstępie.