IV KZ 20/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KZ 20/20 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie M. G. i D. G. skazanych z art. 233§1 k.k. i art. 234 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 czerwca 2020 r., zażalenia skazanych na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 marca 2020 r., sygn. II Ka (…) o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 530§3 k.p.k. p o s t a n o w i ł zażalenia nie uwzględnić, zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

W toku postępowania okołokasacyjnego, M. G. i D. G. wyznaczono obrońcę z urzędu w celu rozważenia możliwości sporządzenia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II Ka (…). Obrońca po zapoznaniu się z aktami sprawy poinformował Sąd o braku podstaw do sporządzenia kasacji w sprawie skazanych. Kopia pisma obrońcy została przekazana skazanym, których poinformowano również o 30 dniowym terminie na ewentualne wniesienie kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę z wyboru. W dniu 12 marca 2020 r. skazani złożyli w Sądzie Okręgowym w T. podpisaną przez nich osobiście kasację od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego w T..Zarządzeniem z dnia 17 marca 2020 r.

Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w T. odmówiła przyjęcia kasacji wobec braku realizacji przesłanki formalnej kasacji, a to sporządzenia jej i podpisania przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego ustanowionego przez skazanych.Na to zarządzenie zażalenie wnieśli skazani zarzucając zarządzeniu błędy w ustaleniach faktycznych i prawnych. Podnieśli również, że z uwagi na sytuację epidemiczną w naszym kraju nie mogli zapoznać się z aktami sprawy oraz mieli trudności z nawiązaniem kontaktu z adwokatem i dlatego zarzuty dotyczącego tego zarządzenia przedstawione zostaną w późniejszej korespondencji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Sytuacja procesowa, w której znaleźli się skazani, wobec uzyskania informacji od wyznaczonego obrońcy z urzędu o braku podstaw do wniesienia kasacji, została w sposób wyraźny określona w zarządzeniu z dnia 24 stycznia 2020 r. podpisanym przez sędziego Sądu Okręgowego w T. . Wskazano w nim 30 dniowy termin liczony od dnia doręczenia zarządzenia do wniesienia kasacji sporządzonej i podpisanej przez ustanowionego przez nich obrońcę z wyboru. Zarządzenie zostało im doręczone w dniu 11 lutego 2020 r., a mimo to w dniu 12 marca 2020 r. skazani złożyli oni w Sądzie Okręgowym w T. osobiście przez nich podpisaną kasację.

W tej sytuacji wobec nieuzupełnienia braku formalnego kasacji odmówiono jej przyjęcia w zgodzie z treścią art. 530§2 k.p.k. Podniesione okoliczności wskazują, że w sprawie nie może być mowy o popełnieniu przez sędziego wydającego zarządzenie błędów natury faktycznej czy też prawnej. Wobec wyrazistej treści zarządzenia z dnia 24 stycznia 2020 r. i jednoznacznego określenia obowiązków skazanych w zakresie dopełnienia warunku formalnego kasacji, nie istniała konieczność oczekiwania na uszczegółowienie zarzutów ze strony skazanych.

Z akt sprawy wynika nadto, że skazani dysponowali wystarczającym czasem jeszcze w lutym 2020 r. i na początku marca 2020 r. aby dopełnić obowiązku przewidzianego w art. 526 k.p.k., jeszcze przed wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, który nastąpiło od 14 marca 2020 r. zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego ( Dz. U. z 2020, poz. 433). Z tych względów orzeczono jak na wstępie.