IV KZ 18/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KZ 18/19 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie K. B., skazanego z art. 177 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K.z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt II Wkk […], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty od kasacji, postanowił: zmienić zaskarżone postanowienie i pozostawić bez rozpoznania wniosek obrońcy skazanego o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od kasacji.

UZASADNIENIEZaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. nie uwzględnił wniosku obrońcy K. B. o przywrócenie skazanemu terminu do wniesienia opłaty od kasacji podnosząc, że stosownie do treści art. 126 § 1 k.p.k. przywrócenie terminu możliwe jest tylko i wyłącznie w odniesieniu do terminu zawitego, zaś zgodnie z art. 122 § 2 k.p.k. takimi terminami pozostają terminy do wnoszenia środków zaskarżenia oraz inne przewidziane w ustawie. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych, polegających na niezłożeniu stosownych opłat (art. 120 k.p.k.) nie stanowi natomiast terminu zawitego.Na to postanowienie zażalenie wniósł obrońca skazanego zarzucając istotne naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 126 § 1 k.p.k. w związku z art. 120 § 1 i 2 k.p.k. poprzez przyjęcie, że nie ma możliwości, aby termin do wniesienia opłaty od kasacji został przywrócony, bowiem nie jest to termin zawity, podczas gdy w ocenie skarżącego taki termin można przywrócić (postanowienie SN z 13 czerwca 1979 r., V KRN 124/79, OSNKW 1979, nr 1112, poz. 119), zwłaszcza mając na uwadze szczególne okoliczności niniejszej sprawy, w tym fakt, że opłata od kasacji została niezwłocznie uiszczona przez obrońcę, gdy ten dowiedział się o tym, iż wezwanie do uiszczenia tej opłaty zostało skierowane bezpośrednio do skazanego.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie skazanemu terminu do wniesienia opłaty od kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Na wstępie zauważyć należy, że Sąd Okręgowy w K., zgodnie z przeważającym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny (np. postanowienia SN z dnia 10 kwietnia 2006 r., IV KZ 13/06, OSNwSK z 2006 r., nr 1, poz. 805; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 85/08, OSNwSK z 2008 r., nr 1, poz. 1867; z dnia 16 listopada 2010 r., III KZ 93/10, OSNwSK z 2010 r., nr 1, poz. 2264, S. Steinborn Sławomir, Komentarz do art. 120 Kodeksu postępowania karnego, (w:) S. Steinborn (red.), Kodeks postępowania karnego.

Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el., 2016, teza 6; J. Skorupka, Komentarz do art. 120 Kodeksu postępowania karnego (w:) R. A. Stefański (red.), S. Zabłocki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-166, WKP, 2017, teza 15) trafnie przyjął, że termin do uzupełnienia braków pisma procesowego, w tym poprzez wniesienie stosownej od niego opłaty, określony w art. 120 k.p.k. nie stanowi terminu zawitego w rozumieniu art. 122 § 2 k.p.k. i nie podlega procedurze przywrócenia (art. 126 k.p.k.). Powyższe okoliczności powodują, że przywrócenie tego terminu – niezależnie od podniesionych przyczyn jego niedochowania – pozostaje niedopuszczalne.

W tej sytuacji złożony w tym przedmiocie wniosek nie powinien spotkać się z merytoryczną oceną, co miało miejsce w zaskarżonym postanowieniu, lecz w sytuacji gdy został skierowany na posiedzenie sądu – pozostawieniem go bez rozpoznania (postanowienie SN z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. II KZ 12/06, LEX nr 182952). Kierując się powyższymi argumentami Sąd Najwyższy dokonał korekty zaskarżonego postanowienia w sposób określony w części dyspozytywnej, stwierdzając, iż brak jest w zaistniałej sytuacji podstaw do merytorycznej oceny argumentów przytoczonych w zażaleniu obrońcy skazanego.