IV KZ 13/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KZ 13/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie K. C. (C.),‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 kwietnia 2020 r.,‎zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego‎z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV KO 132/19, odmawiającego przyjęcia wniosku K. C. o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II AKa (…), p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Sędzia Sądu Najwyższego zarządzeniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV KO 132/19, odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. C. o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II AKa (…), wobec nieuzupełnienia braku formalnego wniosku przez sporządzenie i podpisanie pisma przez adwokata lub radcę prawnego w zakreślonym terminie.Pismem z dnia 10 marca 2020 r. zatytułowanym: „zażalenie” K. C. , nie podnosząc pod adresem ww. zarządzenia żadnych zarzutów, akcentując jedynie swoją postawę w toku postępowania, wniósł o wyznaczenie nowego terminu na sporządzenie wniosku o wznowienie i podpisanie go przez pełnomocnika profesjonalnego, wyznaczonego przez Sąd Najwyższy.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Jak już zaznaczono, jego autor nie przedstawił żadnej argumentacji, która mogłaby podlegać rozpoznaniu w ramach kontroli prawidłowości wydania zarządzenia sędziego Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV KO 132/19, co z oczywistych względów, wobec niestwierdzeniu okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skutkować musi nieuwzględnieniem takiego zażalenia.

W kontekście samego wniosku skazanego wolno zauważyć, że wniosek o wznowienie postępowania karnego na korzyść skazanego może być złożony w każdym czasie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, skazany ma prawo ponawiać wnioski o wznowienie postępowania wówczas, gdy nie doszło do merytorycznego ich rozpoznania na skutek odmowy ich przyjęcia, z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku, o którym mowa w art. 545 § 2 k.p.k. Jednak w sytuacji, gdy co do istnienia podstaw do wznowienia postępowania, w aspekcie treści zawartych we własnoręcznym wniosku skazanego, swą negatywną opinię wyraził ustanowiony w tym celu obrońca z urzędu, to powtórzenie przez skazanego tożsamego wniosku, nawet po upływie kilku miesięcy, czy też lat, nie obliguje prezesa sądu do wyznaczenia skazanemu kolejnego obrońcy z urzędu, o ile stwierdzi, analizując te wnioski, iż rzeczywiście są one tożsame (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., II KZ 23/09, LEX nr 507954).

Takie stanowisko koresponduje z unormowaniem zawartym w art. 81 § 1b k.p.k., zgodnie z którym ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy, oparty na tych samych okolicznościach, pozostawia się bez rozpoznania.Z tych względów, nie stwierdzając okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.