IV KO 99/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 99/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie J. L. oskarżonego o przestępstwa z art. 218 § 1a k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 września 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w K.z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać powyższą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.. UZASADNIENIESąd Rejonowy w K., właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem oskarżenia wniesionym przeciwko J.

L., któremu zarzucono popełnienie przestępstw z art. 218 § 1a k.k., postanowieniem z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy Sądowi Rejonowemu w M..W uzasadnieniu wniosku wskazano m.in., że z opinii o stanie zdrowia oskarżonego wynika, że w obecnym stanie zdrowia somatycznego i psychicznego jest on zdolny do uczestnictwa w postępowaniu sądowym (stawiania się na rozprawach i świadomego w nich uczestnictwa). Problemem, z uwagi na schorzenia, może być natomiast udział w postępowaniu przed sądem w K. i z tego też powodu wskazane jest przeniesienie sprawy oskarżonego J.

L. do sądu najbliższego w stosunku do jego miejsca zamieszkania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w K. zasługiwał na uwzględnienie. Przesłanka przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, w oparciu o art. 37 k.p.k., jaką jest „dobro wymiaru sprawiedliwości” aktualizuje się bowiem również wtedy, gdy przekazanie sprawy innemu sądowi jest konieczne dla zapewnienia prowadzonemu postępowaniu warunków, w których będą mogły być zrealizowane wszystkie jego cele, w tym i ten, który ustawa określa jako rozstrzygnięcie sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.).

Jest przy tym niewątpliwe, że długotrwała niemożność procedowania w przedmiocie odpowiedzialności karnej utrudnia osiągnięcie podstawowych celów procesu karnego, czyli stanu sprawiedliwości materialnej i proceduralnej, a nadto niekorzystnie wpływa na prestiż wymiaru sprawiedliwości. Jeśli zatem postępowanie przed sądem właściwym napotyka tego rodzaju przeszkody, a jednocześnie istnieją podstawy do twierdzenia, że przed innym równorzędnym sądem proces mógłby przebiegać sprawnie, skorzystanie z wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k., musi być uznane za w pełni zasadne.W tym przypadku, co wynika jednoznacznie z akt sprawy, okoliczność utrudniającą sprawne prowadzenie postępowania przed Sądem Rejonowym w K. stanowi niewątpliwie zły stan zdrowia oskarżonego J.

L., który spowodował, że rozprawa była już kilkukrotnie odraczana. Istotne jednak jest przy tym to, że z opinii biegłego sądowego R. S. z dnia 2 czerwca 2020 r. wynika, że oskarżony może brać udział w postępowaniu i uczestniczyć w rozprawach. Problem stanowi jedynie - z uwagi na jego schorzenia - konieczność dojazdu do Sądu Rejonowego w K.. Z tego też powodu biegły wskazał, że w jego ocenie zasadne byłoby przeniesienie postępowania do sądu najbliższego dla miejsca zamieszkania oskarżonego (k. 174).W świetle tych ustaleń, wniosek Sądu Rejonowego w K. , jawi się jako w pełni zasadny.

Przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w M., czyli miejscowości, w której zamieszkuje oskarżony, jest w tej sytuacji jedynym skutecznym sposobem zapewnienia sprawności postępowania karnego, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu prawa oskarżonego do udziału w rozprawie głównej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.