IV KO 91/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 91/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie M. T. i A. C.oskarżonych z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 59a § 1 k.k. i innych,‎po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w C. ‎z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt XVI K […]o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C., do którego wpłynął akt oskarżenia przeciwko M. T. i A. C. o przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 59a § 1 k.k. i innych, postanowieniem z dnia 5 października 2018 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem, o przekazanie tej sprawy, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wskazano, że jeden z oskarżonych – M. T. jest synem prokuratorów urzędujących w Prokuraturze Rejonowej w C.. Z tego faktu, przy użyciu szeregu argumentów wywiedziono, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w niniejszej sprawie, w rzeczywistości, nie występują okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekazanie sprawy, w wyjątkowym trybie, przewidzianym w przepisie art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Wskazać należy, że ogólna zasada obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy ma charakter konstytucyjny (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) wobec czego instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k., stanowiąca od niej wyjątek, musi być interpretowana ściśle, a wykładnia pojęcia: „dobro wymiaru sprawiedliwości” winna być zdecydowanie restryktywna. Przedstawione zaś we wniosku, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, okoliczności, tylko pozornie, zdają się przemawiać za uwzględnieniem wniosku, ponieważ pojęcia dobro wymiaru sprawiedliwości, nie można utożsamiać ani z komfortem pracy sędziego (sędziów), ani odnosić do przewidywanego zainteresowania społecznego i medialnego rozpoznawaną sprawą.

Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2016 r., IV KO 82/17, przez pojęcie „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o jakim mowa w przepisie art. 37 k.p.k., należy rozumieć taki stan rzeczy, w którym w procesie rzetelnym, prowadzonym bez nieuzasadnionej zwłoki, przez niezawisły i bezstronny sąd, całokształt okoliczności mu towarzyszących sprzyja ustaleniu prawdy i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa, a chroni przed taką odpowiedzialnością osobę niewinną.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.