IV KO 83/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 83/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie M.W.‎skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z ar. 294 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 1 k.k. i in. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2021 r.,‎w kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. II AKa (…),zmieniającym wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. ‎z dnia 27 czerwca 1997 r., sygn. III K (…) oraz Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 31 października 2001 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2001 r., sygn. III K (…), na podstawie art. 544 § 3 k.p.k. postanowił:

1. stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowań karnych prawomocnie zakończonych wobec M.W. wyrokami Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. II AKa (…) i Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 31 października 2001 r., sygn. II AKa (…), 2. obciążyć Skarb Państwa wydatkami postępowania w kwestii wznowienia postępowania. UZASADNIENIEPismem z dnia 18 czerwca 2021 r. skazany M.W. wniósł o „wznowienie z urzędu postępowań sądowych zakończonych wobec niego prawomocnymi wyrokami: Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 czerwca 1997 r., sygn.

III K (…), Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. II AKa (…), Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2001 r., sygn. III K (…) oraz Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 31 października 2001 r., sygn. II AKa (…)”. Jako podstawę wznowienia M.W. wskazał na zaistnienie na gruncie niniejszych spraw bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Uzasadnienia tej podstawy wznowienia skazany upatrywał w fakcie istnienia w ww. sprawach dwóch wyroków skazujących, co „zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi jak i kodeksem karnym, a przede wszystkim z Konstytucją jest niezgodne, łamiące wszelkie prawa i zasady prawne nie wspominając praw Konstytucyjnych jak i moralnych”.Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wskazanych wyżej orzeczeń i skierowanie spraw do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie skazany wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, celem reprezentacji w niniejszym postępowaniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Na wstępie przypomnieć należy niebudzący w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego fakt, że wznowienie postępowania z powodu uchybień stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k. możliwe jest wyłącznie z urzędu. Powyższe oznacza, że strona nie dysponuje w tym zakresie własnym wnioskiem o wznowienie postępowania i nie jest legitymizowana do złożenia takiego wniosku przy zachowaniu wymogów przewidzianych w treści art. 545 § 2 k.p.k.

Może natomiast, korzystając z uprawnień wynikających z dyspozycji art. 9 § 2 k.p.k., zasygnalizować Sądowi istnienie takich uchybień, co wywołuje potrzebę podjęcia rozważań w zakresie przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. I tak właśnie, jako inicjatywę z art. 9 § 2 k.p.k., Sąd Najwyższy potraktował „wniosek” skazanego M.W..W dalszej kolejności wskazać należy, że pismo inicjujące przedmiotowe postępowanie jest kolejnym pismem pochodzącym od skazanego, sygnalizującym potrzebę rozważenia zaistnienia we wskazanych wyżej postępowaniach karnych bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci powagi rzeczy osądzonej.

W związku z poprzednim pismem skazanego dotyczącym tożsamej kwestii i odnośnie tych samych wyroków skazujących przed Sądem Najwyższym toczyło się postępowanie wznowieniowe pod sygn. akt IV KO 95/19. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV KO 95/19 Sąd Najwyższy stwierdził, że brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowań karnych prawomocnie zakończonych wobec M.W. wyrokami Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. II AKa (…) i Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 31 października 2001 r., sygn.

II AKa (…), a wydatkami postępowania w kwestii wznowienia obciążył Skarb Państwa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Najwyższy w sposób niezwykle wnikliwy i szczegółowy przedstawił argumentację sprzeciwiającą się uznaniu, jakoby na gruncie wskazanych wyżej postępowań karnych doszło zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci sygnalizowanej przez wnioskodawcę powagi rzeczy osądzonej. Argumentację tę Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni podziela i nie widząc potrzeby jej ponownego przytaczania, przyjmuje jako własną.W świetle powyższych rozważań, skutkujących wnioskiem o niezaistnieniu w niniejszej sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. oraz w związku z niedopatrzeniem się żadnej innej podstawy z art. 439 § 1 k.p.k., skutkującej potrzebą wznowienia postępowania, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k., stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu,O wydatkach związanych z niniejszym postępowaniem Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 638 k.p.k.Z tych względów postanowiono jak na wstępie.as