IV KO 81/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 81/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 22 listopada 2016 r., w sprawie S. W., skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in., wniosku skazanego, o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w N. z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K […], na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w N. z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K […], S. W. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 148 § 1 k.k. oraz z art. 207 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa […], utrzymał w mocy ww. wyrok Sądu Okręgowego w G..W piśmie datowanym na dzień 29 lipca 2014 r. skazany S. W. wniósł o wznowienie postępowania w ww. sprawie. Wyznaczony skazanemu obrońca z urzędu poinformował Sąd Najwyższy o niestwierdzeniu podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt IV KO 73/14, odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania.

Zarządzenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV KO 73/14.W dniu 4 października 2016 r. skazany S. W. złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania, w którym wskazał, że: w toku postępowania nie był w stanie korzystać w pełni ze swojego prawa do obrony, jego dzieci nikomu nie opowiadały o doznawanej w domu przemocy, należy ponownie zweryfikować zeznania przesłuchanych w sprawie świadków - w tym z użyciem wariografu, należy zakwestionować wiarygodność zeznań jego małżonki.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Z treści wniosku skazanego o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność, w związku z czym należało odmówić przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia braków formalnych.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540 a k.p.k., art. 540 b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania - z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.

Ustawodawca wskazał w treści tego przepisu okoliczności, które mogą świadczyć o oczywistej bezzasadności wniosku, wskazując przede wszystkim na odwoływanie się do tych okoliczności, które były już rozpoznawane na skutek wniosku o wznowienie postępowania lub z urzędu. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW2016, nr 1, poz. 5).Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

W złożonym obecnie wniosku skazany S. W. odwołuje się w zasadzie do tożsamych okoliczności, które podawał już we wniosku z dnia 29 lipca 2014 r., ale i w kolejnych pismach, sukcesywnie dołączanych do jego wniosku. W tamtym postępowaniu o wznowienie postępowania (sygn. akt IV KO 73/14) obrońca skazanego dokonał analizy akt sprawy w kontekście wszelkich ustawowych przesłanek sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, stwierdzając że w sprawie nie znajduje zastosowania żadna z określonych przez ustawodawcę podstaw do wznowienie postępowania.

Takich podstaw nie dostarczył również i teraz skazany. Podnoszone przez skazanego okoliczności, w tym chociażby wynikające z załączonej do akt sprawy dokumentacji dokonanie samouszkodzenia po popełnionym przestępstwie, nie wskazuje jeszcze, że w sprawie doszło do naruszenia prawa do obrony. Pozostałe argumenty wniosku zmierzają do zdyskredytowania wiarygodności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie mieszczą się w ustawowym kręgu podstaw wznowienia postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.[aw]