Legislator Case Law & Legislation
IV KO 8/20 AI generated

IV KO 8/20 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KO 8/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Do Sądu Najwyższego wpłynął postulat Sądu Rejonowego w M. przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z zażalenia R. M. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w M.. Przedmiotowym postanowieniem, ze względu na brak ustawowych znamion czynu zabronionego, umorzono śledztwo w sprawie PR Ds. (…) o niedopełnienie obowiązków oraz przekroczenie uprawnień m.in. przez sędziów Sądu Rejonowego w M..W uzasadnieniu wystąpienia Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania zażalenia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż swoboda orzekania jest w tej sprawie znacznie ograniczona tym, iż osobami objętymi zawiadomieniem o przestępstwie złożonym przez R.

Legislator headnote

AI generated

art. 37 k.p.k, art. 41 § 1 k.p.k, art. 42 § 4 k.p.k; IV KO 8/20 · Sąd Najwyższy: SN z 21 maja 2008 r., IV KO 54/08). W realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą ani przesłanki do wyłączenia sędziów, na co trafnie wskazał Sąd Okręgowy w K. w postanowieniu z 22 sierpnia 2019r., ani do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym przez Sąd Rejonowy, że w przypadku, gdy strona postępowania niezadowolona z finałowego zakończenia śledztwa wniosła zażalenie na postanowienie prokuratora odmawiające wszczęcia postępowania karnego, uzasadnione było skorzystanie z właściwości delegacyjnej.

Keywords

AI generated
local access to the law resolution of jurisdictional dispute prorogation of jurisdiction declining of jurisdiction postponement of trial lack of prosecutorial standing

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k
akt II Kp (…), na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
o wyłączenie ich od rozpoznawania niniejszej sprawy, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., warto było zauważyć, że tryb określony w art.
art. 42 § 4 k.p.k
nie jest swoistym „trybem odwoławczym” od orzeczeń wydanych na podstawie art. 42 § 4 k.p.k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KO 8/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie z zażalenia R. M. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. z dnia 28 lutego 2019r., sygn. akt PR Ds. (…), o odmowie wszczęcia śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 5 lutego 2020r., inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 stycznia 2020r., sygn. akt II Kp (…), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął postulat Sądu Rejonowego w M. przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z zażalenia R. M. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w M.. Przedmiotowym postanowieniem, ze względu na brak ustawowych znamion czynu zabronionego, umorzono śledztwo w sprawie PR Ds. (…) o niedopełnienie obowiązków oraz przekroczenie uprawnień m.in. przez sędziów Sądu Rejonowego w M..W uzasadnieniu wystąpienia Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania zażalenia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż swoboda orzekania jest w tej sprawie znacznie ograniczona tym, iż osobami objętymi zawiadomieniem o przestępstwie złożonym przez R.

M. są sędziowie Sądu występującego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje;Inicjatywa Sądu Rejonowego w M. nie zasługiwała na uwzględnienie.Ponieważ rozpatrywane wystąpienie spowodowane było dezaprobatą dla stanowiska Sądu Okręgowego w K., który postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2019r., nie uwzględnił wniosków sędziów Sądu Rejonowego w M. (k.

13) o wyłączenie ich od rozpoznawania niniejszej sprawy, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., warto było zauważyć, że tryb określony w art. 37 k.p.k. nie jest swoistym „trybem odwoławczym” od orzeczeń wydanych na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. Instytucje przewidziane w art. 41 § 1 k.p.k. i art. 37 k.p.k. pełnią odmienne funkcje i opierają się na odmiennych przesłankach. O ile bowiem w wypadku wyłączenia iudex suspectus podstawą jest obiektywnie istniejące zagrożenie dla bezstronności sędziego, spowodowane istnieniem okoliczności wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k., o tyle przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. następuje w obliczu możliwości powstania "zewnętrznego" przekonania o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy (zob. post.

SN z 21 maja 2008 r., IV KO 54/08). W realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą ani przesłanki do wyłączenia sędziów, na co trafnie wskazał Sąd Okręgowy w K. w postanowieniu z 22 sierpnia 2019r., ani do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym przez Sąd Rejonowy, że w przypadku, gdy strona postępowania niezadowolona z finałowego zakończenia śledztwa wniosła zażalenie na postanowienie prokuratora odmawiające wszczęcia postępowania karnego, uzasadnione było skorzystanie z właściwości delegacyjnej.

Punkt widzenia Sądu właściwego wymagał zdecydowanej krytyki. Przede wszystkim trzeba dostrzec, że procedowanie Sądu w sprawie zażalenia R. M. nie będzie się wiązało z merytorycznym rozstrzyganiem w przedmiocie jego zarzutów w stosunku do konkretnej osoby. Oznacza to, że złożone zażalenie będzie prowadziło do kontroli prawidłowości orzeczenia niesądowego organu procesowego prowadzącego postępowanie przygotowawcze jedynie w sferze przedmiotowej, tzn. czy w ogóle opisane w zawiadomieniu zachowania można zakwalifikować jako przestępstwa, a nie na płaszczyźnie podmiotowej, czyli rozstrzygania o odpowiedzialności karnej wskazanych w zawiadomieniu osób.

Należało zauważyć, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dotyczyło zachowań sędziów, przeciwko którym nie toczy się ani postępowanie o uchylenie immunitetu, ani postępowanie dyscyplinarne. Z tego względu obawa Sądu, iż rozpoznanie zażalenia zgodnie z właściwością miejscową godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości, była zbyt daleko idąca.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.