IV KO 78/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 78/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący sprawozdawca)

SSN Roman Sądej

SSN Józef Dołhy

w sprawie

E. K.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 8 lipca 2010 r.

wniosku Sądu Okręgowego w K.

w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu

na podstawie art. 37 k.p.k.

postanawia

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Do Sądu Okręgowego w K. wpłynął akt oskarżenia przeciwko E. K., w

którym postawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. i art. 300

§ 3 k.k. w zw. z art. 300 § 1 k.k. w zw. z art. 308 k.k. i art. 296 § 2 i 3 k.k. w zw.

z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.278 § 1 k.k., polegającego m.in. na działaniu

na szkodę wierzycieli, w tym Sądu Okręgowego w K. na kwotę 5. 562, 39 zł.

We

wniosku

o

przekazanie

sprawy

innemu

sądowi

równorzędnemu

podniesiono, że skoro pokrzywdzonym jest Sąd Okręgowy w K., to wzgląd na

dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga rozpoznania sprawy przez inny sąd

równorzędny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wystąpienie Sądu Okręgowego w K. nie jest zasadne. Przede wszystkim

zauważyć należy, że ocena, czy wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości

przemawia za przekazaniem sprawy innemu sądowi równorzędnemu, powinna

zostać dokonana w oparciu realia konkretnej sprawy. Stwierdzić również trzeba,

że art. 37 k.p.k. stanowi wyjątek od zasady rozpoznania sprawy przez sąd

właściwy miejscowo, a więc jako przepis wyjątkowy nie może podlegać

wykładni rozszerzającej. Nadto prawo do rozpoznania sprawy przez właściwy

sąd,

jest

jednym

z

komponentów

konstytucyjnej

zasady

prawa

do

sprawiedliwego (rzetelnego) procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P.).

W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd Okręgowy w K. wskazany został

w akcie oskarżenia jako jeden z wielu pokrzywdzonych w związku z

posiadaniem wierzytelności w kwocie 5.562,39 zł, ale nie w stosunku do

oskarżonego, ale innego podmiotu, zaś jedynie działania oskarżonego miały

doprowadzić do braku możliwości zaspokojenia przed ten podmiot wierzycieli.

W takiej sytuacji pokrzywdzenie Sądu Okręgowego w K. wiąże się jego

funkcjonowaniem w znaczeniu organizacyjno – ustrojowym i nie jest związane

z czynnościami urzędowymi sędziów. W uzasadnieniu postanowienia nawet nie

wykazano, poza przywołaniem orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących

odmiennych sytuacji faktycznych, że rzeczywiście wskazana okoliczność może

mieć wpływ na swobodę orzekania przez sędziów tego Sądu lub stwarzać

uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób

obiektywny. Trudno bowiem uznać, aby w odczuciu społecznym, fakt, iż Sąd

Okręgowy w K. nie mógł uzyskać zaspokojenia wierzytelności od innego

podmiotu w kwocie 5. 562, 39 zł w związku z działaniami oskarżonemu w

ramach sprawowanych funkcji, może mieć jakikolwiek wpływ na bezstronność

sędziów tego Sądu, którzy przecież nie pozostają w stosunku zatrudnienia z tym

Sądem, a w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli. Nie ma więc żadnych

racji przemawiających za uznaniem, że dobro wymiaru sprawiedliwości

mogłoby zostać zagrożone w wypadku rozpoznania tej sprawy przez sędziów

Sądu Okręgowego w K.. Wręcz przeciwnie, uwzględnienie wniosku mogłoby

wywołać efekt całkiem odwrotny, a mianowicie osłabiający zaufanie do

niezależności sędziów i ich zdolności do obiektywnego orzekania.

Z

tych

wszystkich

względów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

postanowieniu.

/tp/