IV KO 55/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 55/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Jacek Sobczak‎SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie R. D.‎skazanego z art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i innych‎po rozpoznaniu kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 31 października 2012 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 6 czerwca 2012 r., postanowił stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 października 2012 r.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r., Sąd Okręgowy w G. uznał R. D. winnym szeregu przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i 60 § 5 k.k. wymierzył mu karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 10 i karę grzywny w wymiarze 360 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 30 złotych.Wobec niezaskarżenia tego wyroku przez żadną ze stron, stał się on prawomocny.W wyniku kasacji wywiedzionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść R.

D., wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r. w zakresie rozstrzygnięcia o karach łącznych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.Ponownie orzekając w tej sprawie, wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r., Sąd Okręgowy w G. wymierzył R. D. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.Wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.W piśmie z dnia 23 lipca 2013 r. obrońca skazanego R.

D. wniósł o wszczęcie z urzędu postępowania o wznowienie w tej sprawie wskazując na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej opisanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. w powiązaniu z art. 607 e § 3 pkt 7 k.p.k. ponieważ, zdaniem skarżącego, czyny za jakie skazany został R. D. nie stanowiły podstawy jego przekazania do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, a skazany, po jego przekazaniu do Polski, nie złożył przed właściwym sądem oświadczenia o zrzeczeniu się zasady specjalności.

Obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów I i II instancji i umorzenie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek obrońcy jest bezzasadny, gdyż brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowania karnego przeciwko R. D. w sprawie Sądu Apelacyjnego w […].Nie ulega wątpliwości, że R. D. w toku posiedzenia przed Sądem Okręgowym w G. w dniu 16 listopada 2009 r. (k. 3071), pouczony przez Sąd o konsekwencjach rezygnacji z zasady specjalności, oświadczył: „zrzekam się korzystania z prawa do ochrony wynikającej z prawa osoby wydanej w wyniku Europejskiego Nakazu Aresztowania i wyrażam zgodę na prowadzenie przeciwko mnie postępowania karnego w niniejszej sprawie”.

Jednocześnie przewodniczący stwierdził z urzędu, że oświadczenie dotyczy postępowania toczącego się pod sygn.. […].W toku dalszych szczegółowych wyjaśnień składanych przez R. D. od dnia 7 grudnia 2009 r. do dnia 14 czerwca 2010 r. oraz eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 8 czerwca 2010 r. z jego udziałem (k. 3128-3156) przyznał się on do dokonania szeregu przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ujawnił okoliczności ich popełnienia oraz osoby, z którymi ich dokonał.

Wyjaśnienia te dały podstawę do wydania w dniu 17 czerwca 2010 r. postanowienia o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów R. D. (14 czynów), a następnie skierowania aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w G. w dniu 27 grudnia 2010 r. (k. 4413-4440) z wnioskiem o zastosowanie wobec R. D. dobrodziejstwa wynikającego z art. 60 § 3 i 4 k.k.W ostatnim słowie, po zamknięciu przewodu sądowego, na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r., R. D. oświadczył: „zgadzam się z wnioskiem prokuratora” (k. 4572). Obrońca oskarżonego R.

D. wniósł „o taką karę o jaką wnosi prokurator” (k. 4572).Ani oskarżony R. D., ani też jego obrońca nie zażądali uzasadnienia wyroku w tej sprawie Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r.Wskazane okoliczności dowodzą, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania z urzędu w tej sprawie, albowiem oświadczenie złożone przez R. D. przed Sądem Okręgowym w G. w dniu 16 listopada 2009 r. stanowiło zrzeczenie się zasady specjalności w rozumieniu art. 607 e § 1 pkt 7 k.p.k. umożliwiające prowadzenie przeciwko niemu postepowanie o czyny popełnione przed jego przekazaniem w trybie europejskiego nakazu aresztowania.Oczywiście przewidziane w art. 607 e § 3 pkt. 7 k.p.k. zrzeczenie się przez osobę przekazaną korzystania z prawa określonego w § 1 tego przepisu, czyli z tzw. zasady specjalności, jeżeli zostało skutecznie złożone jest nieodwoływalne (por postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2013 r., V KK 160/12, OSNKW 2013, nr 4, poz. 30).Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.