IV KO 49/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 49/21 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie z wniosku M. M. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 lipca 2021 r.‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II K (...), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny osobisty wniosek M. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II K (..). We wniosku M. M. wskazał, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia, albowiem orzekający w sprawie sędzia Sądu Okręgowego w T. A. H. jest osobą stronniczą z uwagi na fakt, że skazany składał obciążające zeznania wobec jednego z sędziów, który jest podwładnym sędziego A.

H.. Nadto, skazany podniósł, że Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 24 marca 2021 r. wydanym w sprawie II AKo (…) wyłączył wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w T. od rozpoznania sprawy z zażalenia skazanego na postanowienie Prokuratury Okręgowej w T. o odmowie wszczęcia śledztwa o czyn z art. 231 § 1 k.k. zarzucany m. in. sędziemu A. H. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia jego braków formalnych i bez próby ich usunięcia poprzez wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.

Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pismo skazanego M.

M. nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania ujęte w art. 540 § 1 – 3 k.p.k. Wnosząc o wznowienie postępowania skazany powołuje się na okoliczności, które nie są związane z przedmiotowym postępowaniem. Zauważyć należy, że fakt, iż sędziowie Sądu Okręgowego w T. zostali wyłączeni od rozpoznania sprawy z zażalenia M. M. dotyczy zupełnie innego przedmiotu postępowania. Dość wspomnieć, że skarżący zarzuca w niej przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych (sędziów) i z tego chociażby powodu inni sędziowie, którzy utrzymują wzajemne kontakty służbowe i towarzyskie nie powinni rozpoznawać tej sprawy.

Nie dostrzegając także, aby zachodziły inne okoliczności, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że jest on bezzasadny w stopniu oczywistym i w trybie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić jego przyjęcia.