IV KO 48/23 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II Ka 867/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Arkadiusza Szewczaka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy A. K. oskarżonej z art.286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem częściowej opłaty, zwalniając ją od uiszczenia opłaty w pozostałym zakresie oraz zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 867/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ----------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: 1. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnieniom tym nie można przyznać waloru wiarygodności, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku że wyjaśnienia oskarżonej były spójne, konsekwentne i wiarygodne, a zwłaszc7a w zakresie niedokonania zapłaty ceny sprzedaży przez pokrzywdzonych, wypełnienia części formularza umowy - in blanco, dokonywania uzupełnień niektórych danych bez obecności oskarżonej przez osobę trzecią (m.in. ceny sprzedaży), które zostały potwierdzone innymi uznanymi za wiarygodne dowodami, w tym dokumentem umowy sprzedaży samochodu oraz dowodem z dokumentu zapisu konwersacji w komunikatorze M. pomiędzy świadkiem O. H. (żoną pokrzywdzonego P. H.), a świadkiem K. D. (siostrą oskarżonej), 2. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadków K. D. i M. C. (1) poprzez uznanie, iż nie można na ich podstawie poczynić ustaleń faktycznych, albowiem świadkowie - siostra i syn - mogą celowo chcieć uwiarygodnić wersję oskarżonej, w sytuacji, gdy zeznania świadków są spójne wzajemnie niesprzeczne, potwierdzone w częściowo innymi dowodami, w tym z dokumentów- korespondencja świadka K. D. z O. H. za pośrednictwem komunikatora M. oraz zeznaniami P. M., 3. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonych M. A. (1) (brata O. H.), P. H. oraz świadka O. H. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tych świadków są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniające i konsekwentne, a co tym idzie są wiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tych dowodów powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniające i konsekwentne, a nadto sprzeczne z innymi dowodami uznanymi przez sąd za wiarygodne, a to zeznaniami świadka P. M., czy dowodem z dokumentów - wydruku korespondencji M. prowadzonej przez świadka O. H. z siostrą oskarżonej świadkiem K. D., 4. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka J. K. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tego świadka są wiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są wiarygodne, albowiem świadek w sprawie ma wiedzę tylko pośrednią, której źródłem są pokrzywdzeni, nie była obecna w czasie zawierania umowy i wykonania umowy sprzedaży samochodu B., przekazywania ceny zapłaty przez pokrzywdzonych, a nadto jest w bliskich relacjach osobistych z pokrzywdzonymi, 5. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka P. M. (świadek zgłoszony przez oskarżycieli posiłkowych), poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków, iż świadek potwierdził wersję zdarzeń prezentowaną przez pokrzywdzonych, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż świadek potwierdził fikcyjność umowy sprzedaży samochodu B., a przez to niedokonanie przez pokrzywdzonych zapłaty ceny sprzedaży, albowiem świadek na rozprawie zeznał cyt. „Pan M. (A.) pożyczył (oskarżonej) pieniądze w zastaw za samochód i oskarżona uciekła nie oddają pieniędzy...". „M. wziął w zastaw samochód", a co za tym idzie świadek potwierdził częściowo wersję zdarzeń prezentowaną przez oskarżoną w tym zakresie, 6. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z dokumentów - wydruku korespondencji M. prowadzonej przez świadka O. H. z siostrą oskarżonej świadkiem K. D. polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż na podstawie tych dowodów nie można ani pośrednio, ani bezpośrednio dokonać ustaleń faktycznych ani też weryfikować dowodów osobowych, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż przedmiotowe dowody potwierdzają wyjaśnienia składane przez oskarżoną w toku postępowania w zakresie okoliczności zawarcia umowy sprzedaży samochodu B., w tym wypełnienie niektórych rubryk formularza umowy bez jej wiedzy, a nadto niedokonania zapłaty ceny sprzedaży; W konsekwencji obrazy powyższych przepisów postępowania zarzucam: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżona A. K. w dniu 8 marca 2019 r. w S. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 45.000 zł. M. A. (1) i P. H. w ten sposób, że w dniu 8 marca 2019 r. zawarła z w/w umowę sprzedaży pojazdu marki B. za kwotę 45.000 zł., który to pojazd pokrzywdzeni kupili na współwłasność, z zamiarem niewydania pojazdu nabywcom, przyjęła od pokrzywdzonych kwotę 45.000 zł. tytułem zapłaty za pojazd, co finalnie skutkowało błędnym uznaniem oskarżonej winną czynu opisanego w art 286 § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obrońcy okazały się niezasadne. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, szczegółowo uzasadnił jakie dowody i w jakim zakresie obdarzył walorem wiarygodności, a jakie uznał za niewiarygodne. Zarzuty podniesione przez obrońcę stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji, stanowią ich wybiórczą ocenę korzystną dla oskarżonej, pomijając okoliczności niekorzystne, które zaważyły na prawidłowym przyjęciu, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej czynu z art. 286 § 1 kk. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 kpk, jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. O dowolności ustaleń nie świadczy natomiast sytuacja, gdy w obszarze jednego dowodu sąd uzna za niewiarygodną określoną część depozycji źródła dowodowego, zaś w innej części obdarzy je wiarą, zwłaszcza, że przepisy postępowania karnego nie przyznają prymatu relacjom złożonym przed sądem nad tymi złożonymi na wcześniejszym etapie postępowania. Istotne jest to, by przeprowadzona przez sąd meriti ocena pozostawała w zgodzie z regułami poprawnej oceny dowodów (wyrok SA w Katowicach z dnia 10 listopada 2016 r., II AKa 420/16). W związku z tym nie można jak czyni to obrońca oskarżonej przyjąć, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zeznań świadków K. D., M. C. (2), O. H., P. H. M. A. (2), J. K. i P. M. jest nieprawidłowa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zeznania świadków zestawiając je z depozycjami pozostałych w sprawie świadków. Należy zauważyć, iż bezpośrednimi świadkami zdarzenia byli pokrzywdzeni- M. A. (1) oraz P. C., O. H. oraz oskarżona, która podała alternatywną wersję wydarzeń. Przy czym J. K. nie była obecna przy zawarciu sprzedaży umowy pojazdu marki B., ale słyszał o zawarciu takiej umowy i widziała oskarżoną tuż po transakcji, która nie zachowywała się jak osoba „zmuszona” do zawarcia umowy. Pozostali świadkowie znali okoliczności sprawy „ze słyszenia” bądź od oskarżonej bądź pokrzywdzonych. Ocena zeznań świadków K. D. oraz M. C. (1) dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Świadkowie Ci nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia, znali zdarzenie jedynie z opisu relacji przez oskarżoną, która niewątpliwie przedstawiła w toku postępowania odmienną wersję, nie korespondującą z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania świadka K. D. związane ze złożeniem zeznań pod przymusem są niewiarygodne w sytuacji, gdy świadek podpisała protokół z przesłuchania pod własnoręczną adnotacją „treść zgodna z tym co powiedziałam”. W związku z tym akceptowała treść spisanych przez funkcjonariusza Policji zeznań (k. 20-21). Należy podkreślić, że świadka w pierwszych zeznaniach mówiła, że słyszała od siostry o zawarciu pod przymusem umowy sprzedaży pojazdu (k.21), a w toku postępowania sądowego mówiła o zawarciu dwóch umów, w tym również umowy pożyczki. O wartości dowodu nie przesądza pochodzenie od osoby o bliższym lub dalszym stopniu pokrewieństwa, sympatie czy też antypatie między świadkami, lecz treść poszczególnych dowodów, tj. treść zeznań - tak w aspekcie ich wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden przeprowadzony w sprawie dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. II AKa 47/15). Zeznania świadka K. D. zmierzały do potwierdzenia nieudolnej linii obrony przyjętej przez oskarżoną, Świadek P. M. zeznał w sposób bardzo ogólny jedynie o wzajemnych rozliczeniach na tle finansowym pomiędzy pokrzywdzonymi a oskarżoną, natomiast nie wiedział kiedy i w jakiej wysokości pokrzywdzeni pożyczyli pieniądze oskarżonej oraz okoliczności związanych z zawarciem umowy sprzedaży samochodu B.. Brak także podstaw do przyznania wiarygodności w zakresie wyjaśnień złożonych przez oskarżoną związanych z wypełnieniem umowy in blanco, a także jej podpisania pod przymusem, stosowaniem przemocy, gróźb, szantażu wobec niej, ponieważ A. K.: - nie zgłosiła faktu zawarcia umowy pojazdu pod przymusem organom ścigania (tuż po zawarciu umowy, ale również do dnia przesłuchania 7 maja 2021 roku), ani nie potrafiła racjonalnie wyjaśnić dlaczego tego nie uczyniła (obawa o własne bezpieczeństwo nie stanowi takiej podstawy, a wręcz przeciwnie powoduje, że potencjalny sprawca czując się bezkarnie może podejmować kolejne negatywne czynności wobec swojej „ofiary”), a więc brak podstaw do uznania, że zawarta umowa była nieważna, gdyż zawarta pod przymusem, - pokrzywdzeni pozostawili do dyspozycji oskarżonej dokumenty pojazdu w celu dalszego używania przez umówiony czas do chwili wydania im pojazdu, natomiast oskarżona nie potrafiła wyjaśnić okoliczności posiadania dokumentów pojazdu, - po sporządzeniu umowy rzekomo pod „przymusem i stosowaniem siły fizycznej” następnego dnia oskarżona uczestniczyła w uroczystości rodzinnej u pokrzywdzonych (k. 149v); - miesiąc po zawarciu umowy z pokrzywdzonymi oskarżona sprzedała pojazd, rzekomo z uwagi na znaczne uszkodzenia powstałe na parkingu w S. (k.149), co nie zostało odnotowane w żaden sposób ani na umowie sprzedaży z dnia 8 kwietnia 20219 r., ani potwierdzone przez nabywcę pojazdu świadka T. Z. (k. 38v, 39), - wyjaśnienia oskarżonej nie pokrywają się z zeznaniami świadków, za wyjątkiem zeznań M. C. (1) i K. D., które nie zostały obdarzone walorem wiarygodności. Przechodząc do oceny korespondencji komunikatora M. znajdującej się w aktach sprawy pomiędzy O. H., a K. D. z której niewątpliwie wynika, iż oskarżona była zadłużona u pokrzywdzonych – kwota zadłużenia wobec pokrzywdzonych to 100.000 zł. Okoliczność zamiaru zbycia pojazdu przez pokrzywdzonych w celu odzyskania pieniędzy zdaniem Sądu Okręgowego nie ma znaczenia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy i prawidłowej oceny przez Sąd Rejonowy wypełnienia przez oskarżoną znamion czynu z art. 286 § 1 kk. Należy zauważyć, iż obrońca dokonuje także wybiórczej i tendencyjnej oceny wiadomości z komunikatora M., której Sąd Okręgowy nie podziela, zwłaszcza gdy posługując się komunikatorami przesyłane wiadomości są spontaniczne, ograniczone są do minimum, bez zachowania np. zasad interpunkcji co jest faktem powszechnie znanym. Ponadto pokrzywdzony M. A. (1) chciał użyczyć oskarżonej pojazd marki S. „żeby jej bez auta nie zostawiać” (k. 156). Trudno przyjąć, że tak postępuje osoba, która przemocą miała spowodować podpisanie przez oskarżoną umowy sprzedaży. Pokrzywdzeni nie negowali, że chcą sprzedać zakupiony od oskarżonej pojazd, aby odzyskać część pieniędzy. Drugi z cytowanych zapisów może wskazywać, że oskarżona nie chce oddać swojego długu, a nie samochodu (k.12 apelacji). Natomiast postępowanie oskarżonej w niniejszej sprawie cechowało odkładanie w czasie nie tylko wydania przedmiotowego pojazdu, ale także rozliczenia się w związku z przeprowadzonymi inwestycjami. Pomimo, iż kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami w zakresie poczynionych inwestycji nie są przedmiotem niniejszego postępowania tym nie mniej obrazują podejście oskarżonej do dotrzymywania zawieranych umów. Oskarżona wielokrotnie przekładała zwrot pieniędzy podając coraz to nowe powody- finalnie kradzieży konta elektronicznego, a tym samym zapisanej w postaci elektronicznej waluty. Takie samo postępowanie miało miejsce w zakresie wywiązania się z umowy sprzedaży pojazdu marki B. zawartej w dniu 8 marca 2019 r. pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzonymi. Oskarżona kilkukrotnie przekładała umówiony termin wydania pojazdu, finalnie opuszczając miejsce pobytu. Z akt sprawy w szczególności zeznań świadków nie wynika, aby oskarżona wbrew jej twierdzeniom zawarła przedmiotową umowę pod przymusem. Okoliczność, spisania umowy sprzedaży pojazdu marki B. dwoma czy jak twierdzi obrońca oskarżonej trzema charakterami pisma w ocenie Sadu Okręgowego nie ma znaczenia zwłaszcza gdy świadek P. H. oraz O. H. zeznali, iż umowa była wypełniana zarówno przez oskarżoną jak i O. H.. Oskarżona nie kwestionowała podpisu pod zawartą umową, potwierdziła także własnoręczne wpisanie swoich danych oraz oznaczenie sprzedawanego pojazdu. Jednocześnie podnoszone szeroko przez skarżącego okoliczności zawarcia umów pożyczki będą podlegać ocenie w postępowaniu cywilnym. Analiza umowy sprzedaży, wbrew twierdzeniom skarżącego nie wskazuje, że M. A. (1) był współwłaścicielem sprzedawanego auta, ale współwłaścicielem kupowanego auta. W wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r. o sygn. II AKa 256/16 Sąd Apelacyjny w Łodzi wyraził pogląd w pełni akceptowany przez Sąd Okręgowy w Siedlcach zgodnie z którym podstawowym kryterium rozgraniczenia czynu przestępnego z art. 286§1 kk. od jedynie niewywiązania się z zobowiązania o charakterze cywilno- prawnym jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o stosownym zabarwieniu. Oszustwo w rozumieniu wskazanego przepisu może być bowiem występkiem popełnionym tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, obejmującym cel i sposób działania. Nie każda zatem nierzetelna realizacja umowy cywilno- prawnej może stanowić przestępstwo stypizowane w art. 286§1 kk. Procesowej weryfikacji wymaga w szczególności ustalenie, czy niemożność zapłaty wynikała z powodów obiektywnych, w tym takich przesłanek, jak choćby brak zapłaty określonych kwot pieniężnych na rzecz oskarżonego przez inne podmioty gospodarcze, z którymi łączyły go stosunki majątkowe. W niniejszym stanie faktycznym nie powinno budzić wątpliwości, iż oskarżona od początku nie miała zamiaru wydać pojazdu kupującym tj. M. A. (1) oraz P. H.. O ile początkowo strony umówiły się na wydanie pojazdu na następny dzień to następnie oskarżona podając kolejne powody braku możliwości wydania przedmiotowego pojazdu, finalnie nie wydała go, zmieniła miejsce pobytu, aby miesiąc później sprzedać innemu nabywcy. Sprzedaż miała miejsce 10 kwietnia 2019 roku, a oskarżona jeszcze 14 kwietnia 2019 roku w rozmowie telefonicznej prosiła M. A. (1) o przesunięcie terminu wydania pojazdu. Niezasadność zarzutów związanych ze sferą oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkowała również niezasadnością błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny sprowadzające się w istocie do zanegowania sprawstwa oskarżonej. Jeśli sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok SA w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 171/15). Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne, mocne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pozwala na stwierdzenie, iż oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przypisanego jej czynu z art. 286 § 1 kk. We wniesionej apelacji skarżący nie zarzucił pierwszoinstancyjnemu rozstrzygnięciu o karze rażącej niewspółmierności. Przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by na skutek tak sformułowanego środka odwoławczego odnieść się do rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonej w zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17, Legalis Numer 1728581). Należy podkreślić, że orzeczone wobec oskarżonej kary są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają okoliczności łagodzące i obciążające i spełniają dyrektywy społecznego oddziaływania kary. Wniosek Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej A. K. od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutów skutkowała niezasadnością wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 utrzymany w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec nieuwzględnienia zarzutów wyrok został utrzymany w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636§1 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem częściowej opłaty, zwalniając ją od uiszczenia opłaty w pozostałym zakresie oraz kwotę 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 listopada 2022 r.

Sygn. akt II Ka 436/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy S. C. oskarżonego z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt II K 783/21 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1020 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 436/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie II K 783/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 170 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1), który to wniosek był podyktowany brakiem odniesienia się przez biegłego do wszystkich zaistniałych w sprawie wątpliwości, w szczególności wyjaśnienia: co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany domu letniskowego M. K. przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 6 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1) skutkującą, naruszeniem prawa oskarżonego do obrony, ponieważ S. C. pozbawiony został możliwości przesłuchania biegłego na rozprawie i zadania biegłemu pytań, które mogły stworzyć szansę na wykazanie ewentualnych wadliwości podważanej opinii, na której Sąd Rejonowy oparł swe rozstrzygnięcie, a co z kolei miało bezpośredni wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy; art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także na wybiórczej analizie tylko jego części, która wyłącznie obciąża oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady obiektywizmu, a co w konsekwencji skutkowało: - jednostronną oceną materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające S. C., przy jednoczesnym pominięciu dowodów świadczących o tym, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; - podzielenie opinii biegłego sądowego E. I. (2) jako jasnej, pełnej i rzetelnej pomimo tego, że opinia ta w rzeczywistości nie odnosi się do kwestii, które mają istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego, w szczególności nie wyjaśnia okoliczności skąd w budynku należącym do oskarżyciela posiłkowego M. K. w dniu zdarzenia wytworzyła się wysoka temperatura, która spowodowała pożar; - zbagatelizowanie przy ferowaniu zaskarżonego wyroku faktu, że to kierownik budowy K. Ż. działający w imieniu inwestora M. K. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż: a. oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo i ponosi winę za sprzeczne z przepisami zamontowanie systemu dystrybucji gorącego powietrza w domu letniskowym należącym do M. K., podczas gdy przeanalizowany swobodnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy, prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, w szczególności, iż za dokonywaniem inspekcji bezpieczeństwa budynku należącego do oskarżyciela posiłkowego odpowiadał kierownik budowy P. Ż., który był przedstawicielem inwestora i który był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, co zwalania oskarżonego od ponoszenia odpowiedzialności w niniejszej sprawie; b. kwestia całkowicie zamkniętych anemostatów w domu M. K., które są niezwykle ważnym elementem instalacji grzewczej, nie miała wpływu na zaistnienie pożaru, podczas gdy tylko i wyłącznie ich prawidłowe używanie powoduje bezpieczne korzystanie z systemu dystrybucji gorącego powietrza ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zdaniem Sądu Okręgowego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazy przepisów postępowania odnoszące się do oddalenia wniosku dowodowego dotyczącego dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Jako trafne należy ocenić stanowisko Sądu Rejonowego, wyrażone w tej kwestii zarówno w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom apelującego, argumentacja Sądu Rejonowego odnosząca się do oddalonych wniosków dowodowych miała charakter rzeczowy, była osadzona w realiach sprawy i przekonująco wyjaśniała stanowisko Sądu, mające swoje oparcie normatywne w treści art. 170 kpk - w niniejszej sprawie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa oraz dokumentu w postaci prywatnej ekspertyzy. Z opinii jednoznacznie wynika, że przyczyną pożaru było zapoczątkowanie spalania elementu drewnianego przylegającego do rozgrzanego do temperatury minimum 180 o C przewodu dystrybucji gorącego powietrza. Wykonywanie żeliwnego wkładu kominkowego, jego zabudowy oraz systemu dystrybucji gorącego powietrza naruszało przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji poprzez miedzy innymi przechowywanie materiałów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposażenia wnętrz z materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 100 o C. Te same wnioski wysnuł biegły w prywatnej opinii. - wskazać należy, że to do Sądu należy decyzja, czy dowód z opinii ma być przeprowadzony pisemnie czy ustnie, zaś strona nie może domagać się zmiany formy tylko po to, by sprawdzić "wiarygodność" tej już uzyskanej. Nawet w podnoszonych w uzasadnieniu apelacji argumentach przewija się marginalizowany przez jej autora element istnienia wątpliwości co do jakości opinii. Tych natomiast skarżący albo nie podnosił w trakcie składania wniosków, albo nie był w stanie przekonać, że rzeczywiście one wystąpiły. Pamiętać bowiem należy, że decyzja o tym, czy opinia pozostawia wątpliwości, nie należy do stron postępowania, lecz do Sądu i nie wystarczy tu występujące u strony poczucie niedosytu, że biegły nie dość prosto, nie dość przekonująco, nie dość wyraźnie odpowiedział na pytania dla sprawy istotne - lub nie odpowiedział na wszystkie, nawet te nieistotne. Jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 kpk (por. postanowienie SN z 13.09.2006 r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 1715). - wobec powyższego na uznanie nie zasługiwał również zarzut obrazy art. 6 kpk podniesiony przez obronę w kontekście oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego obrony w przedmiocie przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Nieuwzględnienie przez sąd takiego wniosku nie może zostać uznane za naruszenie prawa do obrony. Dopuszczenie określonych dowodów stanowi kompetencję sądu, która wykonywana jest w ramach granic wyznaczonych w art. 7 kpk. Dlatego też decyzja sądu w tym zakresie mogłaby być oceniana w kategoriach naruszenia gwarancji procesowych z art. 6 kpk jedynie w razie wskazania przez skarżącego w jaki sposób oddalenie określonego wniosku dowodowego naruszyło prawo do obrony oskarżonego. Obrońca oskarżonego takiego związku nie wykazał. Naruszenie prawa do obrony wyraża się z reguły w uchybieniach proceduralnych polegających na istotnym i nieuzasadnionym osłabieniu pozycji procesowej oskarżonego. Cechy takie przykładowo może mieć rozpoznanie sprawy pod nieobecność obrońcy mimo, że oskarżony wnosił z tego powodu od odroczenie rozprawy. Tego rodzaju uchybień, godzących w sferę uprawnień procesowych oskarżonego, o których mowa w art. 6 kpk - zarówno w kontekście obrony w znaczeniu materialnym jak i formalnym - sąd odwoławczy nie stwierdził. - w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło również do obrazy art. 366 kpk. Sąd Rejonowy przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie dowodowe i na tej podstawie wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Uznał też, że pozostałe proponowane przez oskarżyciela subsydiarnego dowody są do tego nieprzydatne i swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił. Skarżący nie wykazał, by to stanowisko było błędne. Sąd pierwszej instancji przeprowadził należycie postępowanie dowodowe i trafnie ocenił zgromadzony w jego toku materiał dowodowy. Zakres postępowania dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu II instancji. Dopuszczone i przeprowadzone zostały te dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. - po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł również do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, którym dowodom, bądź im częściom, nadano walor wiarygodności, a którym tej cechy odmówiono oraz podano przekonywujące powody, przemawiające za takim, a nie odmiennym ukształtowaniem oceny dowodów. Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia normy zawartej w art. 410 kpk. Jak ujawnia pisemne uzasadnienie Sąd ten budował podstawę dowodową zaskarżonego wyroku m. in. w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego S. C., opinię prywatną, opinię biegłego z zakresu pożarnictwa, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów. Jednocześnie Sąd I instancji dobitnie wskazał w jakiej części wyjaśnienia oskarżonego uznał za wiarygodne, a w jakiej na przymiot wiarygodności nie zasługiwały, co do opinii prywatnej, opinii biegłego, dowodów z dokumentów oraz depozycji świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie skonkretyzował, iż uznał je za wiarygodne w całości. W związku z powyższym zarzut obrońcy już z tego powodu nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący upatrywał skuteczności zarzutu w podniesieniu tezy, iż Sąd Rejonowy pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotne okoliczności mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako przykład takowych wskazał zbagatelizowane faktu, że kierownik budowy P. Ż. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.. Z takim rozumowaniem nie sposób się jednak zgodzić. Z zeznań świadka P. Ż. jednoznacznie wynika, że pełnił funkcję kierownika budowy oraz wykonywał projektu domku należącego do pokrzywdzonego, nie był jednak projektantem kominka ani instalacji grzewczej. Świadek przyznał, że odebrał kominek zabudowany i nie widział instalacji grzewczej przed jej zabudową. Jak wskazywał świadek z uzyskanych przez niego informacji wynikało, że instalację grzewczą wykonywał oskarżony. - ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk, nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. - niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 1.000 zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych w całości PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Do Sądu Najwyższego wpłynął własny wniosek J.S., w którym skazany domaga się wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2000 r., sygn.

po rozpoznaniu w dniach: 10 grudnia 2012 r., 21 stycznia 2013 r., 25 lutego 2013 r., 8 kwietnia 2013 r., 27 maja 2013 r., 10 czerwca 2013r., 3 lipca 2013 r., 16 września 2013 r., 28 października 2013 r., 25 listopada 2013 r., 9 grudnia 2013 r. w dniu 21 grudnia 2011 roku w S., mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do pokierowania swoim postępowaniem, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia W. B., zadając mu ciosy pięścią w twarz i głowę, stołkiem kuchennym w okolice nóg oraz nożem w okolice szyi spowodował liczne otarcia skóry głowy i twarzy, podbiegnięcia okolicy kolana i podudzia oraz ranę ciętą małżowiny usznej, ranę ciętą okolicy szyi po stronie prawej penetrującą do tkanki podskórnej oraz ranę ciętą w okolicy podżuchwowej lewej z przecięciem mięśni szyi i ściany lewej żyły szyjnej z krwotokiem zewnętrznym skutkującą jego zgonem, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 2 kk w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne przeciwko życiu i zdrowiu, będąc uprzednio skazanym wyrokami Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 czerwca 2006 r. w sprawie III K 47/06 za czyn z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 kwietnia 2007r w sprawie IVK 566/05 za czyn z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, które to wyroki połączono wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 października 2012 r., sygn. IIIK 123/08 i wymierzono mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 30.05.2005 r. do 31.05.2005 r. i od 6.02.2006 r. do 5.12.2006 r., i od 20.12.2006 r. do 26.07.2007 r. i od 26.10.2008 r. do 23.11.2009 r. oraz od 1.01.2010r. do 3.08.2010 r.,