IV KO 28/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 28/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie R. P. (P.)‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 12 maja 2021 r.,‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. XVI K (…), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. II AKa (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku skazanego R.P. wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. XVI K (…), wnioskodawca został uznany za winnego popełnienia czynu zakwalifikowanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który na podstawie art. 197 § 3 pkt 2 k.k. wymierzono mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został zaskarżony apelacją obrońcy, w której podniesiono zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 185a § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., a także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn.

II AKa (…), utrzymał w mocy powyższe orzeczenie.W dniu 12 marca 2021 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło kolejne już pismo skazanego zatytułowane „wniosek”, w którym wniósł o wznowienie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wniosku podniósł istnienie okoliczności mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania w jego sprawie. Skazany wskazał, że w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 § 1 pkt 9 i 11 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia jego braków formalnych i bez próby ich usunięcia poprzez wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.

Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).Odnosząc się w pierwszej kolejności do problematyki bezwzględnych przyczyn odwoławczych, trzeba wskazać, że była ona już przedmiotem badania Sądu Najwyższego i postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn.

IV KO 46/20, stwierdzono brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Analiza treści wniosku skazanego każe stwierdzić, że nie niesie on ze sobą żadnych nowych informacji wskazujących na zaistnienie okoliczności, które mogłyby być traktowane w kategoriach przedstawionych wyżej podstaw wznowienia postępowania – na wniosek lub z urzędu.Następnie, w wyniku złożenia przez skazanego R. P. kolejnego wniosku o wznowienie postępowania i wyznaczenie mu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 23 listopada 2020 r., sygn. akt IV KO 100/20 odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności - wskazując, że problematyka bezwzględnych przyczyn odwoławczych była już przez Sąd Najwyższy badana w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV KO 46/20.

W złożonym w niniejszym postępowaniu wniosku skazany nie powołuje się na żadne nowe okoliczności, a powoływane bezwzględne przesłanki odwoławcze były już przedmiotem analiz Sądu Najwyższego we wskazanych postanowieniach z dnia 20 sierpnia 2020 r. oraz 23 listopada 2020 r. Nie dostrzegając także, aby zachodziły inne okoliczności, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że jest on bezzasadny w stopniu oczywistym i na mocy art. 545 § 3 k.p.k. odmówił jego przyjęcia.