IV KO 13/25 · Sąd Najwyższy

IV KO 13/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie Z. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2025 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II AKa 223/08, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II K 9/07, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Pismem z 19 sierpnia 2024 r. (data wpływu 22 stycznia 2025 r.) Z. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 października 2008 r. sygn. akt II AKa 223/08, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II K 9/07. W argumentacji wniosku wskazano, iż wyroki obu orzekających w sprawie sądów zostały wydane na podstawie spreparowanych przez częstochowskich śledczych dowodów. Jednocześnie autor wniosku wskazał, iż funkcjonariusze policji przemyślanym szantażem zmusili go do określonego zachowania w postaci m. in. przyznania się do dokonania zabójstwa czy pomówienia A.

C. o dokonanie zabójstwa. Wznowienia postępowania domagał się zatem co do zasady w oparciu o twierdzenia, iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstw. Nadto Z. K. przedstawił argumentację wskazującą na wadliwość zapadłych w niniejszej sprawie wyroków. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod kątem jego oczywistej bezzasadności. Kontrola ta ma charakter quasi formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia możliwości skutecznego złożenia tego pisma.

Wniosek, który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 25 września 2015 r. sygn. akt II KO 49/15; z 6 października 2015 r. sygn. akt V KO 56/15). W złożonym przez Z.

K. wniosku argumentacja dotyczy oceny materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych. Takie okoliczności nie mogą jednak stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Podkreślić bowiem trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w sytuacjach ściśle określonych przez ustawodawcę, co gwarantuje stabilność prawomocnych orzeczeń sądowych i pewność obrotu prawnego.

Takich jednak podstaw we wniosku nie wskazano. Wobec tego stwierdzić trzeba, że zmaterializowały się przewidziane ‎w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go i podpisanie przez uprawniony podmiot oraz brak opłaty. Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.][a.ł] ‎