IV KO 119/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 119/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk – sprawozdawca

Sędziowie: SSN Józef Dołhy

SSN Dariusz Świecki

w sprawie zażalenia P. B. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia

śledztwa

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 10 listopada 2010 r.

wniosku Sądu Rejonowego w K., zawartego w postanowieniu z dnia 16

września 2010 r., sygn. akt XIV Kp (...), o przekazanie tej sprawy innemu

sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości

wniosku nie uwzględnia

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym przez prokuratora Prokuratury

Rejonowej w J., w oparciu o art.17 § 1 pkt 1 k.p.k., odmówiono wszczęcia

śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 231 k.p.k., zarzucane przez

zawiadamiającego

Okręgowej

w

prokuratorom

K.,

przez

Prokuratury

niezabezpieczenie

Rejonowej

i

Prokuratury

zawnioskowanego

przez

zawiadamiającego monitoringu z Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 grudnia

2009 r.

w

ramach

czynności

prowadzonych

z

jego

zawiadomienia

o przestępstwie z art. 231 k.k. zarzucanego przezeń funkcjonariuszom Policji

w K., które zakończyło się odmową wszczęcia postępowania przez prokuratury

Rejonowej w O., utrzymaną w mocy przez Sąd Rejonowy w K. Skarżący

domaga się obecnie uchylenia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa

wobec prokuratorów k.

Sąd Rejonowy w swym wniosku o przekazanie tej sprawy innemu sądowi

równorzędnemu podnosi w związku z tym, że - z uwagi na to, kogo miało

dotyczyć postępowanie oraz fakt kontaktów zawodowych sędziów i możliwych

ich osobistych znajomości z tymi prokuratorami, a także, że prowadzonych

uprzednio czynnościach prokuratorskich to Sąd Okręgowy w K. informował

prokuraturę o niemożności zabezpieczenia nagrań z uwagi na okres ich

archiwizacji - zachodzi realna obawa zrodzenia się w opinii publicznej i u

skarżącego niepotrzebnie opinii o braku warunków do bezstronnego

rozpoznania zażalenia, a to godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości i uzasadnia

wykorzystanie art. 37 k.p.k.

Rozpatrując ten wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Rzeczywiście w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że dobro

wymiaru sprawiedliwości, które uzasadnia przekazanie sprawy w trybie art. 37

k.p.k., obejmuje także potrzebę eliminowania wytworzenia się w opinii

publicznej i u stron, choćby i mylnego, ale realnego, przekonania o braku

obiektywizmu sądu w rozpoznawaniu danej sprawy. Trudno jednak uznać, że

sam fakt, iż zawiadomienie o

przestępstwie dotyczyło miejscowych

prokuratorów oznacza, że miejscowy sąd jest z założenia nieobiektywny w

rozpoznawaniu zażalenia na odmowę wszczęcia śledztwa w takiej sprawie.

Prowadziłoby to bowiem do wyłączenia spod właściwości sądu miejscowo

właściwego każdej sprawy dotyczącej w jakimkolwiek stopniu miejscowych

prokuratorów, którzy przecież przed tym sądem występują jedynie w roli strony

lub

wnioskodawcy.

Tworzyłoby

to

swoisty

immunitet

prokuratorski,

nieodpowiadania prokuratorów przez sądem właściwym, czego aprobować nie

można. Podnoszenie zaś kwestii możliwości znajomości zawodowych i

towarzyskich sędziów z prokuratorami nie może być w ogóle rozważane na

gruncie art. 37 k.p.k., a jedynie ewentualnie w aspekcie art. 41 k.p.k. i to

indywidualne wobec danego sędziego i określonego prokuratora. Nie może też

być tu argumentem, że w ramach czynności prokuratorskich miejscowy Sąd

Okręgowy przekazał prokuraturze informację o niemożności dokonania

zabezpieczeń z monitoringu, więc jakoby sędziwie tego sądu mogą być

zainteresowani wynikiem tej sprawy z uwagi na swoje uprzednie czynności

administracyjno służbowe. Eliminowałoby to bowiem z kolei właściwość

miejscową sądu z racji każdej czynności służbowej Sądu w określonej sprawie,

a więc prowadziło do szerokiej interpretacji art. 37 k.p.k., który ma przecież

charakter wyjątkowy, jako zakładający odstępstwo od zasady właściwości

miejscowej sądu. Czym innym jest zaś sytuacja, gdy sędzia danego sądu jest

stroną w danym postępowaniu, co uzasadniać może sięganie do art. 37 k.p.k.,

czym innym zaś, gdy z racji czynności służbowych wykonano w sądzie ongiś

czynność administracyjno prawną w odpowiedzi na zapytanie organu ścigania,

która była wzięta pod uwagę w toku czynności prokuratorskich.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku

wszystkich przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu.