IV KO 114/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 114/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 kwietnia 2012r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Przewodniczący : SSN Krzysztof Cesarz

Sędziowie: SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

w sprawie M. G.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa …/11 utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III Ko

…/10

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 3 kwietnia 2012r.

na podstawie art. 544§2 i 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić wniosek,

2. zasądzić od Skarbu Państwa ma rzecz adw. R. Z. Kancelaria

Adwokacka w W. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote

osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, tytułem

wynagrodzenia za wykonanie z urzędu czynności w sprawie o

wznowienie postępowania,

3. zwolnić

wnioskodawcę

od

ponoszenia

kosztów

sądowych

postępowania wznowieniowego.

UZASADNIENIE

Wniosek o wznowienie postępowania sporządzony przez pełnomocnika

M. G. uznać należy jako bezzasadny.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2008r. w sprawie III K …/08 Sąd Okręgowy

w K. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 3.000 zł

tytułem zadośćuczynienia za utratę zdrowia w czasie internowania trwającego

od 13 do 30 grudnia 1981r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2010r. w sprawie III

Ko …/10 oddalono wniosek w części w jakiej M. G. domagał się podwyższenia

zasądzonego zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2011r. w sprawie II AKa

…/11 utrzymał w mocy powyższe orzeczenie.

Wnioskodawca oparł swój wniosek o wznowienie postępowania w

sprawie na przesłance z art. 540§2 k.p.k., a więc na wskazaniu na wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2011r. (sygn. akt P 21/09), którym

stwierdzono, że „art. 8 ust. 1 a ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za

nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na

rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr. 34, poz. 149 ze zm.)

dodany ustawą z dnia 19 września 2007r. o zmianie ustawy o uznaniu za

nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na

rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372) jest

niezgodny z art. 64 ust.2 w zw. z art. 32 ust.1 i art. 2 oraz art. 2 oraz art. 41 ust.5

w zw. z art. 77 ust.1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej”.

Wnioskodawca nie zwrócił jednak już uwagi na to, że określając skutki

jakie spowoduje omawiany wyrok, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że będzie

on stanowił podstawę do wznowienia postępowania w tych sprawach, w których

uprzednio zastosowano art. 8 ust.1 a, ale jednocześnie dotyczy to wyłącznie tych

sytuacji, „w których żądania wniosku i poniesiona szkoda i krzywda

przekraczały przewidziane w ustawie 25 000 zł.”. W niniejszej zaś sprawie, co

prawda żądanie wniosku spełniało wskazany wymóg, ale nie było już tak w

odniesieniu do „poniesionej szkody i krzywdy”. Sądy obu instancji ustaliły

bowiem zadośćuczynienie za doznane przez wnioskodawcę krzywdy na kwotę

3.000zł. Nie wykorzystały zatem nawet możliwości przewidzianych w przepisie,

który zakwestionowany został w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (a

przecież zakwestionowano go właśnie ze względu na ograniczenie wynikające z

określenia maksymalnej kwoty zasądzenia).

Co

więcej,

zauważyć należy, że

Sąd

Okręgowy oparł

swoje

rozstrzygnięcie na art. 8 ust.1 przywoływanej ustawy, nie zaś 1a – którego

konstytucyjność była kwestionowana, zaś wyrok Sądu Apelacyjnego wydany

został już po ukazaniu się omawianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego,

a więc, gdy mógł on już uznać, że należne wnioskodawcy zadośćuczynienie

powinno być wyższe niż 25 000zł., nie skorzystał jednak z takiej możliwości.

Nie ma zatem żadnych powodów ku temu, aby wznawiać postępowanie

na wskazanej przez wnioskodawcę podstawie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.