IV KO 105/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KO 105/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Przemysław Kalinowski w sprawie J. R.‎oskarżonego z art. 248 § 2 k.k. z 1932 r. i art. 286 § 1 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 36 k.k. z 1932 r. i inne‎po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II K […]o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu postanowił: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2013 r. do Sądu Rejonowego w K. wpłynął akt oskarżenia przeciwko J. R., któremu zarzucano popełnienie czterech przestępstw kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. z 1932 r. i art. 246 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 36 k.k. z 1932 r. i art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciw Narodowi Polskiemu. Oskarżony J. R. urodził się 12 kwietnia 1926 r., mieszka na stałe w W.. Na rozprawę w dniu 6 maja 2013 r. oskarżony J. R. nie stawił się, a jego obrońca przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, iż przeciwwskazana jest daleka podróż oskarżonego ze względu na wiek oraz ograniczenia w poruszaniu się.

Uwzględniając wnioski obrońcy oraz prokuratora Sąd Rejonowy w K. dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy w celu udzielenia odpowiedzi na pytania: „Czy oskarżony J. R. ze względu na swój stan zdrowia może stawiać się na rozprawach przed sądem i brać udział w postępowaniu, a w szczególności czy może brać udział w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w K. (dojeżdżać do tego Sądu), czy też w miejscu swojego zamieszkania?”. Biegli z Zakładu Medycyny Sądowej […] Uniwersytetu […] w opinii z dnia 14 listopada 2013 r. podali, że taki stan zdrowia, jaki stwierdzono u J.

R. podczas badania sądowo-lekarskiego pozwala mu na udział w postępowaniu przed Sądem. Ze względu na podeszły wiek i istniejące przewlekłe schorzenia, w tym w zakresie układu ruchu, postępowanie to powinno toczyć się przed Sądem jak najbliższym jego miejsca zamieszkania (lub stałego pobytu). Ponadto podczas rozpraw J. R. powinien mieć zapewnioną możliwość składania wyjaśnień w pozycji siedzącej (k. 480-481).Powołując się na treść w/w opinii oraz pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 marca 2010 r., V KO 14/10, Sąd Rejonowy w K. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie niniejszej sprawy w trybie art. 37 k.p.k.

Sądowi Rejonowemu w W..Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniosek zasługuje na uwzględnienie.Prawdą jest, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, iż „dobro wymiaru sprawiedliwości, które stanowi podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., to także realna możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie w sytuacji, gdy – stwierdzony opiniami biegłego lub biegłych – stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawiennictwo w sądzie właściwym, a czyni realnym jego udział w postępowaniu w innym, bliższym miejsca jego zamieszkania sądzie” (por. powołane przez Sąd Rejonowy w K. postanowienie Sądu Najwyższego, a także np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 lutego 2010 r., II KO 6/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., II KO 25/11, z dnia 24 maja 2013 r., II KO 33/13).

W myśl tego poglądu kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości”, uzasadniające skorzystanie z właściwości delegacyjnej na podstawie art. 37 k.p.k., przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu obiektywizmu w orzekaniu w zakresie odpowiedzialności karnej, lecz także w sytuacji wystąpienia rzeczywistych i poważnych utrudnień w sprawnym i szybkim przeprowadzeniu postępowania sądowego.W realiach niniejszej sprawy w interesie wymiaru sprawiedliwości leży dopuszczenie odstępstwa od ogólnych zasad wyznaczających właściwość sądu, gdyż zasadniczą przeszkodą do rozpoznania tej sprawy przez Sąd Rejonowy w K. są trudności związane z zapewnieniem obecności oskarżonego J.

R. na rozprawie, wynikające z jego stanu zdrowia i podeszłego wieku, a jedynym sposobem usunięcia tej przeszkody jest przekazanie sprawy do sądu właściwego ze względu na stałe miejsce pobytu oskarżonego J. R..Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. aw