IV KKN 812/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 812/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 maja 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Przewodniczący SSN Wiesław Kozielewicz

SSN Andrzej Deptuła (spr.)

SSA del. do SN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak

Protokolant: Kamila Różańska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza

w sprawie R. D.

oskarżonego z art. 145 § 1 d.kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 6 maja 2002 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. akt III […] Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.

z dnia 13 lutego 1998 r., sygn. akt II K […]

I)

uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok

Sądu Rejonowego w C. i postępowanie karne wobec R. D.

na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umarza;

II)

kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa;

III)

zarządza zwrot R. D. kwotę 450 zł. wniesionej tytułem opłaty

od kasacji.

UZASADNIENIE

I. R. D. był oskarżony o to, że w dniu 10 stycznia 1997 r. w miejscowości

W. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten

sposób, że kierując samochodem m-ki P., bez zachowania szczególnej

ostrożności podjął manewr skrętu w lewo jadąc ukośnie w stronę lewej

krawędzi jezdni i doprowadził do zajechania drogi wyprzedzającemu go

samochodowi m-ki P., powodując zderzenie obu pojazdów, w wyniku czego

uszkodzenia ciała doznała pasażerka samochodu m-ki P. - J. G. w postaci rany

ciętej okolicy skroniowej, które naruszyły czynności narządów jej organizmu

na czas krótszy niż 7 dni

tj. o popełnienie występku z art. 145 § 1 dkk.

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem zaocznym z dnia 13 lutego 1998 r.

sygn. II K […] na podstawie art. 27 § 1 i art. 29 § 1 d.kk warunkowo umorzył

postępowanie na okres próby 1 rok zobowiązując oskarżonego do wpłacenia

200 zł na rzecz Państwowego Domu Dziecka w C..

Od wyroku tego apelację wniósł oskarżony wnosząc o uniewinnienie

względnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania przez Sąd Rejonowy.

Sąd Wojewódzki w B. uznał apelację za bezzasadną i wyrokiem z dnia

25 czerwca 1998 r. sygn. III Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

II. Obrońca R. D. w kasacji sformułował zarzut naruszenia prawa

materialnego to jest art. 145 § 1 d.kk przez „niewłaściwe zastosowanie tego

przepisu” oraz „rażące naruszenie prawa procesowego polegające na tym, że

oskarżony był pozbawiony możliwości obrony”.

Obrońca domagał się w kasacji uniewinnienia.

III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprawdzie obrońca wysuwa zarzut naruszenia prawa materialnego to

jednak zarzutu tego niczym nie uzasadnia, nie podejmuje bowiem nawet próby

wykazania na czym konkretnie miałaby polegać (i w czym się wyrażać) obraza

art. 145 § 1 d.kk w tej sprawie przy zupełnie jednoznacznych ustaleniach

faktycznych wynikających z materiału dowodowego. W istocie całość

wywodów zawartych w skardze kasacyjnej obrońca odnosi do sposobu

procedowania przez Sąd Rejonowy, aprobowanego przez sąd odwoławczy

a konkretnie o przyjęcie przez sądy procedury umożliwiającej wydanie przez

sąd pierwszej instancji wyroku zaocznego.

I rzeczywiście przyjęta przez sądy procedura musi się spotkać

ze zdecydowaną krytyką.

Zgodnie z przepisem art. 480 § 1 możliwość wydania wyroku zaocznego

blokuje kumulatywne zaistnienie dwóch okoliczności, a mianowicie gdy

oskarżony należycie usprawiedliwi swoje niestawiennictwo na rozprawie oraz

gdy oskarżony wniósł o odroczenie rozprawy.

W sprawie niniejszej obie te okoliczności wystąpiły oto bowiem R. D.

nadesłał świadectwo lekarskie stwierdzające niemożność stawienia się

w Sądzie Rejonowym w dniu wyznaczonej na dzień 13 lutego 1998 r.

rozprawy (k. 111) oraz pisemny wniosek o odroczenie rozprawy (k. 112).

Bez znaczenia pozostaje, że dokumenty te które wpłynęły do Sądu Rejonowego

w C. w dniu 13 lutego 1998 r. przedstawione zostały sędziemu rozpoznającemu

sprawę po zakończeniu rozprawy. Uwaga Sądu Wojewódzkiego, iż „gdyby

oskarżony telegraficznie zawiadomił Sąd o swojej chorobie, wiadomość

dotarłaby w odpowiednim czasie” jest zupełnie nie na miejscu, bo w istocie

zmierza

do

przerzucenia

na

oskarżonego

skutków

niewłaściwego

funkcjonowania agend Sądu Rejonowego. Niepodobna czegoś takiego przyjąć

do praktyk w funkcjonowaniu sądów.

Krótko zatem mówiąc, w zaistniałej sytuacji, wydanie wyroku zaocznego

przez Sąd Rejonowy w C. stanowiło rażące, a przy tym mogące mieć wpływ

na jego treść naruszenie przepisu art. 480 § 1 kpk. To z kolei determinowałoby

treść wyroku kasacyjnego, konkretnie w kierunku uchylenia obu wyroków

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rzecz jednak w tym, że nakaz

płynący z reguły zawarty w art. 4 § 1 kk czyni konieczność oceniania

czynu oskarżonego w płaszczyźnie obecnego stanu prawnego wywołanego

odmiennym

ukształtowaniem

znamion

karalnego

wypadku

drogowego

w Kodeksie karnym z 1997 r. (art. 177 § 1 kk). W powstałej sytuacji czyn ten

pozostaje tylko wykroczeniem (art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń), którego

karalność uległa przedawnieniu (art. 45 § 1 kw).

Przewodniczący: SSN (Wiesław Kozielewicz)

Sędziowie: SSN (Andrzej Deptuła)

SSA del. do SN (Jadwiga Żywolewska-Ławniczak)

aw

f/ak